DANGEROUS LOVE รักอันตราย...นายมาดเซอร์

DANGEROUS LOVE รักอันตราย...นายมาดเซอร์

last updateLast Updated : 2025-09-13
By:  ฮวายอนCompleted
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
69Chapters
4.1Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จะทำยังไง...เมื่อเขาดันไปตกหลุมรักผู้หญิงที่คิดว่าเป็นคู่ขาของเพื่อนรัก และจะทำยังไง เมื่อคำปฏิญาณของกลุ่ม เป็นห่วงมัดคอทำให้เขาต้องเก็บเรื่องนี้ไว้เป็นความลับ "เรื่องเดียวที่เราจะไม่ทำ ก็คือเอาผู้หญิงต่อจากเพื่อน ถึงแม้ว่าเพื่อนจะไม่เอาแล้วก็ตาม" วรายุ เหมบดินทร์...วาโย อายุ 26 ปี ทายาทโชว์รูมรถหรูนำเข้าและเป็นเจ้าของสนามแข่งรถชื่อดัง เฌอนารีน สิริวศินทร์...เฌอ อายุ 21

View More

Chapter 1

DANGEROUS LOVE : 00

POINT DE VUE DE ROSALIE

J'avais dix-neuf ans quand je vis Aiden King sortir de la douche, vêtu seulement d'une serviette, l'eau ruisselant sur sa poitrine, tandis qu'il marmonnait mon nom comme une malédiction.

Je n'avais pas l'intention d'être là. J'étais juste montée chercher mon carnet de croquis dans ma chambre quand j'entendis l'eau se couper. La porte de la salle de bains était entrouverte, et de la vapeur s'échappait dans le couloir, comme une invitation que j'aurais dû ignorer.

Mais je ne l'ignorai pas.

Je restai figée là, dans le couloir, le cœur battant si fort contre mes côtes que je crus qu'il allait me transpercer.

Il était tard dans l'après-midi. Mon père et mon frère Jeffery étaient à la base pour un exercice d'entraînement. La maison était censée être vide, à part moi. Mais Jeffery avait appelé deux heures plus tôt pour dire qu'Aiden venait. Il avait expliqué que son meilleur ami avait enfin obtenu une permission après huit mois de déploiement et qu'il avait besoin d'un endroit où dormir avant de rejoindre sa famille.

J'étais complètement déboussolée depuis.

Aiden King.

Un mètre quatre-vingt-dix de muscles et de ténèbres. Le meilleur ami de mon frère depuis leur engagement dans la Marine il y a six ans. Huit ans de plus que moi. Complètement inaccessible. Et le seul homme que j'aie jamais désiré au point d'en souffrir physiquement.

Je l'avais rencontré quand j'avais treize ans et lui vingt et un. Il était entré chez nous en uniforme, l'air sûr de lui et les traits anguleux, et j'avais trébuché. Jeffery avait ri. Aiden ne s'en était même pas aperçu.

Il ne m'avait jamais remarquée.

Pour lui, je n'étais que la petite sœur agaçante de Jeffery. La gamine qui gâchait les moments entre garçons. La fille qui n'existait pas sauf quand elle cachait la télé ou qu'elle mangeait la dernière part de pizza.

Pendant six ans, j'étais invisible à ses yeux.

Jusqu'à il y avait trois mois.

J'étais allée rendre visite à Jeffery à la base, en lui apportant les brownies qu'il m'avait tant réclamés. Aiden était là aussi. Je portais une robe d'été, c'était la saison, et je n'y avais pas prêté attention. Mais en me baissant pour ramasser mes clés, je le surpris à fixer mes jambes.

Juste une seconde.

Sa mâchoire se crispa. Son regard s'assombrit. Puis il détourna les yeux si vite que je crus me faire des illusions.

Mais je savais que je ne l'avais pas fait.

Ce jour-là, quelque chose avait changé. Je l'avais senti au plus profond de moi. Et maintenant, il était là, chez moi, sous ma douche, et je n'arrivais plus à respirer.

À travers l'entrebâillement de la porte, je l'observai passer une main dans ses cheveux noirs mouillés. Ses plaques d'identité pendaient contre son torse nu. Sa peau était bronzée et couverte de cicatrices que j'aurais voulu caresser du bout des doigts. Ses muscles se contractaient sous sa peau, d'une manière à la fois dangereuse et maîtrisée.

Puis je l'entendis.

À peine un murmure.

« Rosie. »

Mon nom.

Il prononça mon nom.

Je cessai complètement de respirer.

Sa main glissa le long de son ventre, au-delà du bord de la serviette. J'aurais dû détourner le regard. J'aurais dû m'enfuir. Mais mes jambes refusaient de bouger. Mon corps tout entier était paralysé, brûlant.

Il se serra contre lui-même à travers la serviette et sa tête bascula en arrière. Un gémissement profond et rauque lui échappa.

« Putain, Rosie. »

Mes genoux flanchèrent. Une chaleur intense m'envahit entre les cuisses. Je n'avais jamais rien ressenti de tel. J'avais embrassé deux garçons dans ma vie sans rien éprouver. Mais voir Aiden se toucher en prononçant mon nom me donna l'impression de brûler.

Il arracha la serviette.

Je vis tout.

Chaque. Pouce.

Il était épais, dur et parfait, et sa main se serra si fort que j'en laissai échapper un gémissement.

C'est alors qu'il tourna brusquement la tête vers la porte.

Nos regards se croisèrent.

Le temps s'arrêta.

Je vis l'instant précis où il réalisa que j'étais là. L'instant précis où le choc se mua en quelque chose de plus sombre. La faim. Le besoin. Quelque chose qui me retourna l'estomac et me crispa les entrailles.

Pendant trois secondes, aucun de nous deux ne bougea.

Son expression changea alors. La rage remplaça la faim.

« Dégage ! » rugit-il.

Je trébuchai en arrière, mon épaule heurtant le mur. Mon cœur battait la chamade.

« Maintenant, Rosalie ! »

Je me jetai dans le couloir et dans ma chambre, en claquant la porte derrière moi. Je tremblais de tout mon corps. Mon visage était en feu. Mes cuisses étaient tellement serrées que ça en était presque douloureux.

Je m'effondrai sur mon lit et couvris mon visage avec mes mains.

Qu'est-ce que je venais de faire ?

Qu'est-ce que je venais de voir ?

Il se touchait. Il pensait à moi. Il prononçait mon nom comme si c'était le seul mot qui comptait.

Aiden King me voulait.

Cette idée me donna le vertige.

Mais il venait aussi de me crier de partir. Il me regardait comme si j'avais commis l'impardonnable, comme si j'avais franchi une limite irrévocable.

Peut-être que oui.

Je restai allongée là pendant ce qui me sembla des heures, essayant de calmer mon cœur qui battait la chamade, d'oublier l'image gravée dans ma mémoire et de faire taire cette douleur lancinante entre mes jambes.

Pourtant, ça ne marcha pas.

Vers six heures, j'entendis la porte d'entrée s'ouvrir. Papa et Jeffery étaient rentrés. J'entendis leurs voix en bas, puis la voix grave d'Aiden. Je restai dans ma chambre. Je ne pouvais pas les affronter. Surtout pas lui.

À sept heures, Papa m'appela pour que je descende dîner.

Je me changeai en pantalon de survêtement et en sweat-shirt à capuche trop grand, je relevai mes cheveux en un chignon négligé et j'essayai d'avoir l'air aussi repoussante que possible. Puis je descendis les escaliers à pas feutrés, comme si j'allais à mon exécution.

Ils étaient tous là, dans la salle à manger. Papa sortait des bières du frigo. Jeffery riait de quelque chose sur son téléphone. Et Aiden, appuyé contre le comptoir, les bras croisés, regardait la porte.

Il semblait monter la garde.

Dès que j'entrai, son regard croisa le mien.

Je me figeai.

Sa mâchoire était crispée, ses yeux sombres et impénétrables. Il avait l'air prêt soit à me tuer, soit à me dévorer, et je ne savais pas ce qui m'effrayait le plus.

« La voilà », dit Papa en souriant. « Rosie, tu te souviens d'Aiden ? »

Je hochai la tête, n'ayant pas confiance en ma voix.

« Bien sûr qu'elle se souvient de moi », dit Aiden d'une voix basse et menaçante. « N'est-ce pas, Rosalie ? »

Jeffery nous regarda tour à tour en fronçant les sourcils. « Ça va, mec ? Tu as l'air furieux. »

« Ça va, » dit Aiden en me fixant toujours du regard. « Juste fatigué. »

Menteur.

Je pris une assiette et m'assis aussi loin de lui que possible. Mais je sentis son regard sur moi pendant tout le repas. Chaque fois que je levais les yeux, il me fixait. Chaque fois que je prenais quelque chose, son regard suivait ma main.

C'était de la torture.

Après le dîner, j'aidai Papa à faire la vaisselle pendant que Jeffery et Aiden allaient au salon. Je me sentais en sécurité. Je pensais pouvoir me réfugier dans ma chambre et l'éviter pour le reste de la soirée.

Mais lorsque je me retournai pour quitter la cuisine, il était là, planté sur le seuil.

Il me bloquait la sortie.

« Il faut qu'on parle », dit-il doucement.

Mon cœur s'arrêta.

« Maintenant. »

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
69 Chapters
DANGEROUS LOVE : 00
@SoSay Pubผัวะ!!โอ๊ยยย...“ของกู ไอ้สัส!!” ผมฟาดฝ่ามือลงกลางกระบาล ไอ้ยูตะ น้องชายตัวดีที่คลานตามกันมาเต็มแรงจนมันร้องลั่น เพราะมันทำเนียนล้วงมือเข้ามาในโหลคุกกี้สุดโปรดของผมโดยไม่ได้รับอนุญาต“ขี้หวงฉิบหาย” มันค้อนขวับพลางลูบหัวตัวเองป้อยๆ ก่อนจะเอี้ยวตัวหลบหลังผู้หญิงที่นั่งถัดไปในตอนที่ผมยกมะเหงกขึ้นกลางอากาศ“เมียจ๋า ไอ้เฮียแกล้งเค้า”“โธ่ๆๆ น่ารักตายห่าละ ไอ้สัส!!” อาการผมแสดงออกชัดเจนว่าหมั่นไส้ขั้นสุด บีบเสียงซะขนลุกเกรียวไปทั้งตัว ขนาด มิณ เป็นเมียมันแท้ๆ ยังอดไม่ได้ที่จะสั่นศีรษะไปมาด้วยความเอือมระอา“มึงก็รู้ว่ามันหวงขนาดไหน ไม่เคยได้แดกสักปี ยังจะอยากโดนด่า” นี่เป็นเสียงของ ไอ้หมอไวน์ นายแพทย์หนุ่มหล่อ เก่งรอบด้าน มากไปด้วยประสบการณ์และยังเป็นทายาทเจ้าของโรงพยาบาลชื่อดัง ที่มีแต่นางพยาบาลแสนสวยพากันรุมล้อม ขนาดคนไข้สาวๆ ก็ยังแกล้งป่วยเพื่อมาหามันส่วนผมก็หันมาสนใจโหลคุกกี้ในอ้อมกอดต่อ ปกติผมไม่ได้ชอบกินขนมอะไรแบบนี้หรอกนะ แต่คุกกี้เนี่ย ผมจะได้กินแค่ปีละสองครั้งเท่านั้นเอง วันเกิดแล้วก็วันวาเลนไทน์ มันถูกส่งมาเกือบห้าปีได้แล้วมั้ง แรกๆ ก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ แต่พอได้ลองชิมก
Read more
DANGEROUS LOVE : 01
“ตะลึงในความหล่อของฉันขนาดนั้นเลยเหรอสาวน้อย หึ!”ร่างบางสะดุ้งเล็กน้อยทันทีที่ได้ยินเสียงผม ใบหน้าหวานเห่อแดงขึ้นมาแบบไม่มีสาเหตุ อะไรวะ นี่เธอกำลังเขินผมจริงๆ ระหว่างที่ผมกำลังพินิจพิจารณาเจ้าของห้องตัวน้อยอยู่ ฝ่ามือเล็กก็ฟาดมาบนใบหน้าผมแบบไม่ทันตั้งตัว เล่นซะสะดุ้งโหยงเลยเพียะ!โอ๊ะ!!“ยัยเด็กบ้า!! กล้าตบหน้าฉันเหรอ ฮะ!!!” ผมหลุดตะคอกผู้ประทุษร้ายตรงหน้าสุดเสียงด้วยความโมโหพลางเอามือลูบแก้มตัวเองป้อยๆ ไม่ถึงกับแรงมากก็แค่แสบๆ คันๆ แต่ที่ปี๊ดสุดคือไม่มีใครกล้าตบหน้าผมมาก่อนเลยนะ ยัยเด็กบ้านี่คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน ถ้าเป็นผู้ชายผมคงสวนหมัดกลับไปแหละ“มะ...ไม่ใช่ฝันงั้นเหรอ” เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยอย่างเลื่อนลอย“ฝันบ้าบออะไรของเธอ ฮะ! แล้วทำไมไม่ตบหน้าตัวเองเล่า ยัยเด็กบ้า!!!” ผมตอกกลับเสียงดังลั่น คาดไม่ถึงว่าจะได้ยินเธอพูดออกมาแบบนั้น ฝันงั้นเหรอ คิดว่าตัวเองฝันอยู่แล้วมาตบหน้าผมเนี่ยนะ น่าจับบีบคอให้ตายจริงๆ“นะ...หนู ขอโทษ! คะ...คุณเจ็บไหมคะ”ยัยตัวเล็กตรงหน้ายกมือไหว้ผงกๆ และถามผมด้วยความเป็นห่วง แต่นั่นไม่ได้ทำให้โทสะผมลดลงเลยสักนิดแค่แปลกใจเท่านั้นเองว่าเธอต้องห่วงคนแปลกหน้าที่เ
Read more
DANGEROUS LOVE : 02
วันต่อมา…@มหาวิทยาลัย Mฉันนั่งหมุนปากกาไปมา สายตาทอดมองไปนอกหน้าต่างอย่างไร้จุดหมายพลางพ่นลมหายใจออกซ้ำไปซ้ำมา ในหัวฉันมีแต่เรื่องของเขาคนนั้นเต็มไปหมด คุณวาโย วรายุ เหมบดินทร์ ทายาทเจ้าของโชว์รูมรถนอกชื่อดังและยังเป็นเจ้าของสนามแข่งรถที่ใหญ่สุดในภาค หล่อ รวย เท่ เพอร์เฟกต์ทุกอย่าง ผู้ชายที่ฉันเฝ้ามองมาตลอดหกปี รู้จัก...หมามองเครื่องบินไหม นั่นแหละฉันว่าแต่...ทำไมเขาถึงปีนมาห้องฉันในสภาพแบบนั้นได้นะ เขากำลังจะทำอะไรกับสาวห้องข้างๆ ฉันยังงั้นเหรอ แล้วทำไมโลกมันกลมแบบนี้ล่ะ ฉันยังไม่พร้อมที่จะเจอเขาเลยสักนิด ความจริงไม่เคยพร้อมเลยด้วยซ้ำ เพราะไม่เคยคิดว่าชาตินี้จะได้เจอ ได้คุย แถมยังอยู่ใกล้ในระยะกระชั้นชิดอีก ฉันเกือบช็อกตาย แต่จะเจอทั้งที สวรรค์ก็ไม่เป็นใจหน่อยเนอะ ฉันทั้งมอมแมม แต่งตัวก็โสโครก สภาพแบบว่ายับเยิน น่าอายสุดๆ ครั้งแรกไม่มีความประทับใจสักนิด มิหนำซ้ำยังไปตบหน้าเขาอีก เขาต้องเกลียดฉันไปแล้วแน่ๆเฮ้ออออ“อีหนูเฌอ!!!!”“โว๊ะ!! ตายๆๆๆ หายใจหายคอหมด” ฉันสะดุ้งสุดตัว พร้อมอุทานออกมาเสียงดังลั่นเมื่อ ปังปอนด์ เพื่อนสาวในร่างชายของฉัน ตะโกนเรียกใส่แก้วหูจนเกือบแตก พลางเอามือทุ
Read more
DANGEROUS LOVE : 03 (1/2)
“ก็ถือซะว่าเป็นการไถ่โทษ เรื่องที่เธอหาคำตอบให้ฉันไม่ได้ก็แล้วกัน”“.....” ฉันอึ้งไปเลย แบบนี้ก็ได้เหรอ แล้วสรุปคือฉันผิดใช่ไหมเนี่ย ก็พอจะรู้มาบ้างนะ ว่าคุณเขาเป็นคนมึนๆ แต่ไม่คิดว่าจะมึนขนาดนี้“เอ้า! ยืนเอ๋ออยู่ได้ ฉันจะได้กินข้าวไหมวันเนี้ย”“อะ...อ๋อค่ะ” ฉันกุลีกุจอตักข้าวใส่จานแบบร้อนรน มือไม้สั่นไปหมด เม้มปากกลั้นยิ้มจนปวดแก้ม นะ...นี่เขากำลังจะลดตัวลงมากินอาหารพื้นๆ ฝีมือฉันจริงๆ เหนือความคาดหมายไปมากเลยฉันถือจานข้าวไปบรรจงวางตรงหน้าเขา ก่อนจะถอยออกมาก้าวหนึ่ง เอามือไขว้หลัง ทอดสายตามองไปยังผู้มาเยือนแสนพิเศษ ดีนะที่มื้อนี้ฉันตั้งใจทำสุดฝีมือ อย่างน้อยมันก็น่าจะทำให้ฉันมีอะไรดีขึ้นมาบ้างในสายตาเขา แค่นี้ก็พอแล้ว…“ทำไมยืนค้ำหัวฉัน”เสียงทุ้มปลุกให้ฉันตื่นจากภวังค์ ก่อนจะก้าวขาถอยหลังไปอีกสามก้าวยาวๆ ทีนี้ก็ไม่ค้ำหัวเขาแล้ว“ยัง!”ยังอีกเหรอ นี่มันก็ไกลมากแล้วนะ คิ้วบางขมวดเป็นปมอย่างสงสัย แต่ก็ไม่กล้าถามออกไป ทำได้แค่ถอยหลังไปอีกสามก้าว“ยังอีก”ฮะ!! ยังอีก ฉันเอี้ยวตัวไปมองด้านหลังตัวเอง ก่อนจะหันกลับมามองคนตัวสูงที่นั่งมองฉันอยู่ที่โต๊ะอาหารโน่น คืออีกก้าวเดียวฉันจะออกไปอยู
Read more
DANGEROUS LOVE : 03 (2/2)
สิ้นเสียงผม คนตัวเล็กก็รีบลุกไปตักข้าวแล้วกลับมานั่งที่เดิม แต่ไม่กล้าเงยหน้ามามองผม ยัยเด็กบ้านี่ทำให้ผมโมโหได้ตลอดเวลาเลยซินะ แต่ในทางกลับกัน เธอก็ทำให้ผมยิ้มได้ด้วย ตลกชะมัด ไอ้ท่าทีกล้าๆ กลัวๆ ของเธอเรานั่งกินข้าวกันมาสักพัก โดยที่ยังมีคนแอบมองผมอยู่เป็นระยะ แล้วก็อมยิ้มอยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า หึ! แต่ผมก็ทำเป็นไม่สนใจและกินข้าวในจานตัวเองต่อ ปล่อยให้เธอทำอะไรที่อยากจะทำตามสบาย จะว่าไป ฝีมือยัยเด็กนี่ใช้ได้เลยแหละ อร่อยกว่าที่บ้านผมอีกนะเนี่ย เก่งใช้ได้ เห็นต๊องๆ แบบนี้ไม่คิดว่าจะทำกับข้าวแถมทำได้ดีมากซะด้วย“ชื่ออะไร” ผมหาเรื่องชวนเธอคุย เพราะดูเหมือนเธอจะเกร็งๆ และมันทำให้ผมกินข้าวไม่อร่อย“เฌอค่ะ เฌอนารีน” เธอตอบ ผมก็ได้แต่พยักหน้าน้อยๆ ก่อนจะกินข้าวต่อ“หือ นี่อะไร” ผมเอ่ยถามทันทีที่ตักน้ำพริกถ้วยเล็กบนโต๊ะอาหารเข้าปาก เพราะมันอร่อย...อร่อยมาก ผมไม่เคยชอบกินน้ำพริกแบบนี้เท่าไหร่ ส่วนมากมันจะเหม็นแล้วก็เผ็ด แต่สำหรับที่แม่ครัวตัวน้อยนี่ทำ มันทั้งหอมแล้วก็กลมกล่อม ไม่ได้เผ็ดโด่งเหมือนที่ผมเคยกิน“น้ำพริกอ่องค่ะ คุณชอบเหรอคะ” เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยขึ้น แววตาวาววับเป็นประกาย ราวกับว่า
Read more
DANGEROUS LOVE : 04 (1/2)
หลายวันต่อมา....@ ห้างสรรพสินค้า“ไหนบอกแค่มากินข้าว?”ผมขืนแรงลากของ น้ำฟ้า คู่ขาคนใหม่หมาดๆ ที่เพิ่งพากันออกมาจากโรงแรมได้สักพักนี่เอง ก่อนจะพากันมาหาอะไรกินที่นี่ ความจริงผมไม่ค่อยได้พาใครมากินข้าวแบบนี้สักเท่าไหร่ ถ้าไม่ใช่ตัวเด็ดจริงๆ แต่ตอนนี้ผมเริ่มจะหงุดหงิดแหละ เพราะมันนอกเหนือจากที่เธอขอ พาผมมาหยุดหน้าร้านเสื้อผ้าสุดหรูเฉย เรื่องเงินน่ะผมไม่มีปัญหาอยู่แล้ว แต่ที่เป็นปัญหาคือมันใช่หน้าที่ของผมเหรอ ที่จะต้องมานั่งเฝ้าเธอแบบนี้“นะคะ แป๊บเดียวเองค่ะ” เสียงเล็กเอื้อนเอ่ยขึ้นอย่างออดอ้อนออเซาะ เกาะแขนผมพลางเอาหน้ามาซบ หึ! ผู้หญิงคนนี้ยังไม่รู้จักผมดีพอซินะ มารยาหญิงใช้ไม่ได้กับผมนะ บอกก่อน“ปล่อย!” คำสั่งเสียงเข้มหลุดออกจากปากผมพร้อมๆ กับแขนผมก็หลุดจากการเกาะกุมเช่นเดียวกัน ไม่ใช่ว่าเธอยอมปล่อยตามคำสั่งนะ แต่ผมเองเนี่ยแหละที่สะบัดออกอย่างไม่ไยดี ก่อนจะสาวเท้าเดินแบบไม่ฟังใคร เด็ดแค่ไหนผมก็ไม่ได้ง้อนะ ไม่จำเป็นเลยสำหรับผม“เดี๋ยวสิคะ รอฟ้าด้วย” เธอรีบเดินตามมาเกาะแขนผมเหมือนเดิม ก่อนฝีเท้า
Read more
DANGEROUS LOVE : 04 (2/2)
“อยู่เฉยๆ” เขาไม่ยอม พร้อมออกคำสั่งเสียงเข้มพร้อมส่งสายตาดุมาให้ฉัน เขาจับข้อเท้าฉันขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาถอดรองเท้าผ้าใบของฉันออกด้วย ฉันพยายามจะขัดขืน แต่เพราะสายตาคมคู่นั้น ฉันก็เลยต้องยอม“อ๊ะ...ซี๊ดดด” ฉันซูดปากพลางนิ่วหน้า เมื่อเขาจับข้อเท้าฉันหมุนไปหมุนมา ความจริงมันก็ไม่ได้เจ็บมาก แค่แปล๊บๆ“หึ! ก็ไม่ได้เป็นไรมากนิ ทำไมไม่ลุกไปตบยัยนั่นสักฉาด ปล่อยให้เขารังแกอยู่ฝ่ายเดียวได้ไง” เขาพูดขึ้นพลางปล่อยมือจากข้อเท้าฉัน และหยิบรองเท้าผ้าใบขึ้นมาจะใส่ให้ แต่ฉันแย่งมาได้ก่อน ใครจะกล้าปล่อยให้เขาทำให้ล่ะ แค่นี้ใจก็เต้นจนไม่เป็นจังหวะแล้ว“ทำไมคุณพูดแบบนั้นละคะ เธอเป็นผู้หญิงของคุณนะ” ฉันพูดขึ้นเสียงแผ่วเบาพลางโน้มตัวลงใส่รองเท้าตัวเอง“ใครบอกเธอ ว่านั่นผู้หญิงของฉัน” เขาเลื่อนหน้ามาสบตาฉันแล้วเอ่ยขึ้นเสียงเรียบ แต่ฉันไม่ได้สนใจฟังที่เขาพูดสักนิด ตอนนี้ฉันได้ยินแต่เสียงใจตัวเองที่มันดังขึ้นแบบจับจังหวะไม่ได้ สายตานั่นก็เหมือนมีมนตร์สะกดยังไงก็ไม่รู้ ฉันไม่สามารถควบคุมอะไรในตัวเองได้เลยสักอย่าง
Read more
DANGEROUS LOVE : 05 (1/2)
ผมสาวเท้าเข้ามาในโรงพยาบาลของไอ้หมอแบบเร่งรีบ จนแทบจะเรียกว่าวิ่งเลยก็ได้ หลังได้รับสายจากไอ้ยูตะว่าเกิดเรื่องขึ้นที่สนามแข่งรถ ตอนแรกกะว่าจะไปกินอาหารฝีมือยัยเด็กต๊องนั่นซะหน่อย สุดท้ายไม่ได้แม้แต่ไปส่งเธอด้วยซ้ำและตอนนี้ผมต้องลืมเรื่องยัยหนูเฌอนั่นไปก่อนครืดดดด...ปึงประตูห้องพักฟื้นระดับ VIP ถูกเลื่อนออกอย่างแรงจนกระแทกอีกฝั่งเสียงดังลั่นก่อนผมจะพุ่งตัวเข้าไป ผมเห็นสีหน้าไอ้หกตัวในห้องก็รู้แหละ ว่าแม่งไม่ธรรมดาแน่ๆ ก่อนจะหันไปมองยังเตียงคนไข้โครมม!!“แม่งเอ๊ยย!!” ผมออกแรงถีบเก้าอี้ตัวที่ใกล้เท้าที่สุดจนล้มระเนระนาดพลางสบถออกมาเสียงลั่นด้วยความโมโหเมื่อเห็นสภาพลูกน้องตัวเอง ที่นอนอยู่บนเตียงมีผ้าพันแผลแทบจะทั้งตัว มันไม่ได้หมดสตินะ แต่คงจะขยับตัวไม่ได้แน่ๆ เพราะดูจากการที่มันกลอกลูกตามามองผม คงจะขยับปากไม่ได้ด้วยซินะ ไม่งั้นคงไม่เงียบแบบนี้แน่ ปกติแม่งกวนตีนและก็พูดมากฉิบหาย มันคือ ไอ้เรย์ ลูกน้องคนสนิท ที่คอยดูแลทุกอย่างเกี่ยวกับสนามแข่งให้ผมและไว้ใจได้มากที่สุด มันอยู่กับผมมาหลายปี รู้ใจกันจนไม่ต้องพูดอะไร“ไอ้เหี้ยแบล็ค&rdq
Read more
DANGEROUS LOVE : 05 (2/2)
[Chernarin Talk] ฉันนั่งเช็ดผมตัวเองพลางมองปลายเท้าข้างซ้าย แล้วหยุดยิ้มออกมาซ้ำๆ เหมือนคนบ้าก็ไม่ปาน ใครจะคิดล่ะว่าจะมีโอกาสได้มาใกล้ชิดคนที่แอบชอบมาตั้งหกปี แถมยังได้เรียกเขาว่า เฮีย อีก งุ้ยๆๆๆ เขินจัง แค่คิดก็มีความสุขแล้วLine~ Line~ฉันลุกเดินไปหยิบมือถือมาเปิดดูไลน์กลุ่มที่มีทั้งใยไหมและปังปอนด์อยู่ในนั้นด้วย อิปังไลน์มาทำไม ไหนบอกจะไปเที่ยวกับพวกรุ่นพี่ที่คณะPung_pond : ส่งรูปภาพให้คุณPung_pond : บอกได้คำเดียว เละ!Pung_pond : ส่งตำแหน่งที่ตั้งให้คุณพอเห็นรูปที่ปังปอนด์ส่งมาให้เท่านั้นแหละ ไม่ต้องคิดเลย ฉันรีบแต่งตัวในเวลาอันรวดเร็ว ก่อนจะพาตัวเองไปยังตำแหน่งที่ตั้งที่ปังปอนด์ส่งมาให้ทันที พี่สาวฉันเมาเละเทะขนาดนั้นได้ยังไงกัน ว่าแต่มันไปกับใครนะ ทำไมเขาถึงปล่อยให้พี่สาวฉันมีสภาพแบบนั้นได้ไม่นานฉันก็มาหยุดยืนอยู่หน้าผับ The one ที่อยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ฉันเท่าไหร่นัก ก่อนจะไลน์หาปังปอนด์ แต่มันกลับบอกว่าไม่เห็นพี่สาวฉันซะแล้ว มันเผลอหันไปชนแก้วกับผู้แป๊บเดียวก็หายไปเลย ฉันเลยบอกให้มันออกมาหาฉันข
Read more
DANGEROUS LOVE : 06 (1/2)
“ฮะ...เฮีย จอดตรงนี้ให้หนูหน่อยสิคะ”เสียงเล็กเอ่ยขึ้นเมื่อรถเคลื่อนตัวออกมาได้สักพัก ผมเหลือบมองคนตัวเล็กข้างๆ ที่นั่งทำตาปริบๆ ตอนนี้ผมโคตรจะหงุดหงิดแต่สุดท้ายก็เลี้ยวเข้าข้างทางให้เธอจนได้ พอรถจอดสนิท หนูเฌอก็เปิดประตู วิ่งลงจากรถไปทันที แล้วผมก็ไม่ได้สนใจด้วยว่าเธอจะไปไหนตอนนี้ผมมีเรื่องปวดหัวเพิ่มขึ้นมาอีกเรื่อง พวกไอ้แบล็คมันจะทันได้เห็นหน้าหนูเฌอรึเปล่าวะ แล้วถ้ามันเห็นล่ะ ยัยนี่ต้องเป็นอันตรายแน่ โว๊ยย...กูอยากจะบ้าตาย อะไรกันวะเนี่ย เมียก็ไม่ใช่ ใครที่ไหนก็ไม่รู้ แต่เข้ามาวุ่นวายอยู่ในชีวิตผมให้มันได้ทุกเรื่องซิน่าผมเอามือขึ้นยีผมตัวเองอย่างหงุดหงิด เธอไปเอาความใจกล้าบ้าบิ่นแบบนี้มาจากไหนวะ ทีกับผม...แค่ตะคอกนิดเดียวกลัวจนหัวหด แต่เหตุการณ์เสี่ยงตายเมื่อกี้นี้กลับไม่มีอาการหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย นี่เธอต้องคลั่งไคล้ผมเบอร์ไหนวะ ถึงกล้าเอาชีวิตตัวเองมาแลกแบบนี้แกร่กกเสียงเปิดประตูรถปลุกผมให้ตื่นจากภวังค์ ก่อนร่างบางจะขึ้นมานั่งบนเบาะพร้อมกับถุงอะไรสักอย่างในมือ ผมก็ไม่ได้สนใจ รู้แต่ว่าพอเธอดึงประตูปิดเข้ามาผมก็เข้าเกียร์พร้อมจ
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status