3 สิทธิ์พิเศษ

NAF TALK

“คนดีของพี่นาฟ น่ารักจริง ๆ เล้ย” เสียงของผมเองครับ ผมนาฟ ผมกำลังเอ่ยปากชมเด็กของผมคนหนึ่ง ชื่ออะไรไม่รู้ครับ ผมจำไม่ได้ ผมเรียกแต่คนดี คนดี คนดี และคนดี มีกี่คนผมก็เรียกแบบนี้ตลอด จะได้ไม่สับสน

เป็นอันรู้กันว่าพวกเธอคือคนดีของผม

“ขอไปเข้าห้องน้ำนะคะพี่นาฟ” เด็กของผมเอ่ยเสียงหวาน ผมหอมแก้มเธอก่อนจะพยักหน้าให้เธอลุกเดินไป

“เอ่อ คนเลวครับ เมื่อไหร่คนเลวจะเลิกมีนิสัยแบบนี้ครับ ชั่วมาก ๆ ไม่ดีนะครับคนเลว เพื่อนกลัวว่าคนเลวจะลืมการเป็นคนดี” เสียงเพื่อนของผม ไอ้หวายครับ มันเป็นเพื่อนของผม มีฝาแฝดชื่อแหวน แหวนเรียนบริหาร ผมชอบเธอ ชอบเธอมาก ตามจีบเธออย่างหนัก แต่เธอไม่สนใจผมเลย คิดกับผมแค่เพื่อน เพื่อนแบบเธอผมอยากมีที่ไหนกัน ทำไมไม่คิดบ้างก็ไม่รู้

“ไปบอกพี่สาวมึงมารักกูสิ กูจะเป็นคนดีให้พี่สาวมึงได้เห็น กูจะเป็นคนดีให้แหวนแค่คนเดียว” ไอ้หวายมันเป็นน้องของแหวนไม่กี่วินาที และเพื่อนของผมมันรู้กันทั้งนั้นว่าผมชอบแหวน และมันก็รู้ด้วยว่าแหวนไม่ได้คิดอะไรกับผม

“เรื่องแหวนมันตั้งนานแล้วมั้ยนาฟฟี่ นาฟฟี่ควรมองผู้หญิงคนอื่นได้แล้ว เด็กนาฟฟี่ก็เยอะแยะ เลือกเอามาสักคนสิ หรือถ้าเลือกไม่ได้ นาฟฟี่จะเอาเรซซี่ไปเป็นคู่รักเรซซี่ก็ไม่ขัดนะฮ้า” นี่ไอ้เรซ ลูกของเพื่อนอาธัน เกิดพร้อมผม โตมาด้วยกัน ส่วนความเลววัดกันไม่ได้เพราะเลวคนละระดับกัน

“ขนลุก แต่ถ้าเอามึงก็คงดีกว่าเอาสายรหัสสุดเฉิ่มของกู” พูดแล้วก็หมดอารมณ์ดื่ม

ผู้หญิงอะไรไม่มีเสน่ห์ดึงดูด ความสวยความน่ารักสักนิดก็ไม่มี เกิดเป็นผู้หญิงที่น่าสงสารจริง ๆ ไม่รู้ชาตินี้มดลูกของยัยเฉิ่มสายรหัสจะได้ใช้งานมั้ย คิดแล้วบางทีก็สงสาร

“หึ” เสียงของไอ้ดินมันแค่นขำในลำคอ ไอ้นี่เป็นพวกไม่ชอบพูด ชอบนิ่ง คล้ายพวกพูดน้อยต่อยหนัก แต่อย่างมันเรียกว่าไม่พูดเลยมากกว่า ถ้าจะพูดก็พูดกับยัยเฉิ่มที่เป็นสายรหัสของผม ซึ่งตอนนี้ยัยนั่นรับบทเป็นแม่บ้านส่วนตัวของผมด้วย

ยัยเฉิ่มทำงานดีมาก ไม่ปริปากพูดหรือรังเกียจรสนิยมของผม เธอทำตามกฏที่ผมตั้ง และไม่ได้สนใจความหล่อน่ากินของผมแม้แต่น้อย แต่ถึงแม้เธอคิดอยากกินผม ผมก็ไม่กินเธอหรอกครับ

กินไม่ลง ไม่ใช่สเปก

การได้เจอแม่บ้านส่วนตัวคนนี้ส่วนหนึ่งก็มาจากไอ้ดินที่มันอ้าปากพูดกับผมเกิน 5 คำในรอบหลายปีที่ผ่านมา ผมยังจำคำพูดของมันเมื่อหลายเดือนก่อนได้ดี

‘ได้ยินว่าหาแม่บ้านพิเศษ’

‘อืม อยากได้แบบไม่ปากมาก ไม่สนใจเรื่องความชอบของกู ไม่เอาเรื่องกูไปขาย ไม่วุ่นวาย และไม่คิดจะนอนกับกูให้เกิดปัญหา’ เพราะแม่บ้านคนล่าสุดสวยน่ารักจนผมอดใจตัวเองไม่ไหว สุดท้ายก็เลยเขมือบ และเป็นอันรู้กันว่าจบลงแค่ตรงนั้น ผมจึงหาแม่บ้านคนใหม่ที่รักษากฏอย่างเคร่งคัด และข้อสำคัญคือห้ามโกหกผม