Mag-log inกริ๊ก!
ไม่กี่นาทีต่อมาเสียงเปิดประตูห้องนอนดัง ฉันรีบดีดตัวลุกขึ้นนั่งมองไปที่ประตู ดินถอนลมหายใจออกมาแรง ๆ เมื่อมองมาที่ฉันซึ่งนั่งหัวฟูอยู่บนเตียง
“มารยาทควรมี” ฉันต่อว่าทันทีที่มองเห็นคีย์การ์ดในมือของดิน คีย์การ์ดสำรองแน่ ๆ คอนโดนี้สะเพร่ามากที่ให้คีย์การ์ดลูกบ้านกับคนอื่นง่าย ๆ
ดินเดินมานั่งที่ปลายเตียง ก็ห่างจากฉันไม่มากนัก “ลุกไปจัดการตัวเอง”
“ไม่ไป แล้วก็วางคีย์การ์ดไว้แล้วไสหัวออกจากห้องไป”
“26 แล้วนะแหวน ไม่ใช่เด็กแล้ว อย่าเอาแต่ใจ” นี่ดินกำลังตำหนิฉันใช่ไหม กล้าดียังไงมาว่าฉัน
“ออกไป”
“ลุกไปแต่งตัว หรือต้องให้แต่งให้”
“อย่ามาบ้า แล้วก็จะไม่ไปไหนทั้งนั้น อย่าให้ออกปากไล่อีกนะ” เราต่างจ้องหน้ากัน ฉันจ้องเขาด้วยความไม่พอใจ แต่เขาจ้องมาที่ฉันด้วยความกดดัน
“ดินต้องเข้าบริษัทตอนบ่าย แม่ของเรากำลังรอแหวนกับดินไปกินข้าวด้วย แหวนกับพ่อจะไม่ลงรอยยังไงกันก็ได้ แต่กับแม่ แหวนจะปล่อยให้แม่รอลูกที่เหลือเพียงคนเดียวเหรอ” นี่คือประโยคที่ยาวที่สุดตั้งแต่เราคุยกันมา และเหมือนน้ำเสียงที่เอ่ยจะปกติมาก ๆ
“แม่ของเรา?” แม่ของฉันก็คือแม่ของฉัน แม่ของดินก็คือแม่ของดิน ฉันกับดินเราเลิกกันแล้ว เพราะฉะนั้นจะใช้คำว่า ‘เรา’ ไม่ได้
คำนี้เขาควรใช้กับคนของเขา
“แม่ทั้งสองคนกำลังทำกับข้าวรอเรา แหวนควรรีบกว่านี้ ดินช้ามากแล้ว” ยิ่งพูดก็ยิ่งสร้างความงงให้กับฉัน แล้วไอ้แทนตัวเองด้วยชื่อนี่ ผีบ้าตัวไหนเข้าสิงเขากัน
ปกติเคยมีสรรพนามแทนตัวที่ไหน
“มันไม่เหมาะสม” ไม่เหมาะที่ทั้งสองครอบครัวจะไปมาหาสู่ ไม่เหมาะเลยที่ฉันกับดินจะไปไหนมาไหนด้วยกัน
“อะไรคือไม่เหมาะสม ไหนลองอธิบายมาหน่อย”
“ไม่จำเป็นต้องพูด ทำอะไรไว้ย่อมรู้อยู่แก่ใจ จะไปไหนก็ไป”
“สักครั้งเถอะแหวน ผู้ใหญ่รออยู่ อย่าเอาแต่ใจได้ไหม นิสัยนี้เลิกได้ควรเลิก”
Rrrr…
ต่อว่าฉันยังไม่ทันจบเสียงริงโทนมือถือของเขาก็ดัง
“ครับแม่” ถ้าให้เดา ในสายน่าจะเป็นแม่ของเขา หรือไม่ก็แม่ของฉัน
(…)
“แหวนกำลังแต่งตัวครับ อาจจะไปช้าหน่อยเพราะรถติด”
(…)
“ทันครับ แม่ไม่ต้องห่วง”
(…)
“ครับ” ดินวางโทรศัพท์มือถือไว้ที่เตียง จากนั้นเขาหันมาจ้องฉัน “แม่โทรตามแล้ว จะลุกได้ยัง”
Rrrr…
เสียงริงโทนของดินดังขึ้นอีกครั้ง รอบนี้ไม่ใช่แม่ของเขา และไม่ใช่แม่ของฉัน
แต่เป็นคนของเขา!
“คนนี้ไหมที่ควรชวนไปหาแม่” ฉันพูดพร้อมกับลุกลงจากเตียง เดินเข้าห้องน้ำ เรื่องของความรู้สึกห้ามกันไม่ได้สินะ แต่เรื่องนี้มันก็ทุเรศเกินไปไหม
อ่า ฉันควรวางตัวแบบไหนดี เพื่อไม่ให้มันน่าเกลียด หรือจะทำเฉยโนสนโนแคร์ไปเลย
ให้หลังก่อนที่ฉันจะปิดประตูห้องน้ำ ฉันได้ยินเสียงดินพูด เขาน่าจะกดรับสายคนที่โทรเข้ามานั่นแหละ
แล้วที่ฉันต้องมาอาบน้ำแต่งตัวเพื่อไปกับดิน ก็เพราะแม่ของฉันอยู่ที่นั่น ซึ่งฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมแม่ของฉันถึงไปอยู่ที่บ้านแม่ของดิน ความจริงคือทั้งสองฝ่ายควรเลิกติดต่อกันได้แล้ว ฉันกับดินเราเลิกกันมาเป็นปี ๆ แล้วเถอะ
ฉันคงต้องคุยกับแม่ให้รู้เรื่อง หลังจากที่ไม่ได้คุยกันเลยอะนะ
“แล้วมีไหมคะ”“หึ คนบางคนอุ้มท้องโย้เชียว ใครกันนะออกมาจากห้องน้ำแล้วบอกว่าไม่ท้อง โคตรน่าน้อยใจ โกหกกันได้ โกหกเนียนซะด้วย""เห็นไหมคะ เฮียยังไม่ชอบที่มีนโกหกเลย แล้วเฮียโกหกมีน คิดว่ามีนรู้สึกดีเหรอคะ""ไหงมาโยนเป็นความผิดเฮีย ตอนนั้นเฮียคิดว่ามีนโกหกเพราะไม่อยากให้ลูกมีพ่อหน้าผีนะ""มีนบอกว่ารักก็คือรัก มีนไม่ใช่คนซับซ้อน เฮียนั่นแหละคนซับซ้อน เจ้าเล่ห์ด้วย มีนตามไม่ทันเลย นิสัยไม่น่ารักเลย""แล้วรักไหม""รักสิคะ ไม่รักจะนอนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอ"“นั่นสิ ไม่คิดเลยว่าผู้ชายอย่างขุนเขาจะเจอรักแท้เข้าจริง ๆ มีนรู้ไหมว่านอกจากความรักที่อ้อมรักกับเฮียแผนมีให้กัน เฮียไม่เคยเชื่อเลยนะว่าจะมีรักแท้”“ยังไม่เจอก็ใช่ว่าจะไม่มีนะคะ”“รู้ไหมว่าไม้งามฝาแฝดของเฮียเธอก็โดนผู้ชายหลอก โดนทำร้ายร่างกายและจิตใจจนสุดท้ายไม้งามก็ฆ่าตัวตาย เธอไม่รอด ต่างจากเฮียที่ยังมีชีวิตรอด วันเวลาทำให้เฮียได้เจอมีน ได้มีลูกสาวตัวน้อย ๆ ทั้งสองคน โชคดีที่เฮียได้กลับมามีชีวิตทำให้เราได้รักกัน ได้สร้างครอบครัวด้วยกัน ขอบคุณที่รักเฮียนะมีน”“ค่ะ มีนรักเฮียขุน” ไม่คิดเลยว่าผู้ชายคนนี้จะผ่านเรื่องราวความเจ็บปวดมามากมายเหลือเ
"ถ้ามีนทำกับเฮียบ้าง เฮียจะรู้สึกยังไงคะ ถ้าเป็นมีนที่ทำผิดเฮียคิดว่าเฮียจะตกลงแต่งกับมีนให้งานผ่านไปก่อน หรือพังงานคะ แล้วเฮียคิดว่าถ้ามีนขอโทษ เฮียจะฟังจะให้อภัยมีนไหม""..." คำถามของฉันทำให้เฮียขุนเงียบ ใช่ค่ะ ถ้าเป็นเขาโดนกระทำทุกอย่างอาจจะไม่ราบรื่นแบบนี้"ไม่มีใครชอบที่โดนหลอกค่ะ ไม่มีใครอยากเสียความรู้สึก และมีนเสียใจมากที่เฮียไม่เชื่อในความรักของมีน คนไม่เชื่อใจกันจะอยู่ด้วยกันรอดได้ยังไงคะ""เฮ้อ..." เฮียขุนกระชับกอดฉันแน่น "เฮียผิดไปแล้ว ต่อไปเฮียจะไม่ทำอีก ที่ทำแบบนั้นเพราะเฮียกลัว กลัวว่า...""เฮียขุนควรมองมีนที่มีนเป็นมีน ไม่ใช่เอามีนไปรวมกับคนที่ทำให้เฮียเจ็บปวด มีนคือปัจจุบันค่ะ ผู้หญิงคนนั้นเป็นใครมีผลต่อใจเฮียขุนแค่ไหนมีนไม่รู้ แต่ที่มีนรู้และอยากให้เฮียรู้ด้วยก็คือทุกการกระทำของเฮียขุนไม่ว่าจะดีจะร้ายมันล้วนมีผลต่อใจมีน มีนรักเฮียขุนและมีนหวังว่าต่อไปนี้เฮียขุนจะเปิดใจมองเห็นความรักที่มีนมีให้เฮียบ้าง มีนหวังว่าเฮียขุนจะดูแลจดจำความรักดี ๆ ที่มีนมีให้เฮียนะคะ ไม่ใช่เอาแต่จำความเลวร้ายที่ผู้หญิงคนนั้นเคยทำไว้กับเฮีย ถ้าเฮียยังติดอยู่กับอดีต เราสองคนจะเริ่มต้นใหม่ได้ยั
เฮียขุนถอนริมฝีปากจากกัน เขาก้มไปที่กลางหว่างขา ซุกใบหน้าแนบ ใบลิ้นปาดเลียที่เม็ดเสียว ปาดเลียจนหนำใจจึงแยงลิ้นเข้าในร่องคับแคบ มือยกขึ้นมาบีบคลึงเต้าตึงด้วยความรุนแรงเร้าใจ"เฮียขุน อ๊ะ! มีนจะ อื้ม... ถึงแล้วค่ะ" ฉันเสร็จคาปากเขาจนได้ ตรงนั้นของฉันมันเต้นตุบ ตุบ ตุบ แตะโดนหน่อยก็สั่นระริก เฮียขุนขยับตัวลุกขึ้นยืน ถอดกางเกงนอนขายาวออก จับขาเรียวแบะกว้างกว่าเดิมแล้วเสียบแก่นกายเข้ามาร่อง "อื้ม เฮียขุน มีนเสียว"เฮียขุนเริ่มขยับโยกสะโพก สาวเข้า สาวออกอย่างเนิบนาบ ดวงหน้าหล่อเหลาสบตากับฉัน เขายิ้มมุมปาก หล่อเป็นบ้าเลยอะ ทำไมเฮียขุนหล่อขนาดนี้ สายตาที่กำลังมองฉันตอนนี้ก็เซ็กซี่มากเลยล่ะ นี่สามีของฉันจริง ๆ เหรอเนี่ย "หน้ามีนแดงจัง เขินเหรอครับ เฮียหล่อใช่ไหม"คำตอบของฉันคือการพยักหน้า ปกติซีกหน้าด้านเดียวที่ฉันเห็นเขาก็หล่ออยู่แล้ว คราวนี้ใบหน้าจริง ๆ ไร้รอยแผลเป็นและผมยาวที่ถูกตัดออกในวันนี้มันช่วยขับให้เขาหล่อกว่าเดิมหลายร้อยเท่า ไม่คิดเลยว่าผู้ชายหล่อ ๆ คนนี้จะเป็นของฉันเฮียขุนยิ้มให้กับคำตอบที่ได้ กระแทกเข้ามาถี่ยิบ แล้วจู่ ๆ ก็ถอนแก่นกายออก จับฉันยืนอ้าขา หันหน้าเข้าหากระจก มือฉันรี
"ค่ะ มีนให้โอกาสเฮีย" เมื่อฉันตอบออกไปหลังจากที่คิดแล้วคิดอีก คิดซ้ำ ๆ คำตอบก็คือใช่ ฉันก็รักเฮียขุน อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา สิ่งที่เขาทำผิดเอาไว้ค่อยงอนให้ง้อแล้วกัน อย่าให้ถึงกับต้องเลิกกันเลยเพราะการเลิกกันเราจะเจ็บด้วยกันทุกฝ่าย เรื่องนี้ไม่ใช่แค่เราเพียงสองคนที่เสียใจแล้วแน่นอนว่าถ้าเราเลิกกันจะต้องกระทบกับลูกสาวของเรา ฉันที่ไม่อยากให้ลูกต้องขาดความอบอุ่นแบบที่ฉันเคยเจอจึงคิดให้โอกาสเฮียขุนอีกครั้งเฮียขุนลงจากเวทีแล้ววิ่งมากอดฉัน "ขอบคุณนะมีน ขอบคุณจริง ๆ ที่ให้โอกาสเฮีย ขอบคุณนะครับ"นี่คือครั้งแรกที่ฉันเห็นน้ำตาของเฮียขุนไหล ตอนคลอดลูกฉันเห็นแค่น้ำตาเอ่อคลอเท่านั้น เรื่องครั้งนี้เขาคงเสียใจมากจริง ๆ"ให้โอกาสแต่ไม่ใช่ว่ามีนไม่โกรธนะคะ มีนโกรธ แต่มีนก็ไม่ได้อยากเลิกกับเฮีย""อืม เฮียง้อ ง้อทั้งชีวิตเลยก็ได้ ขอแค่มีนอยู่ให้เฮียง้อ""ค่ะ แล้วห้ามทำอะไรแบบนี้อีกนะ ถ้ามีอีกมีนจะไม่พูดกับเฮียเลย""ไม่ทำแล้ว เฮียรู้แล้วว่ามีนรักเฮียจริง ๆ มีนดีที่สุดแล้ว" หลังจากนั้นแขกในงานก็พากันปรบมือ บ้างก็ส่งเสียงเฮ นักดนตรีเริ่มเล่นดนตรีสดอีกครั้ง ฉันกับเฮียขุนส่งยิ้มให้กันก่อนจะเดินขอบคุณแขกทุก
“มีนไม่รู้ ไม่รู้เลย” เมษาเอ่ยถามหลังจากที่เสร็จพิธีทุกอย่าง ตอนนี้รองานเลี้ยงตอนเย็น ฉันเปลี่ยนชุดแล้วมานั่งในห้องนอนลูก สาวน้อยทั้งสองหลับสนิท“ค่อย ๆ คุยกันนะ ยังไงก็แต่งกันแล้วเป็นสามีภรรยา เป็นพ่อแม่ของพริ้มพราว อย่าทำให้ทั้งสองคนกำพร้าเหมือนเราทั้งคู่นะมีน อย่าได้คิดแยกฝาแฝดออกจากกันเหมือนที่พ่อกับแม่ทำกับเราทั้งคู่เลย”“เขาหลอกมีนนะเมย์ เขาเห็นมีนเป็นอะไร ทำไมไม่แคร์ไม่สนความเชื่อใจความรักของมีนบ้าง”“เมื่อก่อนตอนที่เมย์เคยเจอคุณขุนเขา เขาเป็นคนเข้าถึงยากนะมีน เมย์ว่าบางทีเขาอาจจะมีบางเรื่องที่มีนยังไม่รู้ บางทีมันอาจจะเป็นเหตุผลนั้นก็ได้นะที่เขาไม่กล้าเชื่อใจใคร ลองให้โอกาสเขาสักหน่อยสิ อย่างน้อยก็เพื่อสองสาวนี่ไง”เมื่อหันมองลูกสาวทั้งสอง ความไม่อยากให้ลูกกำพร้าแบบฉันวัยเด็กก็ผุดเข้ามาในหัวแต่ฉันก็ยังมีความเห็นแก่ตัวอยู่เล็กน้อย “มีนต้องเป็นฝ่ายยอมตลอดเลยเหรอ”“ก็ไม่ใช่ว่ามีนยอมตลอดนะ จำไม่ได้เหรอที่มีนหลอกคุณขุนเขาเรื่องลูก พอเขาจับได้เขายังให้อภัยมีนง่าย ๆ เพราะคำว่ารักเลย ย่าจ๋าสอนเมย์ว่าคำว่าครอบครัวมันต้องมีคนอ่อนยามที่หนึ่งคนแข็งไม่ใช่เหรอมีน แล้วเมย์ก็คิดว่าคุณขุนเขาก
ประตูห้องปิดลงเมื่อเขาขอคุยกับฉันตามลำพัง ฉันยังคงร้องไห้ เครื่องสำอางอาจจะเลอะในอีกไม่นานหากยังร้องไม่หยุด ซึ่งฉันไม่คิดจะหยุดเพราะเรื่องที่เจอตอนนี้มันเหมือนที่ผ่านมาฉันถูกเขาหลอกลวงมาตลอด ฉันเสียใจที่เขาทำแบบนี้และเสียใจมากที่เขาไม่เคยคิดจะเชื่อใจฉันเลย“มีน มีนใจเย็น ๆ ฟังเฮียนะ เฮียอธิบายได้” เฮียขุนก้าวเท้าเข้ามารวบตัวฉันไว้ ฉันไม่ดิ้นขัดขืนอยู่แล้ว ทำไปก็ไม่มีประโยชน์ ไม่มีอะไรดี หน้าผมชุดพังเปล่า ๆ“ต่อให้หาคำอธิบายดีแค่ไหน แต่ความรู้สึกที่มันพังไปแล้วยังไงก็กลับมาไม่ได้ค่ะ” ฉันหมดแรงที่จะยืน ทิ้งน้ำหนักตัวใส่เฮียขุน ถ้าเขาปล่อยฉันก็แค่ล้มลงพื้น“มีน...เรารักกันไม่ใช่เหรอ” เฮียขุนมองหน้าคำถามนี้ทำฉันเดือด ฉันรวบแรงผลักเขาออกแล้วมองหน้าเขา“กล้าถามว่าเรารักกันไม่ใช่เหรอ คนรักกันทำแบบนี้เหรอคะ คุณเห็นฉันเป็นตัวตลกหรือไง นี่ฉันต้องรู้สึกยังไงดีคะ แล้วนี่คนงานที่ไร่ ใคร ๆ ในไร่นี้คงรู้อยู่แล้วว่าหน้าคุณไม่ได้เป็นอะไร มีแต่ฉัน มีแต่ฉันที่โง่ อีมีนมันน่าโง่ พูดปลอบพูดเอาใจทั้งที่เขาไม่ได้เป็นอะไรเลย คนคงหัวเราะกันสนุกปาก ฉันนี่มันโง่จริง ๆ”“ไม่เอาสิ ไม่พูดแบบนี้มีน อย่าห่างเหินแบบ
“แหวนจะกลับเลยเหรอลูก” แม่แก้วถามขณะที่กำลังทานของหวาน เอาจริงคือฉันยัดของหวานเข้าท้องแทบไม่ไหวอาหารคาวผ่านไปด้วยความจุก จะไม่กินแม่ของฉันก็จับจ้องสร้างความกดดัน สุดท้ายฉันจึงต้องยัดของโปรดของน้องชายใส่กระเพาะตัวเอง“ค่ะ” ต้องกลับแหละ อยู่นานกว่านี้คงได้ทะเลาะกับแม่แน่นอน“รีบกลับทำไม ดินต้องเข้าบ
“มาค่ะแหวนตักให้ แม่ไปพักเถอะนะ” ฉันต้องดึงความสนใจไปทางอื่นเพื่อที่แม่จะได้ไม่เครียดและเอาไปลงที่แอลกอฮอล์“ไม่ต้องเลย แม่อยากทำ เดี๋ยวแม่ทำเอง” แม่หันมายิ้มและตักกับข้าวต่อมีอาหารมากมายเชียวล่ะ มีของโปรดฉัน ของโปรดดิน และส่วนใหญ่เป็นของโปรดหวาย ซึ่งฉันต้องเป็นคนกินแทนน้องชาย“แม่คะ” มันอาจจะไม่เ
“ไปถึงบ้านก็ช่วยทำหน้าดี ๆ ด้วย เห็นอะไรก็เงียบ ๆ ไว้ ถ้าสงสัยอะไรขากลับค่อยมาถามดิน แล้วจะพูดจะจาอะไรช่วยเอาใส่สมองกลั่นออกมาดี ๆ ก่อนค่อยพูด อย่าสักแต่ว่าจะพูด”“...” จู่ ๆ ก็เข้าโหมดดราม่าซะงั้น แล้วที่พูดมาหมายความว่าไง บอกตามตรงว่าฉันไม่เข้าใจในสิ่งที่ดินพูด ซ้ำเขายังพูดเหมือนฉันไม่มีสมอง“เข้
“ดินใส่ตะขอเสื้อในให้แหวนหน่อย” พูดออกไปด้วยความที่หมั่นไส้ เมื่อเดินออกมาจากห้องน้ำแล้วเห็นว่าดินยังคุยโทรศัพท์กับใครบางคนอยู่ความจริงคือฉันแต่งตัวในห้องน้ำเรียบร้อยแล้ว เหลือก็แค่ทาครีมและจัดแต่งทรงผมที่พูดออกไปก็แค่อยากให้ใครบางคนมันดิ้นตายดูบ้างดินหันมามองหน้าฉัน ฉันก็เลยเบะปากพร้อมไหวไหล่ใส







