บทที่ 8

BAD LOVE เมียแต่ง บทที่ 8

"ว่าแต่หนูพร้อมมาทำงานวันไหน"

"วันนี้เลยค่ะ"

"สมแล้วที่เป็นลูกสาวของนิรากร.. ถ้างั้นตามลุงขึ้นไปชั้นบนเลย"

นิวเยียร์เดินตามท่านเข้ามาในลิฟต์

ตอนที่อยู่ในลิฟต์จักรกฤษณ์ก็เล่าเรื่องบริษัทให้เธอฟังพอคร่าวๆ จนลิฟต์มาหยุดอยู่ที่ชั้นผู้บริหาร

โอ้โหเธอไม่รู้เลยนะเนี่ยว่าบริษัทพ่อจะใหญ่โตถึงเพียงนี้ หลายปีแล้วที่ไม่ได้กลับมาบริษัทนี้ขยายตัวใหญ่โตขึ้นมาก เธอไม่รู้ว่าพ่อมีหุ้นส่วนก็เพิ่งมารู้วันนี้นี่แหละ

"นี่คือห้องทำงานของพ่อเรา"

"ห้องทำงานของพ่อหรือคะ?"

"ส่วนห้องทำงานของลุงอยู่ถัดไป"

"ค่ะ"

"เดี๋ยวเราเข้าไปดูห้องทำงานของพ่อกันเลย"

ชไมพรเลขาท่านประธานเห็นว่าท่านรองพาผู้หญิงมาด้วยเลยสงสัย

"สงสัยล่ะสิว่าสาวสวยคนนี้คือใคร"

"เอ่อค่ะ.."

"หนูนิวเยียร์ก็คือบุตรสาวของคุณนิรากร"

"คะ?" ชไมพรมาทำงานได้ไม่กี่ปี แต่ถ้าเป็นเลขาคนก่อนอาจพอจะรู้จักนิวเยียร์อยู่บ้าง

"เรียกน้องก็ได้นะคะ"

"น้อง?" ประโยคนี้จักรกฤษณ์เป็นคนเอ่ย

"นิวเยียร์ชื่อเล่นชื่อน้องค่ะ" ส่วนมากคนอื่นจะเรียกว่านิวหรือนิวเยียร์ ชื่อน้องแม่เป็นคนเรียก เธอชอบชื่อนี้มากแต่ก็ไม่ค่อยได้ใช้หรอกเพราะอยู่ต่างประเทศมีแต่เพื่อนชาวต่างชาติ เรียกนิวเยียร์จะสะดวกกว่า

วันนี้ทั้งวันนิวเยียร์พยายามศึกษางานทั้งกับจักรกฤษณ์และชไมพรเลขาหน้าห้องของพ่อ

จนถึงช่วงเย็นจักรกฤษณ์เลยชวนเธอออกไปทานข้าวเย็นด้วย ที่จริงนิวเยียร์ก็ไม่อยากจะไปด้วยหรอกเพราะเหนื่อย แต่เห็นว่าท่านดูแลเอาใจใส่เธอดีเธอเลยยอมออกมาทานข้าวด้วย

ร้านอาหารที่อยู่ไม่ไกลบริษัท.. ถ้าไปร้านที่ไกลกว่านี้เธออาจจะไม่ออกมาทานด้วยก็ได้

"มาถึงเร็วดีนี่"

"ก็พ่อสั่งนี่ครับ​ ผมก็ต้องรีบมาสิ" ดวงตาคนที่พูดไม่ได้มองคู่สนทนาหรอก มองผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้างๆ ท่านมากกว่า "ว่าแต่สาวสวยคนนี้คือใครครับ"

"คนนี้คือน้องนิวเยียร์เป็นลูกสาวของคุณนิรากร"

"ลูกสาวนิกร? เอ๊าะ ขอโทษครับผมใช้คำพูดผิดไป​ ลูกสาวของคุณอานิรากรหรือครับ" เห็นสายตาพ่อเพ่งมาถึงได้เปลี่ยนคำพูด

"ส่วนคนนี้คือพี่จักรินทร์ เป็นลูกชายของลุงเอง"

"ค่ะ" ทำไมเธอไม่ค่อยชอบแววตาของอีตานี่เลย

"ช่วงนี้กำลังศึกษาหาความรู้รอบตัวอยู่​ อีกไม่นานก็จะให้เข้าไปบริหารงานช่วยกัน ลุงเลยอยากแนะนำให้เรารู้จักกับพี่ไว้"

"ค่ะ"

ตอนที่นั่งทานข้าวอยู่จักรินทร์ก็พยายามเทคแคร์เธอเป็นอย่างดี ส่วนมากจะออกอาการอ้อร้อมากกว่า หรือจะโยนหินถามทางก็ยังไม่รู้ เพราะเธอใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศเลยคิดว่าเธออาจจะง่ายก็ได้

จนนิวเยียร์รู้สึกอึดอัดเลยขอกลับบ้านก่อนบอกว่าเหนื่อยพรุ่งนี้กลัวตื่นไม่ทันไปทำงาน

"ให้พี่เขาไปส่งไหมล่ะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ น้องไปนะคะ"

นิวเยียร์ลุกออกไปยังไม่ถึงรถด้วยซ้ำจักรินทร์ก็รีบตามไป

"อุ๊ย" ตอนที่นิวเยียร์เอื้อมไปจะเปิดประตูก็มีมือของคนที่ยืนอยู่ด้านหลังเอื้อมมาเปิดให้ก่อน

"เดี๋ยวพี่เปิดให้ครับ"

"ไม่ต้องค่ะ" หญิงสาวรีบขยับออกเพราะร่างกายของอีกฝ่ายชิดกับเธอมาก

"พี่ทำให้น้องตกใจไหมครับ"

"ฉันขอตัวค่ะ" เขาก็ดูสุภาพแต่ทำไมเธอถึงไม่ชอบเลย

กลับมาถึงบ้านก็เห็นรถของนาคราชจอดอยู่

"คุณไปทำงานแล้วเหรอ" นาคราชคิดว่าเธอแค่เข้าไปดูบริษัท แต่กลับมาค่ำขนาดนี้แสดงว่าเธอต้องไปทำงานแล้วแน่เลย

"คุณมาทำไม" เขาไม่ใช่คนสำคัญขนาดที่ต้องมารู้ว่าวันๆ หนึ่ง เธอจะทำอะไรนิวเยียร์เลยเลี่ยงที่จะตอบ

"วันนี้ผมไปพบพ่อคุณมา" ถ้าเขาไม่พูดแบบนี้เธอคงไม่คุยด้วย ดีไม่ดีอาจจะไล่ออกจากบ้านเลย

"ไหนหมอบอกว่าไม่ให้เข้าเยี่ยมไง"

"เข้าไปแค่แป๊บเดียวก็ออกมา"

"แล้วพ่อให้คุณเข้าไปพบทำไม"

"ก็เรื่องของเรานั่นแหละ"

"เรื่องของเรามันไม่มีอะไรสักหน่อย" เธอยอมรับว่าไม่ไว้ใจใครเลยสักคนนอกจากพ่อ คนที่เข้ามาหาก็คงจะหวังแค่สมบัติ ถึงแม้เขาจะมีสมบัติอยู่แล้วแต่เธอคิดว่าเขากำลังหาที่ยืน เพราะในบริษัทอนันต์ไพศาล เขาไม่ใช่ Number One

"พรุ่งนี้เจอกันที่บริษัท"

"คงไม่ต้องลำบากคุณหรอกค่ะ เพราะฉันมีคนช่วยฝึกงานให้แล้ว"

"คนช่วยฝึกงาน..ใคร?"

"คุณไม่ต้องรู้หรอกค่ะ"

"ถามว่าใคร"

"พูดไปคุณก็คงไม่รู้จัก"

"ผมถามว่าใคร" เขายังคงใช้คำถามเดิมจนกว่าเธอจะบอก

"คุณจักรกฤษณ์"

ฉับพลันนั้นนาคราชก็คิดถึงคำพูดของนิรากรที่บอกว่าให้ระวังคนที่ชื่อจักรกฤษณ์ "พรุ่งนี้ผมจะเข้าบริษัทพร้อมคุณ"

"เอ๊ะนี่คุณคุยกันไม่รู้เรื่องเลยหรือไง" นิวเยียร์เดินตามหลังนาคราชไป​ เพราะเขาพูดทิ้งท้ายไว้แค่นั้นแล้วก็เดินออกจากบ้าน...

🖊ชะนีติดมันส์ @มัดหมี่