พันธนาการรัก [07] รอมานาน

คำเตือน…

ฉากในเนื้อหาต่อไปนี้ มีเนื้อหาไม่เหมาะสมและรุนแรงหากไม่มั่นใจก่อนอ่านให้เลื่อนอ่านตอนอื่นได้เลยนะคะ

ไม่มีเจตนาไม่ดีหรือชักจูงให้ปฏิบัติตามโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน📌

"ไอ้ฉิบหายเอ่ย!" ต้นน้ำสบถออกมาแล้วเปิดประตูเข้าไปในรถตอนนี้เธอต้องรีบไปช่วยเพื่อนเป็นอันดับแรก "พี่คะ ตามรถคันนั้นไปทีเขาพาตัวเพื่อนหนูไป"

"นั้นไม่ใช่รถของทางโรงเเรมนิคับ"

"ก็หนูบอกไปเมื่อกี้ว่าไอ้โรคจิตนั้นมันพาตัวเพื่อนหนูไปไง เร็วดิพี่"

"ครับๆ" เธอบอกด้วยท่าทีร้อนรนไม่นานคนขับรถก็เริ่มเหยียบคันเร่งตามรถคันนั้นตามไปติดๆ มือบางกดโทรหาตำรวจเพราะเธอหมดความอดทนพอจัดการทุกอย่างเสร็จสับก็เพ่งสายตามองตามท้ายรถเพื่อไม่ให้คลาดกัน

"เหยียบอีกดิพี่"

"มิดแล้วครับ คันหน้าขับเก่งมาก ฟาดแปดยังเรียกพี่เลยครับ"

"มันใช่เวลาตลกไหมคะ?" ต้นน้ำถอนหายใจออกมาแต่สิ่งที่คนขับรถบอกมันก็เป็นความจริงนั่นแหละ รถคันหน้าขับปาดซ้ายขวาว่องไวเหมือนชำนาญการขับรถมาเป็นอย่างดี

"หายแล้วครับ หายไปไหนไม่รู้"

"แล้วมันหายไปไหนละคะ"

"ผะ ผมก็ไม่รู้เหมือนกัน"

"ไม่ได้เรื่องเลย!" รถตู้จอดอยู่ทางวนเวียนไปต่อไม่ได้เพราะดีไวน์ขับรถสับขาหลอกทำเอาคนตามสับสนจนตามไม่ทัน

.

.

.

-อายแคร์-

"…" หลังจากที่ผ่านวินาทีเสี่ยงตายของชีวิตมาเมื่อกี้ร่างกายฉันก็ถูกจูงเข้ามาในบ้านหลังเดิมคุ้นตา ใช่…บ้านหลังนี้คือหลังเดียวกันกับเหตุการณ์วันนั้นที่ทำให้ฉันหนีเขาไปอังกฤษ ตอนขับรถมาฉันเห็นว่ารถของต้นน้ำขับตามมาด้วยแต่ก็ตามไม่ทัน

"~~" เสียงผิวปากดังขึ้นเป็นระลอกจากคนตัวโตที่กำลังพาฉันไปยังห้องอะไรบางอย่างด้วยความใจเย็นทั้งที่ยังสวมชุดคนขับรถพร้อมกับหมวกอยู่ ที่ฉันไม่กล้าแหกปากหรือต่อต้านอะไรเพราะในมืออีกข้างของเขายังถือไฟแช็กเอาไว้อยู่ขืนต่อต้านตอนนี้ฉันคงจบแบบเดิมไหนจะต้องมาคอยระวังว่าจะถูกไฟเผาตอนไหน

แกร๊ก…

เสียงประตูถูกเปิดออกเขามาฉันมานั่งบนเตียงเหล็กคล้ายเตียงคนไข้พร้อมกับดันร่างกายฉันนอนลงต่อมาก็ล็อกข้อมือเอาไว้กับกุญแจมือข้างเตียง ฉันจึงปิดเปลือกตาลงไม่อยากมองความน่าสมเพจของตนเองพอมารู้ตัวอีกทีก็เหมือนมีแอลกอฮอล์เย็นทาลงบนหน้าท้อง

"นะ นายจะทำอะไร"

"…" เขายังคงนิ่งเงียบแล้วหย่อนไฟแช็กลงในกระเป๋ากางเกงพร้อมกับวางสำลีชุบแอลกอฮอล์ไว้ในกล่องที่มีอุปกรณ์อะไรบางอย่าง สายตาของฉันเหลือบมองและเห็นว่ามันมีเข็มอยู่ด้วย

"ดีไวน์ ได้ยินที่ฉันถามไหม"

"เงียบก่อน ใช้สมาธิ" คนตรงหน้าเอ่ยตอบแล้วหยิบผ้าสีขาวสะอาดมามัดปากเอาไว้ให้มันแทรกอยู่ระหว่างฟันทำให้ฉันพูดอะไรไม่ออก ได้แต่มองการกระทำของเขาไม่นานมือหนาก็หยิบเข็มฉีดยาขึ้นมาแล้วฉีดเข้าตรงที่ทาแอลกอฮอล์เอาไว้หมาดๆ ความเจ็บแทรกซึมเข้ามาที่ต้นแขนเพียงเสี้ยววินาที เหมือนยาที่เขาฉีดจะเป็นเหมือนยาชา แล้วเขาฉีดยาชาให้ฉันทำไม…

"…" พอจัดการทุกอย่างเสร็จสับดีไวน์ก็หยิบเข็มสักขึ้นมา ทำให้ร่างกายฉันมันร้อนวูบวาบด้วยอาการหวาดกลัวเขากำลังจะสักอะไรบางอย่างลงบนหน้าท้องฉันงั้นหรอ

"ทนหน่อยนะ"

"ไอ่ อ่อยอันอะ" ใบหน้าส่ายปฏิเสธปากพยายามประท้วงอย่างเอาเป็นเอาตาย การที่เอาเข็มมาปักบนหน้าท้องมันไม่ใช่เร่ื่องดีหรอกนะ ฉันไม่ชอบการสัก ไม่ชอบเลยสักนิดมันทั้งเจ็บทั้งทรมานไหนจะรอยเลือดที่ไหลกระซิบออกมาตอนทำ

"อย่าดิ้น เดี๋ยวพลาด"

"…" แววตาสั่นระริกร่างกายแน่นิ่งเมื่อได้ยินคำพูดของดีไวน์ เขาไม่พูดเปล่ามือยกเข็มขึ้นเตรียมละเลงลงบนหน้าท้อง ในวินาทีที่ความเจ็บปวดแตะเนื้อตัวร่างกายมันก็เกร็งฉันกำมือเข้าหากันแน่นปากกัดผ้าสุดแรงแทบจะไม่กล้าต่อต้านหากดิ้นขึ้นมามันไม่ใช่แค่คำขู่ของดีไวน์แต่มันจะพลาดขึ้นมาจริงๆและฉันก็ไม่สามารถรู้ได้ว่าผู้ชายอย่างเขาจะทำอะไรได้มากกว่านี้อีก

"ดี นิ่งไว้"

"…"

"เดี๋ยวก็เสร็จ" ปากพูดทว่าใบหน้ากลับนิ่งเฉย ฉันเพ่งสายตามองเลือดสีแดงสดที่ไหลซึมออกมาตามรอยของเข็มด้วยหัวใจที่เต้นระทึก ไม่มีวินาทีไหนที่จะไม่ทรมานมันเจ็บอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนจนหยาดน้ำตาที่เอ่อคลอเบ้าไหลทะลักกลิ้งลงตามพวงแก้ม ฉันส่งสายตาอ้อนวอนดีไวน์อย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อนร่างกายไร้เรี่ยวแรง กลิ่นของเลือดในห้องแอร์เย็นเฉียบยังคงลอยคละคลุ้งผ่านปลายจมูก

"…" ดีไวน์ไม่ได้สนใจมองหน้าฉันเลยสักนิด เขาใช้สมาธิทั้งหมดในการสักทั้งที่ฉันทรมานแทบขาดใจหลังจากผ่านไปหลายนาทีรอยสักก็เริ่มเห็นชัดว่าเป็นรูปทรงยังไง มันเป็นอักษรภาษาอังกฤษตัวดีนั่นคือชื่อย่อของดีไวน์เอง

"เสร็จแล้ว" รอยยิ้มพึงพอใจปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลา มือหนาหยิบผ้าขึ้นมาซับเลือดฉันจึงหลับตาหายใจรวยรินหัวใจเต้นระรัวไม่รู้ว่าจะต้องเจออะไรนับต่อจากนี้อีกจนในที่สุดก็ตัดสินใจเปิดเปลือกตาเปียกชุ่มขึ้นเพ่งมองเพดาน สติสัมปชัญญะเลื่อนลอยนี้ฉันกำลังเจอกับอะไรอยู่นายรี้กำลังทำอะไรกันแน่…

หลายชั่วโมงผ่านไป…

ฉันไม่รู้ว่าตอนนี้เป็นเวลากี่โมงแล้วแต่ก็น่าจะตีสองหรือตีสาม ใช่…ฉันหลับเพราะความเหนื่อยล้าแต่ก็ไม่ได้หลับสนิทเพราะยังคงหวาดกลัวและได้แต่ขอภาวนาให้ต้นน้ำรีบมาช่วยทันพลันสายตาก็มองไปที่ประตูเพราะร่างของใครบางคนเดินเข้ามาในห้องร่างหนามีเพียงผ้าเช็ดตัวผืนเดียวพันเอวไว้อย่างหมิ่นเหม่ สายตาซ่อนรอยยิ้มมองมาที่ฉัน ฉันจึงพยุงร่างกายตัวเองลุกขึ้นนั่งอาการปวดตรงหน้าท้องยังคงปวดนิดหน่อย

"อีก!" ดีไวน์เดินมาหาฉันแล้วดึงเทปปิดปากออกพร้อมกับไขกุญแจ สายตาที่เต็มไปด้วยคำถามจึงมองหน้าเขาอย่างไม่เข้าใจ

"หนีทำไม?" ปากหนาเอ่ยถามแล้ววางมือลงบนศีรษะเขาสากเรือนผมฉันเบาๆสายตามองด้วยความโหยหา ใบหน้ายื่นเข้ามาสูดดมพวงแก้มที่ผ่านการร้องไห้มาเนิ่นนาน

"พูดเรื่องอะไร" ฉันแกล้งทำเป็นถามออกไป เพราะไม่อยากคุยหรือรื้อฟื้นเรื่องนี้อีกแล้ว

"เธอหนีฉัน"

"ฉะ ฉันไม่ได้หนี แค่มีเหตุผลที่ต้องไปต่างประเทศ"

"เหตุผล?" ดีไวน์หรี่ตามองแล้วเค้นยิ้มออกมาในวินาทีเดียวกันใบหน้าฉันก็เอนไปด้านหลังอย่างแรงจากการกระชากจากมือหนาจนใบหน้าเบ้ด้วยความเจ็บ

"เจ็บนะ บอกไปแล้วว่ามีเหตุมีผล" ดูเหมือนว่าเขาจะไม่เชื่อกับคำพูดของฉันเลยแม้แต่น้อย ใบหน้าเรียบนิ่งแต่กลับแผ่ซ่านไปด้วยรังสีแห่งความน่ากลัวก็ทำให้ร่างกายฉันมันร้อนวูบวาบ

"โกหก"

"ฉันจะโกหกนายทำไม อ๊ะ"

"นั่นหน่ะสิ" ความเยือกเย็นแผ่ซ่านไปทั่วบริเวณมือหนาจับปอยผมฉันขึ้น ก่อนจะคว้ากรรไกรจากกล่องที่ยังไม่ได้เอาไปเก็บขึ้นมาหนีบผมฉันเล่น

"ดีไวน์ หยุด"

"ตามหาตั้งนาน"

"ฉันบอกให้หยุด!"

"ไม่รู้เลยหรอ…"

เคล้ง! ฉันพยายามแย่งกรรไกรจากมือดีไวน์อย่างสู้ตายแต่มันก็ไม่ทันผมฉันขาดไม่เป็นทรง พอตัดผมจนพอใจเขาก็โยนกรรไกรทิ้งลงพื้นอย่างแรงแล้วหว่านเส้นผมเล่นทำให้มันกระจัดกระจายไปทั่วห้อง

"ไม่ได้ยิน?"

"…" ฉันละสายตาจากใบหน้าโหดเหี้ยมนั้นแล้วยกเข่าขึ้นมากอดตัวเองใบหน้าฟุบลงระหว่างขา ความอดทนมันหมดอีกแล้วฉันร้องไห้ออกมาอีกครั้ง แล้วฉันจะรับงานต่อยังไงในเมื่อสภาพร่างกายเป็นแบบนี้ ผมหมดสภาพ หน้าท้องมีรอยสักรูปตัวดี จะมีใครจ้างลำพังแค่เป็นอยู่ก่อนหน้านี้ก็ใช้ชีวิตยากมากพอแล้ว

"ฉันถาม"

"อีกนานเท่าไหร่ดีไวน์ นายถึงจะพอใจ…"

"…" ฉันตัดพ้ออออกมาเสียงสั่นแต่ก็ไม่ได้คำตอบอะไรกลับมาเขาจัดการฉีกเสื้อผ้าออกจากร่างกายฉันแล้วโยนลงบนพื้นห้อง แล้วกระโดดขึ้นมาบนเตียงเหล็กจนเกิดเสียงดัง มือหนาไล่ปลายนิ้วลงตามรอยสักเขาเงยหน้าขึ้นแล้วถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งใจ แค่นี้ฉันก็พอจะมองออกว่านี้คือการทำสัญลักษณ์การเป็นเจ้าของเอาไว้บนเรือนร่าง

แฉะ! ดีไวน์ถ่ายรูปเก็บเอาไว้แล้วเขาคงจะโพสต์มันลงอีกตามเคย ฉันได้แต่นอนแน่นิ่งบนเตียงไม่กล้าแม้แต่จะขัดขืนใดๆ

"ต่อไปนี้"

"…"

"อย่าเอากับคนอื่น" คำพูดของดีไวน์ทำให้ฉันอดที่จะมองหน้าเขาไม่ได้ ห้ามไม่เอากับคนอื่นงั้นหรอเขามีสิทธิ์อะไรมาห้ามนี้มันตัวฉันเขาไม่มีสิทธิ์แม้จะทำแบบนี้ด้วยซ้ำ

"นายไม่มีสิทธิ์อะไรมาห้ามฉัน"

"ไม่ฟังงั้นสิ"

"ไม่"

"แล้วคิดว่าจะรอด?" เขาเอียงคอมองแล้วกดแขนฉันแนบลงกับเตียงเอวสอบเริ่มขยับถูไถกับตรงนั้นของฉันจนเกิดความกระสันตามร่างกายอย่างน่าโมโห

"…" ฉันเม้มปากแน่น ปกติจะเป็นคนสู้คนแต่กับผู้ชายคนนี้ทำให้ฉันแทบไม่เหลือความเป็นตัวเองปากเก่งไปแบบนั้นแต่ความจริงความกลัวมันมากขึ้นอยู่ตลอดยิ่งรู้ว่ากำลังยั่วโมโหปากมันก็หยุดตอบโต้ไม่ได้

"อย่าคิดหนีอีก"

สวบ!

"กรี๊ดดดดดดดดดด?!" ไม่ทันที่ฉันจะได้ตอบก็เหมือนร่างกายจะฉีกขาดเมื่อถูกแก่นกายใหญ่กระแทกเข้ามาในตอนที่ตรงนั้นแฉะได้ที่ ยอมรับว่าไม่ได้ซิงแต่ฉันก็ไม่ได้เอากับใครมาตั้งสองปีอีกทั้งของนายนี้มันก็ใหญ่เกินขนาดใครโดนกระแทกคงร้องเสียงหลงทั้งนั้นแหละ ดีไวน์แช่ของตัวเองไว้แบบนั้นพร้อมกับปล่อยลมหายใจหนักๆออกมาจากปลายจมูกคมสายตายังคงเพ่งมองเอาคำตอบจากฉัน

"ดะ…ดีไวน์ อื้อ!"

"เพราะจุดจบ…คือตาย"