ทาสรัก [07] ทรมาน

EP07

“ไปไหนมาว่ะ” ไฟนอลเอ่ยถามเพื่อนที่เดินออกมาจากบ้านด้วยใบหน้าหงุดหงิด ข้างกายกันคือลูกพีช ทั้งสองพึ่งกลับมาจากห้างสรรพสินค้าหลังจากซื้อของสดและอีกมากมายแวะเข้ามาเพื่อทำเป็นของว่างในงานปาร์ตี้

“ดูดบุหรี่”

“ดูดบุหรี่ห่าไรหน้ามึงกูนึกว่าแดกรังแตนมา”

“เอาของเข้าไปเก็บในครัวได้แล้ว จะแดกไหมเหล้า” ทิศเหนือตอบปัดๆแล้วเดินผ่านร่างไฟนอลไป ร่างหนาทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้แล้วหยิบซองบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบ สร้างความแปลกใจให้ไฟนอลไม่น้อย

“เดี๋ยวหนูเอาของไปไว้ในครัวก่อนนะคะ”

“เดี๋ยวพี่ไปด้วย”

“ไม่เป็นไรค่ะ พี่ไฟนอลอยู่กับเพื่อนเถอะ”

“โอเคครับ” ลูกพีชฉีกยิ้มให้แฟนหนุ่มแล้วเดินหิ้วของเดินเข้ามาในครัว การมาของใครบางคนทำให้นิวาที่กำลังหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวมหันกลับไปมอง สองสาวสบตากันก่อนที่รอยยิ้มสดใสจะผุดขึ้นบนใบหน้าสะสวย

“หวัดดี ฉันลูกพีชนะ แฟนพี่ไฟนอลเพื่อนพี่เหนือ” เธอเอ่ยบอกด้วยท่าทางร่าเริงก่อนจะเดินเอาของมาวางไว้บนโต๊ะ

“ค่ะ หนูชื่อนินะคะ เป็นคนรับใช้ของครอบครัวคุณเหนือ”

“หื้ม..นิอายุเท่าไหร่อ่ะ”

“กำลังจะสิบเก้าค่ะ”

“ฉันยี่สิบแล้ว แต่เราคุยกันแบบเพื่อนได้มั้ยเพื่อนฉันย้ายไปอยู่ที่อื่นหมดแล้ว” ลูกพีชพูดออกมาพร้อมสีหน้าที่เจื่อนลง นิวาจึงฉีกยิ้มให้คนข้างกายเธอเองก็รู้สึกดีที่มีผู้หญิงอยู่ด้วยเหมือนกัน อยู่กับผู้ชายทั้งบ้านมันก็รู้สึกแปลกๆ ไหนจะคนที่คอยจ้องจะหาเรื่องอีก

“ได้สิ นิไม่มีปัญหา”

“แล้วนี้เธอจะทำอะไรกินบ้าง ฉันเรียนคณะคหกรรมให้ฉันทำช่วยมั้ย”

“ลูกพีชไม่ออกไปอยู่กับแฟนหรอ”

“ไม่อ่ะ มีแต่ผู้ชาย ฉันไม่ค่อยชอบเอาสักเท่าไหร่ พี่ไฟนอลลากมาด้วยเลยต้องมา แต่พอรู้ว่ามีเพื่อนฉันก็แฮปปี้แล้ว” เธอตอบเสียงฉะฉาน แล้วเอื้อมมือหยิบผ้ากันเปื้อนมาสวม ดวงตากลมโตเหลือบมองของต่างๆที่กองอยู่บนโต๊ะพร้อมกับคิดชื่อเมนูไปด้วย

“อยู่กับลูกพีชแล้วรู้สึกเหมือนโลกสดใสขึ้นมาเลย”

“ไม่น่าเชื่อเลย เธอออกจะสวยขนาดนี้ฉันนึกว่าแฟนพี่เหนือซะอีก" คำพูดของลูกพีชทำเอาใบหน้าหวานเจื่อนลงเล็กน้อย สถานะนั้นเธอก็อยากเป็น แต่เขารังเกียจและผลักไสเธอขนาดนั้นคงได้แค่คิด...

“นิวา...เป็นอะไรรึเปล่า ถ้าฉันพูดอะไรผิดฉันขอโทษด้วยนะ”

“เปล่า...อย่าคิดมากเลย เราทำอาหารกันดีกว่า” นิวาฝืนฉีกยิ้มให้คนข้างกายสบายใจแล้วเริ่มหยิบวัตถุดิบออกมาเรียงรายกันไว้

“เรามีเนื้อไก่ เนื้อหมู แล้วก็หมาล่า ของสดอีกตั้งเยอะแยะ เธอพอจะคิดเมนูออกไหม” ลูกพีชครุ่นคิดปลายนิ้วเคาะลงบนโต๊ะแล้วหันไปถามคนข้างกาย

“คอหมูย่าง ไก่วิ่งแซ่บ ทำซอสหมาล่าเพิ่ม ยำรวมมิตร แล้วก็หมึกทอดน้ำปลา” นิวาพูดเมนูที่ผุดขึ้นในหัวออกมา หมึกทอดน้ำปลาเป็นของโปรดของทิศเหนือเธอเลยอยากทำมันให้เขากิน แต่ไม่รู้ว่าคนที่เธอนึกถึงเขาตลอดจะรู้ตัวบ้างไหม..

“น่าสนใจดีนะ มา เริ่มกันเลยดีกว่า” ลูกพีชยกมือขึ้นนิวาจึงตบมือลงเป็นสัญญาณเริ่มงาน ทั้งสองเริ่มทำอาหารสำหรับงานปาร์ตี้ด้วยท่าทางคล่องแคล่วผ่านไปเกือบหนึ่งชั่วโมงทุกเมนูก็พร้อมเสริฟ เสียงเพลงจากริมสระเริ่มดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ นิวาจึงมองออกไปข้างนอก...

“สงสัยคงจะเริ่มเมากันแล้ว” ลูกพีชบ่นพึมพำ

“ลูกพีชออกไปข้างนอกเลยก็ได้นะ นิไม่อยากให้คุณเหนือรู้ว่าลูกพีชมาช่วยทำ เดี๋ยวนิยกออกไปเสริฟเอง”

“ทำไมหรอนิวา ของเยอะขนาดนี้เธอต้องเดินหลายรอบแน่ ควรจะให้มาทำช่วยกันสักสามสี่คนด้วยซ้ำ”

“นิไหวหน่า แล้วเจอกันข้างนอกนะ”

“โอเคก็ได้ สู้ๆ” ลูกพีชให้กำลังใจเธอแล้วจำใจเดินออกมาจากห้องครัวทั้งที่ในใจอยากช่วยนิวา แต่พอเห็นสายตาหมองเศร้ายามพูดถึงชื่อของทิศเหนือเธอจึงต้องทำตามที่นิวาขอเพราะสองคนเหมือนมีอะไรกันมากกว่านั้น พอลูกพีชเดินออกไปจากห้องครัวนิวาจึงเริ่มจัดจานใส่ถาดแล้วเดินออกไปข้างนอก

เธอหยุดยืนรวบรวมสติเมื่อสายตาดันไปสะดุดกับร่างของยิหวาที่พาพวกเพื่อนๆเธอมาร่วมงานปาร์ตี้ด้วยอีกสองคน พวกเธอกำลังนอนเล่นบนเป็ดยางเป่าลมขนาดยักษ์อวดเรือนร่าง บริเวณรอบสระมีลูกบอลลอยเกลื่อนอยู่

“ไม่ออกมาปาร์ตี้กับพวกพี่หน่อยหรอ” ในขณะที่นิวากำลังวางของว่างลงบนโต๊ะที่มีเครื่องดื่มตั้งเรียงรายพร้อมกับซองบุหรี่ เพิร์ธก็เอ่ยชวนข้างกายเขาคือทิศเหนือที่นั่งนัวเนียกับยิหวาอยู่ไม่อายฟ้าไม่อายดิน

“ขอบคุณนะคะที่ชวน แต่นิคงไม่ไหว” นิวาเอ่ยตอบ เธอเหลือบมองชายหนุ่มที่นั่งไซร้คอยิหวาด้วยความรู้สึกเจ็บปวด ก่อนจะเดินผ่านร่างสองคนนั้นออกมาที่โต๊ะของลูกพีชแทน

“นิ มานั่งเล่นกับพวกเราได้นะ” ลูกพีชเอ่ยชวนอีกรอบ นิวาจึงฉีกยิ้มเจื่อนๆไปให้เธอจัดการทำหน้าที่ของตัวเองจนเสร็จเรียบร้อยก็หวังจะเดินกลับเข้าไปในครัวเพื่อเลี่ยงปัญหากับทิศเหนือ

เพล้ง ! แต่เสียงของจานที่หล่นลงพื้นทำให้ร่างเล็กหยุดชะงักแล้วหันกลับไปมอง ก็พบว่าที่มาของเสียงมาจากทิศเหนือที่โยนจานลงพื้นจนแตกกระจาย มันเป็นเมนูโปรดที่เธอตั้งใจทำมาให้เขา..

“รสชาติห่วยแตก”

“มึงบอกดีๆก็ได้มั้ยไอ้เหนือ” เพิร์ธที่สังเกตเห็นสีหน้านิวาไม่โอเคพูดขึ้นมา สายตายียวนกวนประสาทมองมาที่หญิงสาว เท้าเล็กจึงเดินมาแล้วจัดการเก็บซากจานที่แตกขึ้น

“.....”

“ไปทำมาไหม่ด้วย แล้วกลับมาบริการพวกฉัน”

“.....” นิวาไม่ตอบเธอก้มหน้าก้มตาเก็บ

พรึบ !

“อ๊ะ!” ปลายเท้าสะบัดเตะมือบางจนแก้วบาดมือเธอ เลือดสีแดงสดไหลออกมาเป็นทาง เหตุการณ์นั้นทำให้ลูกพีชที่นั่งมองอยู่จะวิ่งเข้าไปหาเพื่อนถูกไฟนอลจับข้อมือเอาไว้

“พี่ไม่อยากให้ลูกพีชมีปัญหากับมัน”

“แต่...”

“เชื่อพี่ ค่อยไปหาเธอ” ไฟนอลบอกลูกพีชที่มองเพื่อนด้วยแววตาเป็นห่วงเธอจึงยอมนั่งลงและยอมฟังชายหนุ่ม

“ฉันสั่ง ไม่ได้ยิน?”

“ค่ะ” นิวาตอบ เธอเก็บความเจ็บปวดเอาไว้แล้วกลั้นใจเก็บเศษจานต่อ เพิร์ธที่อดสงสารเธอไม่ได้ลงไปช่วยนิวาเก็บเศษแก้วใส่ถาดแล้วกดแผลเธอไม่ให้เลือดไหลออกมาเป็นทาง

“ไปทำแผลก่อนดีกว่า” ใบหน้าหวานเบ้ด้วยความเจ็บแต่สายตาแข็งกร้าวที่มองมาทำให้เธอผละออกจากร่างของคนตรงหน้า

“สำออย”

“นิไม่เป็นไรค่ะ” เธอตอบเพียงเท่านั้นแล้วเดินกลับเข้ามาในครัว นิวาจัดการล้างแผลให้ตัวเองและติดพลาสเตอร์เอาไว้ลวกๆ ร่างเล็กทิ้งตัวนั่งลงบนพื้นรอเวลาให้งานจบจะได้ทำความสะอาดแล้วกลับบ้านใหญ่ เธอไม่อยากอยู่ที่นี้กับคนใจร้ายอีกแล้ว...

“ไง คู่หมั้นที่ไหนเขาทำกันแบบนี้?” เสียงเย้ยหยันของยิหวาสอดแทรกเข้ามา เธอเดินนวยนาดเข้ามาในครัวพร้อมกับกอดอกมองด้วยแววตานึกสมเพช

“....” หญิงสาวเพียงนิ่งเงียบ ทิศเหนือทำกับเธอขนาดนี้นิวาไม่กล้าจะพูดออกไปอีกว่าเธอยังเป็นคู่หมั้นเขาอยู่

“หึ...น่าสมเพชดีนิ แล้วก็ช่วยออกไปบริการแขกคนสำคัญอย่างฉันด้วยนะ เหนือเขาฝากฉันมาบอก” ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นยิหวาก็เดินออกไป นิวาจึงจำใจลุกขึ้นแล้วทำเมนูที่ทิศเหนือโยนทิ้งขึ้นมาใหม่พร้อมกับเพิ่มหมาล่าใส่ถาดเดินออกไปข้างนอกมาหยุดที่หน้าเตาปิ้งย่าง เธอก้มหน้าก้มตาทำมันอย่างจำใจ หางตายังคงเหลือบมองเห็นการกระทำของสองหนุ่มสาวที่กำลังนัวเนียกันอยู่ไม่ไปไหน

“มึงไม่อายกูบ้างเลยรึไง นั่งบีบนมกันขนาดนี้”

“กูจำเป็นต้องอายใคร ถ้ารับไม่ได้ก็ไปตายดิ” เหมือนคำพูดนั้นจงใจจะพูดใส่เธอ นิวาเม้มปากแน่นพยายามให้ตัวเองเข้มแข็งเข้าไว้

“ปากมึงนี่มัน” เพิร์ธสบถออกมาแล้วรินเหล้ายกขึ้นกระดกเข้าปาก แล้วจัดการกินของว่างตรงหน้าอย่างเอร็ดอร่อยจนเขามองออกว่าทิศเหนือจงใจแกล้งนิวา แต่เขาก็ไม่อยากเข้าไปยุ่งเท่าไหร่เพราะแค่ทักไม่กี่ประโยคอาการของใครบางคนก็ออกอย่างชัดเจนว่าหวงก้างขนาดไหน

02 : 00 AM.

งานปาร์ตี้ที่สุดแสนจะวุ่นวายจบลงในเวลาตีสองของวันทุกคนต่างทยอยกลับกันหมดเหลือก็เพียงแต่นิวาที่กำลังเก็บกวาดสถานที่ด้วยอาการง่วง แต่เธอก็ไม่อยากกลับเข้ามาทำความสะอาดพรุ่งนี้อีกเลยจำใจให้มันจบๆไป

ส่วนตัวก่อเรื่องเขาหายเข้าไปในบ้านพร้อมกับผู้หญิงอีกคนไม่ต้องบอกก็รู้ว่าทั้งสองเข้าไปทำอะไรกัน นิวาคิดอยู่คนเดียวด้วยอาการเหม่อลอยทวาการเคลื่อนไหวของผิวน้ำในสระดึงสติให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าที่กำลังร้องเสียงดังและปล่อยเม็ดฝนออกมารัวกระหน่ำ...

โครม! โครม!

เสียงคำรามของท้องฟ้าผืนใหญ่ทำให้ร่างเล็กต้องรีบวิ่งเข้ามาหลบในบ้าน เธอยืนมองอากาศข้างนอกอยู่สักพักพร้อมคิดหาวิธีกลับบ้านใหญ่ แต่สภาพของบรรยากาศก็ต้องทำให้เธอหมุนตัวกลับแล้วเดินเข้ามาข้างในทวาเงาของสองร่างที่กำลังกระแทกกระทั้นกันบนโซฟาที่มีผนักกั้นเอาไว้อยู่กลับทำให้ปลายเท้าหยุดชะงัก ร่างกายชาขึ้นมาทั่วร่าง…

“อื้อ...อ๊า เหนือขา~”

“...ระ แรงอีกค่ะ อ๊ะ..อ๊า” เสียงครวญครางของยิหวายังคงสอดแทรกเข้ามาในโซนประสาท มือบางจิกลงที่กางเกงแน่น เธอเม้มปากเป็นเส้นตรง ภาพบาดตาตรงหน้าทำเอาหัวใจเธอถูกบีบรัดจนแทบจะขาดออกจากกันอยู่รอนๆ ก่อนที่รอยยิ้มเยาะเย้ยจากใบหน้าหล่อเหลาจะส่งมาให้เธอเพียงเสี้ยววินาทีผ่านความมืด ที่มีเดียงแสงฟ้าแลบจากข้างนอกกะพริบเป็นระยะๆ

นิวาหมุนตัวกลับแล้วตัดสินใจเดินออกมานอกบ้านสมองมันตันไปหมด ภาพตรงหน้าพล่าเบลอขึ้นเรื่อยๆ เธอเดินออกมาบนท้องถนนอันกว้างใหญ่เพียงลำพังหยดน้ำเม็ดแล้วเม็ดแล้วตกกระทบใบหน้านวล แม้กระทั่งเสียงฟ้าร้องก็ไม่สามารถดึงความเจ็บของเธอให้น้อยลงได้...

“พี่เหนือคนเดิมของนิหายไปไหน...”เสียงสั่นเครือพูดขึ้นมือเล็กกอบกุมที่อกข้างซ้าย นิวาปล่อยโฮออกมาจนแทบขาดใจ ร่างเล็กสะอื้นตัวโยน ภาพเหตุการณ์ในวัยเด็กย้อนเข้ามาในหัวอยู่ซ้ำๆ ก่อนที่ร่างกายเธอจะทรุดลงบนพื้นถนนจนเปียกปอน เธออยากให้เด็กผู้ชายคนนั้นกลับมา ผู้ชายที่แสนดีของเธอ...

.

.

.

Next…

“ฉันจะให้หนูนิย้ายเข้ามาอยู่กับแกเร็วๆนี้ เตรียมตัวต้อนรับว่าที่คู่หมั้นแกด้วย”