Mag-log inแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
Ep.41ถ้าพรุ่งนี้ไม่มีฉัน“แต่เขายังรักเธอเหมือนเดิม”แซมมี่พูดด้วยใบหน้าเรียบนิ่งกับฉัน ฉันไม่รู้ว่าเธอกำลังหมายความว่ายังไงกันแน่“แต่เธอรู้นิว่ามอร์ฟินเป็นแฟนฉัน” ฉันถามกลับเสียงแข็ง ๆ อย่างนึกโกรธ แต่ก็พยายามข่มอารมณ์เอาไว้ เพราะเอาจริงแล้ว เราเรียนห้องเดียวกัน เพียงแค่ฉันไม่เคยคุยกับแซมมี่หร
“ฉันไม่ให้อภัยหรอกนะ ที่นายทำเลว ๆ กับฉัน ฉันไม่ลืมมันง่าย ๆ หรอกนะ” ฉันพูดออกไปเสียงสั่นเครือ เพราะร้องไห้ไปด้วย และตำหนิบลูไนท์กับสิ่งที่เขาทำ“อื้ม ไม่เป็นไรๆ” เขาพูดและยังคงกอดฉันเอาไว้——————บลูไนท์คลายอ้อมกอดและมองตรงมาที่ฉัน ก่อนจะยอมปริปากพูดเรื่องที่เกิดขึ้นระหว่างเราออกมา จากมุมมองของเขา.
“ค่ะ” ฉันตอบไปสั้น ๆ“หนูไปก่อนนะคะพี่จินนี่” ฉันโบกมือลาพีจินนี่ ซึ่งเธอก็พยักหน้ารับฉันวิ่งกลับมาที่สนามฟุตบอลของโรงเรียน ที่ซึ่ง..มีผู้ชายกำลังเล่นบอลกันอยู่เต็มไปหมดแต่ในสนามนั้นไม่มีกลับ..มอร์ฟิน...“อ้าวพริบพราว..” เพื่อนร่วมห้องอีกคนหนึ่งเอ่ยทักทายฉันขึ้นขณะที่เขากำลังผูกเชือกรองเท้าของตัวเ
“ไม่ให้เกียรติฉัน...มากไปหน่อยหรอ??” ฉันถามเขาด้วยใบหน้าที่ยั่วโมโห เพราะคนอย่างเขาไม่เคย เลยสักนิดที่จะพูดคำดี ๆ ออกมา...“ นางบำเรอต่ำ ๆ คนนี้” ฉันทวนคำนั้นใส่หน้าของเขา“ ถ้าไม่มีอะไรจะพูดก็เงียบไปเถอะ!!” บลูไนท์พูดสวนกับมาอย่างพยายามข่มอารมณ์เช่นกันก๊อกๆๆๆ“ ขออนุญาตครับ” เสียงของหมอคนหนึ่งเดิน







