SINTWiN | ห้ามรักวิคเตอร์

บทนำ

คอนโดมิเนียมสุดหรูย่านใจกลางเมือง ภายในห้องตกแต่งสไตล์เรียบหรูธีมสีน้ำเงินเทาเฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างเน้นทำจากหินวีเนียร์ เน้นความเรียบง่ายสบายตา ระเบียงข้างนอกมองออกไปเห็นวิวได้ทั่วทั้งเมือง

“ไอ่ธามรีบยิงสิวะ!”

เสียงเจ้าของห้องดังขึ้น ร่างชายหนุ่มวัยยี่สิบต้น ๆ นอนเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟากลางห้องนั่งเล่น โทรทัศน์ก็เปิดรายการแข่งรถทิ้งไว้

เขาคือ วิคเตอร์ วาลิคก้า ที่หลายคนรู้จักขนานนามว่า แฝดนรก หรือหนึ่งในแก๊ง เดมอนดีม

“รู้แล้ว กูก็ยิงอยู่ ทีมนุ้นแม่งเก่งใช่ย่อย ซิ๊ด!” เสียงกระเส่าของธามไทเล็ดลอดออกมาจากในเกม

“ไม่ใช่ว่ามึงตอกสาวตอนเล่นเกมอยู่นะ” วาโยพูดขึ้น

“กูไม่ได้ตอกเด็กมันมือไม่นิ่ง”

“ไอ่เวร!” วิคเตอร์สบถด่าเพื่อนอย่างหัวเสีย

“กูไม่ผิดนะเว้ย” ธามไทรีบค้านขึ้นมา

“เออมึงไม่ผิด แต่มึงไม่โปรว่ะ เสียวแค่นี้ถึงกับเล่นเกมไม่ได้ อ่อน”

แฟร้งค์ที่เงียบอยู่นานเอ่ยเยาะเย้ยเพื่อนด้วยความหมั่นไส้

แกร็ก!!!

เสียงประตูเปิดออกพร้อมเสียงฝีเท้าหญิงสาวในร่างชุดนักศึกษาสวมเสื้อช็อปสีน้ำตาลทับข้างนอกเดินเข้ามามือทั้งสองข้างถือของพะรุงพะรัง

เธอคือ เมเบล ณิรินดา กันติพิพัฒน์ นักศึกษารุ่นน้องจากมหาลัยคู่อริของวิคเตอร์

“วิค…เบลซื้อก๋วยเตี๋ยวร้านประจำมาให้” เธอพูดขึ้นขณะกำลังยืนถอดรองเท้าและไม่ทันได้สังเกตว่าเขาทำอะไรอยู่เสียงของเธอดังจนหลายคนในเกมต่างได้ยินชัดเจน

“เสียงใครวะ? ” แฟร้งค์เอ่ยถามด้วยความสังสัย

“แม่บ้านกู” วิคเตอร์ตอบนิ่ง ๆ ก่อนปิดเสียงแล้วยกมือหนากวักเรียกเมเบลให้มาหา เธอถือของวางไว้บนเคาน์เตอร์ครัวก่อนเดินไปนั่งบนพื้นระหว่างขาของวิคเตอร์ที่เดิม มือเล็กเอื้อมจับรีโมทเปลี่ยนช่องจากการแข่งรถที่ดุดันเป็นการ์ตูนสำหรับเด็กน้อยซึ่งคนที่นั่งบนโซฟาค่อนข้างชินกับการกระทำของเธอแล้ว

จนเวลาล่วงเลยไปพระอาทิตย์เริ่มลับขอบฟ้า ข้างนอกมืดสนิท เสียงท้องร้องของเธอเริ่มท้วงขึ้น

“เล่นเสร็จยังอะ? ”

“ใกล้แล้วครับ หิวหรอ? ” เมเบล พยักหน้าเป็นคำตอบก่อนจะลุกขึ้นเดินตรงไปยังครัว ร่างบางยืนแกะอาหารใส่จานไว้รอเขาเดินตามมาทีหลัง

ฟอด! วิคเตอร์สวมกอดเธอจากข้างหลัง ริมฝีปากหนาหอมเข้าที่แก้มขวาของเธอ

“ทำไมวันนี้ซื้อเยอะจังครับ”

“ไม่รู้สิ อะไรก็น่ากินไปหมด”

“เป็นเมนหรือเปล่า? ” มือหนาจับแขนเธอให้หมุนเข้าหา ก่อนสายตาจะมองสำรวจร่างกายเธอ

“น่าจะมั้ง” เมเบลทำท่านึกวันที่ประจำเดือนมาเดือนที่แล้วก็ประมาณช่วงนี้แหละ สงสัยคงจะเป็นอย่างที่เขาพูด

“เอากันตอนนี้ยังทันนะ” วิคเตอร์รีบสอดมือเข้าใต้กระโปรงสาว

เพี๊ยะ! มือบางฟาดเข้าแขนแกร่ง วิคเตอร์แทนที่จะร้องเจ็บแต่ใบหน้าคมกลับยกยิ้มมุมปาก

“ทะลึ่ง”

หลังจากทานอาหารเสร็จแล้วทั้งสองก็พากันไปอาบน้ำ กิจวัตรพวกเขาจะเป็นแบบนี้แทบทุกวันเหมือนคู่รักทั่วไปแต่สถานะแท้จริงกลับไม่ใช่ ไม่รู้เหมือนกันว่าเรื่องมันมาถึงจุดนี้ได้ยังไง

รู้ตัวอีกทีก็ไม่อยากให้ทุกอย่างมันจบลง

วิคเตอร์เดินเข้ามาพร้อมทิ้งตัวนอนลงข้าง ๆ เมเบล แขนแกร่งดึงร่างเธอเข้าไปกอดแน่น สายตาคมกริบนั้นจ้องมองคนในอ้อมกอดที่ไม่สนใจเขาเลยสักนิดเอาแต่จ้องโทรศัพท์ ในนั้นมันมีอะไรดีนักหนา

“คุยกับใคร ยิ้มหน้าบานเชียว”

“เพื่อน” เมเบลตอบเสียงนิ่ง

“เพื่อนหรือไอ่เหี้ยนั่น”

“อย่าเรียกพี่ต้าร์แบบนั้นนะ” เธอหันมาตวาดเสียงใส่วิคเตอร์จนลืมตัว บ่อยครั้งที่เขามักจะใช้คำหยาบเรียกแทนชื่อแฟนเธอ

“พี่ต้าร์ เหอะ!” วิคเตอร์มองด้วยความไม่พอใจเช่นกัน เขาเค้นเสียงออกมาอย่างน้อยใจ

“วิคลืมอะไรไปหรือเปล่า”

“อะไร? ”

“พี่ต้าร์แฟนเบล” ประโยคย้ำชัดที่เธอบอกเขามาหลายปีแม้ข้างในจะเจ็บปวดที่เธอไม่เคยเลือกเขาแต่วิคเตอร์ไม่สนใจ เขายอมทำทุกอย่างเพื่อให้ได้เธอมาครอง

“ไม่ลืมแต่ไม่จำ”

“…”

“สมองจำแค่เมเบลคือ เมีย ของผู้ชายที่ชื่อวิคเตอร์คนเดียวเท่านั้น”

" งั้นก็อย่าลืมนะว่าเรื่องของเรามันเริ่มต้นจากอะไร ? "