로그인"ถ้าไม่อยากโดนล่ามเชือกแล้วจูงเหมือนหมาก็เลิกทำตัวน่ารำคาญ" "พี่ก็รู้ว่าหนูไม่เต็มใจมา" "แล้วไง ฉันจำเป็นต้องแคร์ความรู้สึกเธอ?" "คนอย่างพี่จะแคร์ความรู้สึกใครเป็น.." "รู้แล้วก็ดี..จะได้จำใส่สมอง"
더 보기EP 01
หลังมอ... เพล้ง ! ผลั๊วะ! ผลั๊วะ! เสียงปะทะกันระหว่างเด็กมหาลัยสองกลุ่มอยู่หลังมอที่เป็นลานกว้างมืดๆไม่มีใครผ่านมาเจอซักเท่าไหร่ ข้างหลังคือซอยถนนเล็กๆที่เป็นทางลัดไปอีกฝั่ง.. 'ไฟนอล' หยิบท่อนเหล็กที่ใช้ฟาดเด็กสถาปัตจนเลือดสาดลากตามพื้นคอนกรีตจนเป็นแนวเลือดไปด้วยท่าทางไม่เกรงกลัวใดๆใบหน้ามีรอยแผลแต่ก็นับว่าน้อยกว่าคนอื่นๆที่เจ็บสาหัสบางคนปางตาย.. เคล้ง ! หมับ ! เสียงเหล็กประทะกัน...ท่อนเหล็กบนมือของ 'แทนไท' คู่อริตัวโยงหล่นลงพื้นชายหนุ่มจึงโยนมันลงพื้นตามไปด้วยแล้วกระตุกยิ้มมุมปากมือคว้าหมับเข้าที่คอเสื้อของเขากระชากเข้ามาหาตัว...แทนไทเองก็เหมือนกันเขามองหน้าของไฟนอลลิ้นหนาดันกระพุ้งแก้มด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท.. "ตัวต่อตัวไหม...ทำตัวเป็นหมารอบกัดแบบนี้เขาเรียกว่าป๊อด.." "...กูเคยกลัวมึง?" ไฟนอลเลิกคิ้วถามแล้วผลักร่างของแทนไทออก.. ผลั๊วะ !! ผลั๊วะ !! ทั้งสองวิ่งใส่กันไม่ยั้ง...รวมถึงคนอื่นๆที่มาร่วมด้วยเพราะไม่ถูกกันอยู่แล้วโดยมีแกนนำคือ แทนไท สถาปัต และ ไฟนอล วิศวะ.. วีว้อวีว้อวีว้อวีว้อวีว้อ...!! "...ฝากไว้ก่อน" แทนไท ถอยออกแล้วควักมือเรียกคนที่พอยังหนีได้แล้ววิ่งไปที่รถตัวเอง...ไฟนอลกระตุกยิ้มไม่สะทกสะท้านกับเสียงรถตำรวจ...ก่อนที่ชายหนุ่มจะแฝงไปกับพุ่มต้นไม้อย่างชำนาญแล้วปีนกำแพงหายไปราวกับหายตัวได้.. คฤหาสน์ เวชศิลป์.. [ ไฟนอล ] "วันๆหาแต่เรื่องชกต่อย..ไม่เคยทำตัวมีประโยช์นฉันไม่น่าให้แกเกิดมาเลยจริงๆ" ผมเค้นหัวเราะออกมาพร้อมกับใช้ลิ้นดันกระพุ้งแก้มอย่างที่ชอบทำบ่อยๆ หลังจากที่ตำรวจตามมาเคลียร์ที่บ้านผมไปหมาดๆแต่ดีที่พ่อของเพื่อนผมมันดันเป็นผู้กานเลยรอดตัวไปได้อย่างทุกครั้ง...ผมลืมบอกไปสินะว่าไอ้เหนือมันก็ไปร่วมด้วยแต่เราแยกกันหนี.. "...พ่อควรภูมิใจที่มีผมเป็นเป็นลูกต่างหาก เพราะไม่มีลูกคนไหนหาเรื่องได้เก่งเท่าผมอีกแล้ว" "ไอ้ไฟฉันเป็นเพื่อนเล่นแกรึไง?" "คงงั้น.." ผมยักไหล่แล้วลุกขึ้นจากโซฟาพร้อมกับจุดบุหรี่สูบแก้เครียด...ก่อนจะยืนไปประจันหน้ากับท่าน แล้วพ้นควันบุหรี่ใส่หน้าไปทีนึง.. "ไอ้ไฟ!!" "ขอโทษครับ...ไม่ได้ตั้งใจ" พูดจบผมก็หยิบมวลบุหรี่ออกแล้วล้วงถุงกางเกงผิวปากเดินออกจากบ้านเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น...กวนประสาทคนมันก็สนุกไปอีกแบบเหมือนกันนิ.. [ AND.. ] [ ลูกพืช ] "นี้พี่แทนไปมีเรื่องอีกแล้วหรอคะ?" ฉันถามออกไปพร้อมกับหยิบอุปกรณ์ทำแผลมาบรรจงทำแผลบนใบหน้าพี่เเทนด้วยความอ่อนโยน.. "นี้...ลูกพีชดุพี่หรอครับ" "เปล่าค่ะ...ลูกพีชแค่เป็นห่วง...ไม่อยากให้พี่แทนไปมีเรื่องกับใคร...นี้กับคนเดิมอีกแล้วใช่ไหมคะ?" "ใช่ครับ...มันกวนตีนพี่ก่อน" "บางทีพี่แทนก็ทำเป็นไม่สนใจก็ได้นิคะ...เดี๋ยวก็ได้โดนไล่ออกกันพอดี..นายคนนั้นยิ่งเป็นลูกเจ้าของมหาลัยอยู่ด้วย.." ฉันกลัวซักวันพี่แทนจะโดนไล่ออกนะสิ...แต่ดีที่รอดตัวมาได้หลายครั้ง...กลุ่มนั้นหน่ะพ่อแต่ละคนใหญ่ๆกันทั้งนั้นแต่พี่แทนก็แค่วัยรุ่นธรรมดาที่ทำงานส่งตัวเองเรียน..ทุกครั้งที่รอดมาได้ก็เพราะว่าฝ่ายนั้นเขาผิดเต็มๆไม่อยากคิดสภาพถ้าพี่แทนเป็นฝ่ายเริ่มก่อนเลย.. "รู้แล้วครับว่าเป็นห่วง.." "....เสร็จแล้วค่ะ...แล้วถ้ารู้ว่าเป็นห่วงก็ฟังลูกพีชบ้างนะคะ" "รับทราบ...แล้วนี้จะให้พี่ขับรถไปส่งที่หอไหม?" "ไม่เป็นไรค่ะพี่แทนบาดเจ็บอยู่...เดี๋ยวลูกพีชกลับเองอย่าลืมกินยาแก้ปวดและผักผ่อนนะคะห้ามไปเที่ยวเด็ดขาดพรุ่งนี้มีเรียนเช้า.." "บ่นเหมือนแม่เลย.." "บายนะคะ..." "กลับดีๆนะครับ...คนเก่งของพี่แทน" พี่แทนฉีกยิ้มให้ฉันพร้อมกับโบกมือให้ ฉันจึงฉีกยิ้มแฉ่งกลับไปให้แล้วเดินเอากล่องปฐมพยาบาลไปเก็บไว้บนตู้ก่อนจะเดินออกมาจากห้องของพี่แทน.. เราสองคนเริ่มคบกันตั้งแต่ฉันเข้าปีหนึ่งไหม่ๆพี่แทนไม่เคยแตะต้องตัวฉันเลยเป็นสุภาพบุรุษมากๆ แต่เสียอย่างเดียวชอบมีเรื่องชกต่อยเป็นว่าเล่น.. ครืด ครืด~ 'นีโม่' "ฮัลโหลว่าไงแก.." (ลูกพีช...ฮึก...แกอยู่ไหนอ่ะ...มาหาฉันหน่อย...ฉัน...ไม่ไหวแล้ว) "นีนแกเป็นอะไร...แล้วนี้อยู่ไหนเดี๋ยวฉันไปหา" (ผับ K-See ระ...รีบมานะแก...ฮรืออ) "โอเครออยู่นั้นแหละ" ตี้ด ! ฉันกดตัดสายนีโม่แล้วรีบลงบรรไดมาจากชั้นสองทันที ก่อนจะโบกแท็กซี่เพื่อมุ้งหน้าไปผับ นีโม่คือเพื่อนสนิทของฉันเพียงคนเดียวเพราะเราฐานะไกล้เคียงกัน...และเป็นเด็กทุนเหมือนกัน...ตอนแรกก็แอบดีใจที่เข้ามาเรียนที่นี้ได้แต่พักหลังๆก็เริ่มแปลกใจกับเรื่องที่เกิดขึ้น.. [ AND... ] ผับ K-See... "....ได้แผลซะใจมึงยัง" เหนือเอ่ยถามไฟนอลที่พึ่งมาถึงผับในเวลาไม่นาน..ใบหน้าหล่อเหลาเต็มไปด้วยรอยแผล..ก่อนที่ร่างหนาจะหย่อนตัวนั้งลงบนเก้าอี้.. "กระจอกชิบหาย" อึก อึก อึก ! ไฟนอลสบถออกมาพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปาก.. "แดกไม่ดูสังขารตัวเอง.." เพิร์ธพูดออกมาพร้อมกับหันไปดูดปากหญิงข้างกายทั้งสองคน... "กูได้ยินข่าวว่าพวกแม่งที่เหลือปางตาย" เหนือถามต่อ.. "อืม" "คงรอดแค่มึงกับเชี้ยแทนสินะ.." "เออ..แม่งตำรวจมาซะก่อน ไม่งั้นแม่งตายคาตีนกูแล้ว" "เอาหน่า...ครั้งหน้าเอาไหม่ให้สมกับที่มึงคันตีน...กูว่าเอาเด็กมานั้งบีบซักคนดีกว่าจะได้อารมณ์ดี.." คำพูดของเพิร์ธทำให้ไฟนอลหันไปมองผู้หญิงทุกคนในผับ.. "ของเดิมๆ..น่าเบื่อไม่เห็นมีไรตื่นเต้น" "แต่นู้นคงตื่นเต้นหน้าดู.." ดีไวน์หรือดินที่นั้งดูดบุหรี่นิ่งเงียบมานานโบ้ยปากไปที่หญิงสาวเจ้าของใบหน้าหวานร่างกายขาวผ่องที่ยืนเกร็งบีบสายกระเป๋าแน่นพร้อมกับสอดส่ายสายตามองหาใครบางคน.. "ยัยนั้นนี้มันเมียไอ้แทนไม่ใช่หรอว่ะ...แถมยังเป็นเพื่อนกับผู้หญิงที่กูพึ่งหมดโปร.." เพิร์ธพูดขึ้น.. "ไม่ทักทายเมียอริหน่อยหรอว่ะ.." ดินพูด สานตานิ่งๆมองไปที่ลูกพีช.. "จัดหน่อยไหม...เอาเมียอริไอ้เหี้ยแทนเจ็บกว่าโดนตีนอีกนะ.." ไฟนอลเพ่งสายตามองที่หญิงสาวอย่างพินิจพิจารณา...มือหนายกขึ้นมาลูบคางตัวเองแล้วกัดปากหิวโหยไปหนึ่งที.. "แบบนี้มันค่อยหน้าตื่นเต้นหน่อย.." . . . ใจเย็นนะนั้นเมียคนอื่น555555555555555555555555 Next.. "ลองขอร้องแบบอื่นดีกว่าไหม..เผื่อจะสมเพชแล้วยอมทำตาม.."EP 10"เชี้ยไฟ!!" แทนไทเตรียมซัดหมัดใส่หน้าของไฟนอลอีกครั้งพร้อมกับกระชากคอเสื้อแต่ชายหนุ่มกลับยื่นหน้าเข้าไปท้าทาย ก่อนที่แทนไทจะยอมลดหมัดลงเพราะนึกได้ว่ามีสิ่งสำคัญกว่านี้ต้องทำ มากกว่าการมีปัญหากับไฟนอล.. "อย่างมึงก็ได้แค่มอง ไม่มีวันได้ใจหรอก" พูดจบก็สะบัดมือออกแล้วผลักร่างหนาไปหนึ่งที "รู้ได้ยังไงว่าได้แค่มอง..." ไฟนอลเดินตามหลังแทนไทไปติดๆ แล้ววางมือบนบ่าแกร่ง "บางทีอาจจะได้อย่างอื่นด้วยก็ได้...ใครจะไปรู้" พูดจบก็ตบไหล่ไปสองที แล้วเดินเหยียดยิ้มออกมาจากห้องนํ้าชาย ไม่สนใจสายตาของใครที่มองมา..2 ชั่วโมงต่อมา..โซน VIP... ปึก! ปึก! ปึก! ปึก!"อ๊าา...เพิร์ธขา...ระ...แรงเลยค่ะ...อ๊ะ!" เสียงหวานครวญครางออกมาสุดจะกลั้นเมื่อร่างกายถูกกระแทกกระทั้นไม่ยั้ง มือเรียวเกาะขอบโซฟาเอาไว้ ใบหน้าสวยเฉี่ยวเหยเกอย่างเซ็กซี่ยิ่งตอกยํ้าอารมณ์ดิบเถื่อนในกายชาย "สะ...เสียว...มากเลยค่ะ...อ๊าา...เพิร์ธ..ระเร็วอีก.." ปึก! ปึก! พรวด..!"กรี๊ดดดดด...!" ดิสนีย์เกร็งกระตุกปล่อยนํ้าสีขาวขุ่นออกมา ฉโลมแก่นกายมันวาวที่สวมถุงยางอยู่ เพิร์ธตอกอัดสะโพกใส่ไม่กี่ครั้งร่างกายก็ปลดปล่อยออกมาไล่เรี่ยกัน.."อ๊าา.."
EP 09 หอพัก...Quick "หอพักห่วยแตกแบบนี้ยังทนอยู่..." ตั้งแต่จอดรถและเดินขึ้นมาถึงห้องฉันพี่ไฟนอลก็ยังไม่หยุดบ่น ฉันบอกให้เขารอนอกห้องแต่ก็ดื้อดึงจะเข้ามาให้ได้ตอนนี้สรุปก็คือพี่แกกำลังนั้งจ้องฉันแต่งตัวอยู่...ที่จริงฉันว่าจะไม่ไปเรียนแล้วนะเพราะรู้สึกเพลียๆแต่ก็โดนผู้ชายเอาแต่ใจบังคับ.."หนูสะดวกจะอยู่แบบนี้" "อึดอัดตายห่า" "หนูไม่ใช่พวกคนรวยนิคะ" "แล้วเสือกคว้าไอ้เหี้ยแทนมาเป็นแฟน" "...." "ฉันรวยกว่ามันเยอะ" "แต่พี่ไม่ใช่พี่แทน" พูดแค่นั้นแหละพี่ไฟนอลก็แทบจะเดินมาบีบคอฉัน แต่แล้วยังไงถ้าบีบคอฉันก็โดนคดีฆาตกรรมเต็มๆ พี่เขาไม่กล้าหรอก"ฉันพลั้งมือฆ่าเธอขึ้นมาไม่ใช่เรื่องดีนะ" "พี่ไม่กล้าฆ่าหนูหรอก" "มั่นใจ?" "ค่ะ...เพราะพี่ยังไม่ได้เอาคืนพี่แทน" "อะไรก็เกิดขึ้นได้ถ้าฉันไม่พอใจ.." พูดจบก็ลุกจากเก้าอี้แล้วเดินออกไปรอฉันข้างนอก อยากจะเดินไปล็อคประตูแล้วล้มตัวลงนอนแต่ก็ได้แค่คิด ต้องจำใจเดินออกไปหาพี่ไฟนอลข้างนอก..@MMU. "พี่มาจอดที่สถาปัตทำไม?" ทันทีที่รถจอดฉันก็หันไปถามคนข้างกายไม่ค่อยเข้าใจนัก สายตากวาดมองหาร่างของพี่แทน เพราะกลัวพี่แทนมาเห็นมันคงจะไม่ใช่เรื่องดีซักเท่าไหร่
EP 08"อ๊าาา!! อ๊ายยย!" พรวด ! "อื้อ!!" สองร่างเกร็งกระตุกพร้อมกัน ไฟนอลปล่อยในเข้าร่างเธอ หน้าท้องแบนราบกระตุกเร้าๆปล่อยนํ้ากามไหลทะลักออกมาตามเรียวขาร่างเล็กอ่อนปวกเปียกหมดเรี่ยวแรง แต่กลับถูกมือหนากระชากคางมนและดูดปากต่อไม่ให้เธอพักหายใจ..จ๊วบ! จ๊วบ! มือบางจิกเล็บลงบ่าแกร่งแน่นเธอหลับตาแน่น..พยายามหอบหายใจเข้าปอด...แต่ริมฝีปากกลับถูกดูดกินอย่างมูมมาม.."พะ...พอก่อนนะคะ...หนูจะกลับแล้ว" ไฟนอลยอมผละริมฝีปากออก แล้วจับคนตัวเล็กนอนราบกับเตียงมือหนาคว้าหมอนมารองใต้สะโพกเธอเอาไว้...แต่ลูกพีชกลับดิ้นขัดขืน.."คิดว่าคืนนี้จะได้กลับห้อง?" "....หนูเหนื่อย...วันนี้พี่รังแกหนูมาสองครั้งแล้วนะ" "เหนื่อย หรืออยากกลับไปหาไอ้แทน?" ครืด~ ครืด~ เสียงโทรศัพท์ที่แทรกเข้ามาในเครื่องของลูกพีช ทำให้สายตาคมกริบตวัดมอง ก่อนจะผละออกจากร่างอรชรแล้วถือวิสาสะหยิบโทรศัพท์เธอขึ้นมา.."พูดถึงก็มาเลย" พูดพร้อมกับโชว์หน้าจอขึ้น.."อย่านะคะ.." ลูกพีชลุกขึ้นจากเตียงแล้วพยายามจะแย่งโทรศัพท์คืน แต่ไฟนอลกลับกดตัดสายทิ้งและปิดเครื่องต่อหน้าต่อตา.."คิดว่าเวลาแบบนี้ฉันจะรับสายมันงั้นหรอ.." "ให้หนูกลับไปหาพี่แทนเถอ
EP 07"อึก.." "....เธอคิดว่าระหว่างกระบอกปืนกระแทกเข้าร่าง...กับท่อนเอ็นฉันอันไหนมันจะทรมานกว่ากัน?" "...." ดวงตากลมโตสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว แต่ผมไม่สนใจเอื้อมมือหยิบกระบอกปืนสั้นที่อยู่ในลิ้นชักออกมาแล้วไล่ลงมาตามหน้าท้องแบนราบจนถึงสะดือ ยิ่งเพิ่มความตื่นตระหนกให้เธอ..."แต่ฉันว่าสำหรับเธอ...ควรได้รับมันทั้งสองอย่างโดนท่อนเอ็นก่อนค่อยจบที่กระบอกปืน :)" "อย่าทำอะไรแบบนั้นเลยนะ...หนูขอร้อง" ผมสะบัดหน้ายัยนี้ออก จนใบหน้าเธอหันไปตามแรง หยดนํ้าสีใสหยดออกจากดวงตากลมโต อ่า...เห็นนํ้าตายัยนี้แล้วทำไมรู้สึกดีจังนะ สะใจเป็นบ้า..[ END... ] "เก็บเสียงที่เอามาขอร้องฉันไว้ครางจะดีกว่า...มันจะสบายหูกว่านี้" ไฟนอลยกยิ้มมุมปากแล้วกระชากคนตัวเล็กลงบนโซฟาตัวยาว ชายหนุ่มจัดการล็อคตัวเธอไว้ด้วยท่อนแขนตัวเองแล้วจัดการกระชากเสื้อยืดตัวโคร่งออกจากร่างเล็ก.."ฮึก...ไม่ว่าจะยังไงพี่ก็จะไม่เลิกยุ้งกับพวกเราใช่ไหม.." "จนกว่าไอ้เหี้ยแทนจะอกแตกตาย" เพี๊ยะ ! "อึก..." ลูกพีชสะดุ้งตกใจ เมื่อชายหนุ่มดีดสายเสื้อในใส่แผ่นหลังเนียนแรงๆ เธอพยายามดิ้นต่อต้านเร้าๆ แต่กลับถูกสายตาดุๆมองมาราวกับจะกินเลือดกินเนื้อ