Episode -15- เอาแต่ใจ

EP 15

คอนโด X-box...

"จัดการให้กูด้วย เออแค่นี้ก่อน"

ติ้ง ! พี่ไฟนอลกดตัดสายทิ้งแล้วตวัดสายตามองฉันที่มองอยู่ข้างๆ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่ลิฟดิ่งขึ้นมายังชั้นบนสุดของคอนโดหรู คนตัวโตเดินนำฉันออกไปแล้วหันมามองอย่างสงสัยใบหน้าดูหงุดหงิด เมื่อร่างกายของฉันยังยืนแข็งทื่ออยู่ในลิฟตฺ์ไม่ยอมออกไป ใครจะไปยอมออกไปกันล่ะ ในเมื่อไม่ได้เต็มใจมาด้วยซักหน่อย ทุกอย่างโดนคนเอาแต่ใจบังคับล้วนๆ

หมับ ! ไม่รอให้ช้ากว่านั้นพี่ไฟนอลก็เดินดุ่มๆเข้ามาในลิฟต์ มือหนาคว้าร่างฉันออกมาอย่างหวุดหวิดในตอนที่ประตูลิฟกำลังเลื่อนปิดลง ก่อนที่ข้อมือจะเป็นอิสระในเวลาถัดมา

"ถ้าไม่อยากโดนล่ามเชือกแล้วจูงเหมือนหมาก็เลิกทำตัวน่ารำคาน"

"พี่ก็รู้ว่าหนูไม่เต็มใจมา"

"แล้วไง ฉันจำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกเธอ?" '

"คนอย่างพี่จะแคร์ความรู้สึกใครเป็น.."

"รู้แล้วก็ดี...จะได้จำใส่สมอง"

พูดหน้าตายทั้งๆที่จับข้อมือฉันเอาไว้แน่น ก่อนจะแสกนใส่รหัสห้องเปิดเข้าไปยังด้านใน พร้อมฉุดกระชากลากถูฉันไปด้วย ไม่นานเราก็มาอยู่ในห้องนอนโทนดำเข้มอ่อนสลับกันไป มืดทั่วทั้งห้องทั้งที่ตอนนี้เป็นช่วงสายๆมีเพียงแสงสว่างเล็กน้อย ฉันได้แต่ยื่นทื่ออยู่กลางห้องมองพี่ไฟนอลอยู่ห่างๆ ใจจริงอยากขอกลับห้องตัวเองด้วยซั้าแต่ก็ไม่กล้าปริปากพูดอะไร ขืนพูดออกไปแม้แต่คำเดียวมีหวังฉันโดนกระปืนตบปากเข้าให้ คนป่าเถื่อนแบบนี้แม้กระทั่งผู้หญิงคงไม่เว้นหรอก

"เลิกทำหน้าเหมือนพ่อตายห่าได้ละ มันลำบากใจนักรึไงแค่อยู่ร่วมห้องกับฉัน?" นั้นไง ขนาดฉันอยู่นิ่งๆยังโดนแขวะขึ้นมาจนได้ ปากพี่แกนี้จะไม่มีวันพูดดีๆกับฉันเลยซักครั้งเลยสินะ

"หนูต้องยิ้มงั้นหรอคะ ทั้งที่ตอนนี้มันไม่ใช่ตอนที่หนูกำลังมีความสุข"

"หึ...แต่เราก็เคยขึ้นสวรรค์มาด้วยกันแล้วไม่ใช่หรอ"

พูดยอกย้อนด้วยสีหน้ากวนประสาทแล้วร่างหนาก็เดินเข้ามาประชิดร่างฉันมากกกว่าเดิม จนร่างกายฉันมันถอยหลังไปติดกับผนังห้องอย่างอัตโนมัติ ไม่นานก็ถูกคนตัวโตกดทับร่างแล้วจับมือฉันขึงไว้ ใบหน้าหล่อเหลายื่นเข้ามาไกล้ๆจนปลายจมูกเราสัมผัสกัน..

"ขึ้นสวรรค์แบบนั้นหนูขอตกนารกดีกว่า" ฉันเบียนหน้าหลบอย่างหวุดหวิด เมื่อริมฝีปากหยักกำลังจะทาบทับลงมา จนความอุ่นร้อนมันสัมผัสเข้าที่ผิวแก้มแทน ฉันปรายตามองเล็กน้อย ก็เห็นพี่ไฟนอลขบกรามแน่นเหมือนไม่พอใจที่ฉันหนีสัมผัสจูบของตัวเอง

"แน่ใจแล้วหรอว่านารกมันดีกว่าสวรรค์?"

"อยู่ไหนถ้ามีพี่ มันคือความซวยหมดแหละ"

"...หึ" พูดจบก็ผละออกจากร่างฉันแล้วเค้นหัวเราะออกมาอย่างเลือดเย็น ไม่นานพี่ไฟนอลก็กระชากเข้าที่คอเสื้อฉันแทน จนร่างปลิวไปกระทบกับอกแกร่งแรงคอเสื้อที่บีบรัดท้ายทอย ทำให้ฉันต้องยื่นมือไปจับข้อมือหนาเอาไว้เพื่อยื้อร่างตัวเอง "งั้นฉันจะทำให้เธอซวยไปทั้งชีวิตเอง.."

"อึก.." พูดเสียงรอดไรฟันจบก็ปล่อยมือออกให้ฉันเป็นอิสระ ก่อนจะเดินไปยังลิ้นชักแล้วหยิบมีดเล่นเล็กขึ้นมาถอดเปลือกมันออก ก่อนจะเบียนหน้ามองฉันเพียงเล็กน้อย...

ควับ !

หมับ !

"อ๊ะ...!?"

มีดเล่มเล็กถูกโยนเฉียดหน้าฉันไปอย่างหวุดหวิด จนร่างกายฉันอ่อนยวบทรุดลงกับพื้นในทันใด หัวใจเต้นรัวกระหนํ่าจนต้องยกมือขึ้นกุมหัวใจเอาไว้ ถ้าเมื่อกี้พลาดขึ้นมาหน้าฉันคงหายไปเกือบครึ่ง ขนาดผนังห้องยังปักเข้านับประสาอะไรกับหน้าฉัน...มีดมันต้องคมขนาดไหนกัน

"....ดูเหมือนว่าความซวยของเธอมันกำลังเริ่มขึ้นนะ"

พูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้น พี่แกก็โยนเสื้อที่ถอดออกหมาดๆพาดไว้บนผนักเก้าอี้หน้าจอคอม แล้วเดินกระตุกยิ้มเหมือนผู้ชนะหายเข้าไปในโซนห้องครัวไม่นานก็เดินออกมาพร้อมกระป๋องเบียร์มือหนายกขึ้นดื่มเป็นระยะๆ ร่างกายยืนพิงขอบประตูห้องครัวมองฉันด้วยสายตายากจะคาดเดา..พอเห็นแบบนั้นฉันจึงตัดสินใจเดินมาหย่อนตัวนั้งเงีบบบนโซฟาแทน..ไม่นานพี่ไฟนอลก็เดินตามฉันมาติดๆแล้วจ้องแบบเดิมจนฉันทำตัวไม่ถูก..

"พี่พาหนูมาที่ห้องตัวเอง เพื่อยืนมองเฉยๆหรอคะ?" ฉันเอ่ยถามด้วยนํ้าเสียงแผ่วเบา เพื่อทำลายบรรยากาศหน้าอึดอัดตอนนี้ลง..แต่คำถามของฉันมันดันทำให้พี่ไฟนอลเอียงคอมองหน้าเหมือนจะวิ่งใส่ จนต้องรีบขยับตัวมาเกาะข้างโซฟาเอาไว้..

"ทำไม? หรืออยากให้ฉันเอาเธอต่อ"

"...มะ...ไม่ใช่แบบนั้นซักหน่อย" ฉันหลบหน้าตอบ..

เพล้ง !

"?"

แต่ก็ต้องหันกลับไปมองไหม่เมื่อกระป๋องเบียร์ถูกโยนลงพื้นห้องอย่างแรง ก่อนที่คนตัวโตจะเดินเข้ามาลากฉัน แล้วหย่อนตัวนั้งลงบนเก้าอี้หน้าจอคอมแทน พร้อมกับกดเข้าอะไรบางอย่างที่ฉันเองก็ยังงงๆ ก่อนจะปรากฎแชทฉันกับพี่แทนไทขึ้นมา...

"แหกตาดู วันที่โทรศัพท์เธออยู่กับฉันมันบอกว่ามันกำลังนอน แต่เสือกไปโผล่อยู่ผับ"

"...." ฉันเพ่งอ่านข้อความบนหน้าจอคอมเรียวคิ้วขมวดกันยุ้งมันเป็นแชทที่เราคุยกันไม่นานมานี้ แล้วพี่ไฟนอลก็เปิดคลิปเสียงแค่ไม่กี่คำให้ฉันฟังพร้อมกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มในผับ มันคือเสียงของพี่แทนไท...พี่แทนโกหกฉันว่ากำลังนอน แต่ตัวเองอยู่ที่ผับงั้นหรอ?

"ผู้ชายไปเที่ยวผับมันมีแค่เหตุผลไม่กี่อย่าง ไม่เมาก็อยากเอา"

"พี่กำลังจะบอกว่า พี่แทนมีคนอื่นงั้นหรอคะ?"

"ถ้ามีสมองพอ ก็น่าจะคิดได้"

"หนูขอเห็นด้วยตาตัวเองดีกว่านะคะ"

พูดไปแบบนั้นเพื่อกลบเกลื่อนว่าฉันไม่ได้สะทกสะท้านอะไร แต่ในใจจริงๆมันก็เกิดคำถามขึ้นมา ทำไมได้ฟังพี่ไฟนอลพูดแล้วใจมันรู้สึกหน่วงๆขึ้นมาแปลกๆนะ หรือว่าพี่แทนไทจะทำแบบนั้นจริงๆ ตอนนี้ฉันสับสนไปหมดแล้วถ้าหากมันเป็นเรื่องจริงขึ้นมาล่ะ ฉันรู้ว่าฉันก็ผิดมากๆแต่มันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้ แต่พี่แทนเขาตั้งใจรึป้าว...ในสมองมันคิดตีวนกันไปหมด

หมับ ! จู่ๆร่างกายมันก็อ่อนปวกเปียกจนโดนมือหนาคว้าเข้าที่เอวมานั้งระหว่างขาตัวเองบนเก้าอี้ ฉันดิ้นเล็กน้อยแต่ก็ถูกพี่ไฟนอลส่งสายตาดุๆมองมา แล้วเกยคางบนไหล่ฉันอย่างหน้าประหลาดใจ จนต้องยอมนั้งอยู่นิ่งๆทบทวนอะไรหลายๆอย่าง...

"ถ้ามันนอกใจก็ไปเลิกกับมัน มีคนอื่นมองอยู่เสือกไม่รู้ตัว"

"....ใครคะ?"

"ก็คนที่เธอนั้งตักอยู่นี้ไง.."

"...." คำตอบของพี่ไฟนอลทำเอาฉันนิ่งเงียบอํ้าอึ้งทำตัวไม่ถูก..

"นอกใจฉันไม่เอาหรอก เอาแต่นอกระเบียง"

"กินยาลืมเขย่าขวดหรอคะ?" ฉันพูดตัดบทกลับไปทันควันแก้เก้อ โดนอ่อยตรงๆแบบนี้มันก็ตั้งหลักไม่ถูกเหมือนกัน แต่ให้ฉันเล่นด้วยมันก็ไม่ใช่กันใหญ่ ทางที่ดีควรหลีกเลี่ยงผู้ชายอย่างพี่ไฟนอลไว้ให้ดีที่สุด "ถึงได้พูดเล่นแบบนี้"

"หน้าฉันมันเหมือนคนล้อเล่นหรอ?"

"...."

"ฉันถาม.."

ริมฝีปากอุ่นร้อนขบเม้มใบหูฉันเบาๆแล้วคลอเคลียอยู่อย่างนั้น ลมหายใจเป่ารดลำคอจนร่างกายมันร้อนวูบวาบขึ้นมาอีกครั้งยามได้อยู่ไกล้ชิดกัน ทั้งที่ใจไม่ได้หวั่นไหว แต่ร่างกายมันกลับต่างกัน

"แต่หนูมีแฟนแล้ว"

"มีแล้วก็เลิกได้ ขนาดเอายังเอามาแล้ว จะสนห่าไร"

"พี่มันชั่ว"

"ชั่วก็ผัวเธอป่ะวะ"

ฉันกัดฟันแน่น พยายามดิ้นให้หลุดจากอ้อมแขนแกร่ง ยิ่งคุยด้วยก็เหมือนไมเกรนมันจะขึ้น ในปากของพี่เขาคงจะเลี้ยงหมาไว้เป็นคอก หน้าก็หล่อแต่นิสัยเสียไปหน่อย แล้วตอนนี้ฉันก็ไม่มีอารมณ์จะคุยกับใครทั้งนั้นอยากกลับห้อง ในสมองมันมีแต่เรื่องพี่แทน

[ END.. ]

ครืด~ ครืด~

เสียงโทรศัพท์เครื่องหรูแผดร้องเป็นสัญญาณของคนโทรเข้า สายตาคมกริบที่กำลังจ้องมองเสี้ยวหน้าหวานอยู่เหลือบมองรายชื่อบนหน้าจอก่อนจะคว้ามันขึ้นมากดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไป

"มีไร"

( โผล่หัวมาโกดังได้แล้ว มีงานสำคัญไอ้สัส )

ไฟนอลปรายตามองคนบนตักเล็กน้อย แล้วถอนหายใจออกมา "เออ เดี๋ยวกูไป"

( ให้ไว )

"เออสัส"

ตี้ด ! ชายหนุ่มกดตัดสายแล้วโยนมือถือลงที่เดิม ก่อนจะจับร่างเล็กบนตักลุกขึ้น มือหนากดปิดจอคอมไว้แล้วเดินไปหยิบเสื้อตัวไหม่ในตู้เสื้อผ้ามาสวมลวกๆด้วยความรีบร้อน นั้นทำให้ลูกพีชตาโตดีใจ เพราะนึกว่าจะได้กลับแต่ฝันก็ดับสลายเมื่อร่างหนาเดินไปหยิบกุญแจมือในลิ้นชักออกมา แล้วลากเธอมาล่ามไว้บนเตียง

"พี่ล็อคหนูทำไม ปล่อยนะ พี่ไฟนอล" เธอจ้องมองการกระทำป่าเถื่อนของชายหนุ่มด้วยใบหน้างองํ้า แต่เขากลับไม่แม้แต่จะสนใจแล้วหยัดกายลุกขึ้นเต็มความสูง

"หยุดแหกปากแล้วรอฉันอยู่ในห้อง"

"พาหนูกลับก่อนได้มั้ย"

"...รีบไปหามันงั้นหรอ?"

"...."

"แต่เสียใจนะ ฉันไม่ปล่อยเธอไปหามันง่ายๆหรอก"

ทิ้งท้ายไว้แค่นั้นเจ้าของร่างสมบูรณ์แบบก็เดินออกมาจากห้องไปอย่างไร้เยื่อใย พ้นเขตห้องนอนส่วนตัว มือหนาก็ยีผมตัวเองด้วยอารมณ์หงุดหงิด เขาแค่อยากอยู่ด้วย แต่เธอกลับเล่นตัว จะไปหาหาแต่แทนไท สิ่งที่เอาให้ดูไม่สะทกสะท้านอะไรเลยรึไง พออ่อยก็แข็งทื่อเหมือนท่อนไม้ ไม่เขินบิดม้วนเหมือนกับผู้หญิงคนอื่นที่เขาเคยโปรยเสน่ห์ ตลกสิ้นดี

.

.

.

อยากอยู่กับน้อง แต่น้องไม่อยากอยู่ด้วยจะสงสารหรือสมนํ้าหน้าพี่มันดีคะ555555555555555555

Next..

"ที่ฉันช่วยไม่ได้สงสารเธอหรอกนะ แต่จำเป็นต้องใช้ห้องมัน..."