ログインแม้ว่ามันจะคับแน่น เกือบอาเจียนแต่ฉันก็ยัง ผงกหัวสู้อย่างขาดใจ ไม่มีปริปากบ่น มอร์ฟินยังคงจับท้ายทอยเริ่มควบคุมฉันให้ค่อยๆกลืนกินช้าๆ และคายออกโดยปลายปากยังคงดูดแท่งรักร้อน ราวกับไอศครีมรสหวาน จ๊วบบ แจ๊บบ จ๊วบบบ จ๊วบ ก่อนที่จะเริ่มเร่งจังหวะให้เร็วขึ้น ด๊วบ ด๊วบๆๆๆ รสชาติของไวน์ผสมผสานกับน้ำหวานห
เราสองคนนอนขนาบข้างเจ้าลูกชายตัวน้อย " คืนนี้ใครจะเล่านิทานให้มาร์คัสฟังล่ะครับ? " มาร์คัสหยิบไอแพดของตัวเองมาเปิดนิทานหน้าที่ค้างเอาไว้ มาและหันหน้าถามระหว่างพ่อกับแม่ " เดี๋ยวแม่เล่าให้ฟังก็ได้จ่ะ " ฉันหยิบไอแพดมาก่อนจะลูบผมของลูกชายเบาๆ " เย้ๆๆ "มาร์คัสก็ยิ้มแย้มอย่างมีความสุข เราสามคนมีความ
เพราะว่า นอกจาก พ่อกับอาหมอ มอร์ฟินก็คือผู้ชายอีกคนหนึ่งในชีวิต ที่สำคัญมากที่สุด" ฉันคงไม่มีทาง มาถึงวันนี้ได้ ถ้าไม่มีนาย " " ฟังนะฟิน.."" วันนี้ฉันหายจากโรคนั้น ฉันหายขาดจากยานรกนั่น ก็เพราะนายช่วยฉันเอาไว้"" ฉันจะลืมคนที่ช่วยชีวิตฉัน พาฉันออกมาจากขุมนรกได้ยังไง"" เราพาอะไรกันมามากมาย นายเห็
" พอดี พี่ก็เพิ่งรู้เนี่ยแหละว่า ลูกสะใภ้เป็นลูกสาวบุญธรรมของมาดามคอร์ " คุณหญิงพยายามฝืนยิ้มเล็กน้อย แต่ก็ยังหลบสายตาของฉัน " ไม่ใช่ลูกบุญธรรมนะคะ แซมมี่เนี่ย เป็นลูกสาวแท้ๆของฉันเลย" มาดามเดินเข้ามาร่วมวงด้วยทันที " และยังมีสิทธิ์ในทรพัย์สมบัติทั้งหมดของทั้งฉัน และสามีอีกด้วย เพราะเราไม่มีทายาท
แชะ แชะ แชะๆๆ " Sammy this way pls " " Sammy " " beauty Queen " เสียงของตากล้องมากมายเรียกหาฉัน ก่อนที่เสียงเล็กหนึ่งจะดังขึ้น.. " แม่มด แม่..." เสียงนั่นพยายามเพ่งสายตาไปรอบๆ เพราะว่าแสงไฟที่สาดส่องทำให้ฉันมองไม่เห็นไม่ได้ชัด " มาร์คัส ? " ฉันเอ่ยชื่อนั้นเบาๆ เพราะไม่แน่ใจว่าเป็นเสียงของลูกห
ผมมองเธอขึ้นไปบนเวที ราวกับเธออยู่สูงกว่า ดีไซน์เนอร์และนางแบบต่างเดินมารวมตัวกันตั้งเป็นแถวตรง ก่อนที่มาดามชาวไทยพร้อมกับท่านไมเคิลคอร์ นักธุรกิจมือชื่อของประเทศฝรั่งเศสจะเดินขึ้นบนเวที เพื่อตัดริบบิ้นสีแดงให้งานเปิดตัวสุดอลังการนี้ ท่านไมเคิลคอร์ขึ้นกล่าวเป็นภาษาฝรั่งเศส ถ้าตามที่ผมพอฟังออก ท่า
และแน่นอนว่า ผมเชื่อคนเมาอย่างไอ้บลู จนขับรถแล่นเครื่องยนต์เข้ามจอดยังโรงพยาบาล @โรงพยาบาล ทันทีที่ผมเจอหมอที่เป็นญาติตัวเองคนนั้น ผมก็เดินเข้าไปถามมันอย่างคล้องใจทันที ที่ชื่อของแซมมี่ไม่มีในระบบผู้ป่วยที่โรงพยาบาลแห่งนี้ " อะไรนะ?" ผมถามย้ำกับหมอที่ผมฝากให้ดูแซมมี่เอาไว้ " แม่พาแซมมี่กลับไปรั
ฉันมองสำรวจไปรอบๆ คอนโดหรูสุดกว้าง ที่ยังมีกลิ่นเฟอร์นิเจอร์ใหม่ๆ และวิวทิวทัศน์ที่สวยงาม ของแม่น้ำเจ้าพระยา ตัวมอร์ฟินเองก็กำลังจัดเตรียมอาหารที่สั่งมา ใส่จานและวางบนโต๊ะอาหาร อย่างละเมียดละไม ฉันเผลอยืนมองไปที่เขาอย่างไม่อาจจะละสายตาไปที่ไหนไม่ได้อีกเลย “ มานั่งสิ” เขาเงยหน้ามองกลับมา ราวกับรู
" พ่อครับ แม่มดอยู่ที่หนาย? "มาร์คัสเอ่ยถามผมซ้ำอีกครั้ง และปีนป่ายเล็กบนตัวของผมอย่างซุกซน " แม่มดใจร้ายหลับอยู่ในห้อง ถ้ามาร์คัสเข้าไปส่งเสียงดังจนเธอตื่น " " มันคงไม่ดีจริงไหม?" ผมหลอกล่อเพื่อให้มาร์คัสไม่ต้องเข้าไปด้านในห้อง ที่แซมมี่ถูกมัดแขนและขาเอาไว้ เพราะลูกคงไม่มีทางเข้าใจแน่นอน " ผมจะ
สนามบินในลอนดอน " เป็นไงมึง? " เสียงของแอลตัลที่ขับรถมารอรับผมที่สนามบินเอ่ยถามขึ้น "กูไปดักรอทุกที่ ที่นักสืบบอกว่าเธอชอบไป " ผมส่ายหน้าอย่างท้อใจ ก่อนจะโยนกระเป๋าใส่ท้ายรถ และขึ้นไปนั่งข้างๆมัน " ไปหาทุกที่แล้วจริงๆ แต่ก็หาไม่เจอ ไปรอทั้งวันก็ไม่เจอ บางทีเธออาจจะรู้ตัวว่าผู้ชายเลวๆอย่างกู อยากจ







