ฮอตเนิร์ด

EP.1 แฟนเก่าฉันเปลี่ยนไป

ถึงจะไม่ชอบดื่มเหล้าแต่ฉันก็เข้าร้านเหล้าได้สบายมาก ไวน์ผลไม้คือสิ่งที่ฉันมักจะดื่มเป็นประจำเวลาที่เรารวมตัวกัน กลุ่มของฉันคบกันมาตั้งแต่มัธยม แม้ว่าตอนนี้เราจะเรียนคนละคณะกัน แต่เราก็ยังสนิทสนมกันเหมือนเดิม

“อกหักอีกแล้วเหรอมึง”

มิวมิวเอ่ยถามขึ้น เมื่อเห็นว่าฉันกำลังดื่มอยู่เงียบๆ จริงๆก็ไม่ได้อกหักอะไรแค่เซ็งๆที่ถูกนอกใจ ไม่ได้เสียใจหรือแคร์ขนาดนั้น

“เดี๋ยวก็มีใหม่ ระดับนี้”

ดิวบอกแบบนั้นก่อนจะหัวเราะ ก็จริงอย่างที่มันว่านั่นแหละ ฉันควงไปเรื่อยแต่ไม่ได้มีซัมติงอะไรมากมาย ส่วนใหญ่ผู้ชายเสนอตัวขอไปส่งที่บ้าน ขอเลี้ยงข้าว ขอไปรับ ฉันก็แค่ไม่ปฏิเสธก็เลยดูเหมือนคนคุยเยอะ แต่จริงๆไม่ได้ผูกพันอะไร คบกับใครก็ผิวเผิน ไม่เคยใกล้ชิด มากสุดก็แค่จับมือ

แต่สายตาคนอื่นคงมองว่าฉันพรุนไปทั้งตัว

ชีวิตฉันมันเงียบเหงา พ่อแม่เป็นหมอ ทำงานหนักตั้งแต่ฉันเด็กๆ ไม่ค่อยมีเวลาให้ ฉันก็เลยมักจะไปหาความอบอุ่นนอกบ้าน แต่มันไม่ค่อยเวิร์กหรอก ออกไปทางแย่ซะมากกว่า

แต่ก็ยังหวังว่าจะเจอคนที่ใช่สำหรับฉัน

“กูแนะนำให้ไหม พี่เขาเป็นหมอ…”

“หยุด! แค่ได้ยินคำว่าหมอกูก็ก็จะอ้วกละ”

ฉันพูดเพราะอะไรน่ะเหรอ ก็อย่างที่บอกว่าพ่อแม่ฉันก็เป็นหมอ ไม่เคยมีเวลาให้ ไม่ว่าจะวันเกิด วันปีใหม่ วันเทศกาลอะไร ฉันก็ต้องฉลองคนเดียวตลอด

เหตุผลนี้แหละฉันถึงไม่อยากมีแฟนเป็นหมอ

งานก็ยุ่ง เวลาก็ไม่ค่อยมีให้ จะได้เจอกันสักทีก็คงยาก แค่คิดก็เหนื่อยแล้ว

“อ่ะๆ ถ้าหมอไม่โอเค งั้นเป็นนายแบบดีมะ”

ดิวพยายามทำตัวเป็นแม่สื่อ แต่ขอโทษนะ ตอนนี้ฉันเข็ดกับพวกนายแบบเพราะเพิ่งโดนนอกใจมาหมาดๆ

“กูว่าจะพักก่อนอ่ะ เหนื่อย”

ตั้งแต่ขึ้นมัธยมปลายฉันก็มีแฟนมาตลอด พอเลิกกับคนเก่าไม่เกินสองเดือนฉันก็มีใหม่ ก็อย่างที่บอกฉันอยู่คนเดียวไม่ได้ แต่พอตอนนี้ฉันกลับรู้สึกเหนื่อยที่จะตามหาความรักที่มันพอดีกับตัวเอง

“กูว่าพรุ่งนี้พายุอาจจะเข้า”

“มึงก็เว่อร์มิวมิว”

ฉันหัวเราะแต่ก็ไม่ได้คิดอะไร ระหว่างที่เรากำลังเม้าท์มอย ดิวกับมิวมิวก็สะกิดกันก่อนจะชี้ไปทางหน้าร้าน ฉันเห็นพวกมันตาโตเป็นไข่ห่านก็เลยลองหันหลังกลับไปมอง แต่แล้วไวน์ในปากก็แทบพุ่งออกมาเมื่อเห็นว่าคนที่กำลังเดินเข้ามาในร้านเป็นใคร

แฟนเก่าคนที่เท่าไหร่ของฉันก็ไม่รู้

รู้แต่ว่าตอนนี้ฉันแทบไม่เชื่อสายตาว่านั่นจะเป็นโซ่จริงๆ เราสบตากันก่อนที่เขาจะหันไปพูดอะไรบางอย่างกับเพื่อนของเขาและเดินตรงมาทางฉัน

“แฟนเก่าเฌอแน่ๆ”

ฉันได้ยินดิวพูด แต่ก็เลือกที่จะไม่สนใจ โซ่เดินมาหยุดตรงหน้าก่อนที่เขาจะขอเพื่อนฉันนั่งด้วย ซึ่งยัยสองตัวบาทก็ตอบตกลงเสียงพร้อมเพรียง

“ไง สบายดีเหรอ”

ฉันถามเขาที่นั่งลงข้างๆ โซ่พยักหน้าก่อนจะจ้องฉันไม่วางตา เอาจริงๆนะ ฉันไม่คิดว่าเขาจะเปลี่ยนไปขนาดนี้ เท่าที่จำได้ เขาเคยเป็นเด็กเนิร์ดแบบเนิร์ดจริงๆ แต่งตัวเชยๆ เสื้อเชิ้ตกางเกงยีนส์อะไรแบบนี้

แต่ดูตอนนี้สิ อย่างกับคนละคน สิ่งเดียวที่ไม่เปลี่ยนไปคงมีแค่แว่นตากรอบหนาบนใบหน้าเขานี่แหละ

แถมเป็นแว่นที่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญซะด้วย

เขายังใช้มันอยู่อีกเหรอเนี่ย แอบดีใจเหมือนกันนะ

“ได้ยินว่าเฌอเลิกกับแฟนแล้ว”

เขาเอ่ยขึ้นพร้อมกับใช้นิ้วดันแว่นเบาๆ บอกตามตรงว่าตาฉันอยู่ไม่นิ่งจริงๆ กล้ามแขนที่มีรอยสักบวกกับเส้นเลือด ทำให้ใจฉันสั่นอย่างควบคุมไม่ได้

“อ่า ก็ตามนั้น”

เขาพยักหน้า แวบนึงฉันเห็นมุมปากเขากระตุกยิ้มเบาๆ ให้ตายเหอะ ฉันไม่รู้ว่าตัวเองแอบมองเขากี่ครั้งแล้ว แต่มันละสายตาแทบจะไม่ได้จริงๆ

คนอะไรแบดเป็นบ้า!

โซ่ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบาๆพร้อมกับดันแว่นอีกครั้งก่อนที่จะหันมาถามฉันว่า…

“พรุ่งนี้ว่างเปล่า เราจะไปเที่ยวเสม็ด เผื่อเธออยากไปด้วย”