ตอนที่ 1 เลี่ยงไม่ได้

ตึก ตึก

เสียงส้นรองเท้าส้นสูงก้าวเข้ามาด้านในบริเวณหน้าบ้านหลังใหญ่ ร่างบางในชุดเสื้อยืดตัวโคร่งกับกางเกงยีนส์สั้นเปิดเสื้อโชว์ส่วนด้านหน้าหน้าท้องแบนราบหมุนตัวถอดรองเท้าส้นสูงวางบนชั้นวาง สอดเท้าเข้าในรองเท้าสลิปเปอร์สีเทาอ่อนแล้วหันกลับเดินเข้ามายังด้านใน

ดวงตากลมกวาดสายตามองหาบุพการีในขณะที่เท้าเล็กก้าวเข้ามายังด้านในห้องรับแขก

"คุณควรจะรู้นะคะคุณจักรว่าใครที่ทำให้ทุกอย่างมันล่มไม่เป็นท่าแบบนี้ ถ้าไม่ใช่เพราะลูกสาวตัวดีของคุณเทงานหมั้นกับทางโน้นทุกอย่างคงไม่เป็นแบบนี้"

"คุณอัจ! จะพูดอะไรคุณควรคิดบ้าง"

"ฉันไม่รู้ล่ะค่ะ ยังไงเสียคุณก็ต้องให้ลูกสาวคุณไปดูตัวกับลูกชายคุณนเรศให้ได้ ฉันช่วยคุณได้มากสุดก็เท่านี้มันอยู่ที่ความสามารถคุณแล้วล่ะ"

 เสียงโต้เถียงกันภายในห้องนั่งเล่นดึงเท้าเล็กให้หยุดชะงักลง ดวงตากลมโตเหม่อมองยังพื้นด้านล่างด้วยใบหน้านิ่ง มือบางกำกระเป๋าถือในมือแน่นจนชื้นเหงื่อ ฟันคมกดน้ำหนักลงบนสันในปากแรงๆ จนได้กลิ่นคาวเลือดเค็มค่อยๆ ซึมออกมา

ลลินหมุนตัวกลับเดินขึ้นยังด้านบนชั้นสองมีเพียงความนิ่งเงียบที่เธอแสดงออกมาให้เห็น ในขณะที่อัจฉราเดินออกมาหน้าห้องนั่งเล่นพอดี เธอมองตามร่างเล็กของลูกเลี้ยงขึ้นไปยังด้านบนด้วยใบหน้านิ่งไร้การบ่งบอกถึงความละอายใจ ตกใจแต่อย่างใดเมื่อพบเห็นลูกเลี้ยง

ร่างท้วมหมุนตัวหันกลับเข้าด้านในห้องโดยมีสายตาจ้องมองด้วยความสงสัยของสามีมองตาม ก่อนจะถอนหายใจออกมาเมื่อภรรยากลับมานั่งลงตามเดิม

"ลูกสาวคุณกลับมาแล้ว ทุกอย่างอยู่ที่คุณจะเลือกเองฉันคงพูดอะไรไม่ได้"

"เฮ้อ..." 

จักรินทร์พ่นลมหายใจออกทางริมฝีปาก ก้มหน้าลงเล็กน้อยกุมขมับด้วยความคิดอะไรไม่ออก ทุกอย่างมันมืดไปหมดมองไปทางไหนก็เจอแต่ทางตันมองหาหนทางไม่เจอว่าควรจะเดินไปทางไหนต่อ

บริษัทที่สร้างมาเองกับมือ กำลังจะพังลงหากไม่มีกำลังทุนมาหมุนเวียนต่อ หนทางเดียวที่จะพยุงธุรกิจต่อไปได้เห็นจะมีเพียงการต้องทำการบังคับขืนใจลูกสาวอีกครั้ง ยอมทำตามข้อตกลงของฝ่ายโน้นโดยไม่สามารถหลีกเลี่ยงได้

ลลินโยนกระเป๋าในมือลงบนเตียงภายในห้องนอนส่วนตัวของเธอในยามที่กลับมาบ้าน ร่างเล็กล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างกลอกกลิ้งนัยน์ตาสีดำขลับมองเพดานขาวเหนือหัวอย่างล่องลอยไม่โฟกัสจุด

ความนุ่มของเตียงหนาไม่ได้ช่วยให้อารมณ์หม่นหมองคลายลงเลยสักนิด กลับกันการเข้ามาในห้องนี้กลับทำให้เธอนึกถึงแม่ผู้ให้กำเนิดที่ล่วงลับไปแล้ว ความสุขที่เคยมีเมื่อตอนเป็นเด็กและรอยยิ้มสดใสของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งที่เคยมีร่วมกับครอบครัวที่เคยอบอุ่น ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ความรู้สึกนั้นห่างหายไปแต่รู้เพียงว่าหลังจากแม่เธอจากไป ทุกอย่างมันก็ตาลปัตรเปลี่ยนไปหมด

"ลินคิดถึงคุณแม่นะคะ~"

เสียงหวานสั่นเล็กน้อยยามหันมองกรอบรูปหนาของเธอกับคนเป็นแม่บนโต๊ะเล็กข้างหัวเตียง เอื้อมคว้ากรอบรูปหนาเข้ามาจ้องมองใบหน้าสวยกำลังยิ้มมองกล้องแล้วลูบไล้ผ่านกระจกใสเบาๆ

ก๊อก~ก๊อก

เสียงเคาะประตูจากด้านนอกดึงร่างเล็กให้ดันตัวลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง วางกรอบรูปในมือลงบนเตียงข้างกายแล้วกะพริบตาขับไล่หยาดน้ำตาในดวงตากลมให้ย้อนกลับ หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วเดินไปเปิดประตูให้คนด้านนอก

เหมือนเป็นการรู้อยู่แล้วว่าคนที่มาเคาะประตูห้องนอนเธอคือใคร เพียงแค่บานประตูเปิดกว้างรอยยิ้มสดใสบนใบหน้าสวยก็เผยออกมาพร้อมกับร่างเล็กที่โผเข้ากอดเอวหนาของคนเป็นพ่อไว้

"มานานหรือยังลูก"

"ลินเพิ่งมาถึงค่ะ ว่าจะขอพักสักหน่อยแล้วค่อยลงไปหาคุณพ่อทีหลัง ไม่คิดว่าคุณพ่อจะขึ้นมาหาลินเอง"

"หึหึ..."

จักรินทร์ครางเสียงหัวเราะในลำคอ ยกยิ้มเล็กน้อยในขณะที่ลูกสาวคนโตผละตัวเองออกจากอ้อมแขนหนา ดวงตาคมจ้องมองใบหน้าสวยคล้ายคลึงกับอดีตภรรยา แม่ผู้ให้กำเนิดของเจ้าตัวแล้วยกมือขึ้นวางบนหัวเล็กวางน้ำหนักบางเบา

"พ่อเข้าไปได้ไหมลูก"

"ได้ค่ะ" 

คนตัวเล็กเบี่ยงหลบให้ท่านได้เข้ามาด้านใน ก่อนจะปิดประตูลงแล้วตามหลังร่างสูงมาหย่อนตัวลงบนขอบเตียงเอื้อมคว้าตุ๊กตาหมีสีชมพูบนหัวเตียงมากอดไว้

"ลินได้ยินที่พ่อกับแม่คุยกันแล้วใช่ไหมลูก"

"...."

"ถ้าลูกไม่..."

"ลินเต็มใจค่ะคุณพ่อ อะไรที่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระของคุณพ่อได้ลินยินดีค่ะ"

"แต่มันต้องแลกกับอิสระในการตัดสินใจของลินนะลูก พ่อไม่อยากบังคับใจลินอีก"

"เพื่อบริษัทที่คุณพ่อกับคุณแม่สร้างมาร่วมกันลินเต็มใจค่ะ ลินไม่เป็นไรคุณพ่ออย่าคิดมากนะคะเดี๋ยวความดันจะขึ้นอีก ถึงคราวนั้นลินคงจะทำอะไรไม่ได้จริงๆ หากว่าไม่มีคุณพ่ออยู่เป็นเสาหลักด้วยอีกคน"

เสียงหวานส่งกลับไปให้พร้อมกับรอยยิ้มสดใสบนใบหน้า เธอมองเห็นถึงความลำบากใจบนใบหน้าเหี่ยวย่นแล้วหัวใจดวงเล็กเกิดการบีบเคล้นอย่างหนัก ยื่นมือเล็กแตะลงบนหลังมือหนาหยาบกร้านของพ่อผู้ให้กำเนิดเป็นการยืนยันคำพูด เธอคงจะทำใจไม่ได้หากว่าต้องเสียคนสำคัญอีกคนไปเพราะเรื่องนี้ 

ทุกอย่างที่กำลังเกิดขึ้นกับครอบครัวตัวเธอเอง เธอรับรู้ทุกอย่างรวมถึงบริษัทที่กำลังจะทรงตัวไม่อยู่ รู้มานานแล้วเพราะเรื่องนี้ไม่ได้มีการปิดบังไว้แต่อย่างใด และเพราะเหตุนี้จึงทำให้ชีวิตในช่วงหนึ่งของเธอเกิดการเปลี่ยนกะทันหันแม้ทุกอย่างจะกลับคืนแล้ว แต่การตัดสินใจลงไปครั้งนั้น.... มันยากที่จะหวนคืนกลับไปจริงๆ 

จักรินทร์มองหน้าลูกสาวด้วยความสงสาร แต่เพราะทุกอย่างมันเลือกไม่ได้ เขารู้จักนิสัยลูกสาวตัวเองดี แม้จะทำหน้านิ่งๆ มีรอยยิ้มให้เห็นอยู่เสมอเหมือนไม่มีอะไรแต่ภายในใจคงจะอัดอั้นด้วยความรู้สึกมากมาย เขารู้ว่าตัวเองไม่ได้เป็นพ่อที่ดีพอ แต่เขาก็เลือกคนที่ดีที่สุดเพื่อจะเป็นคนดูแลคนที่เขารักต่อไป แม้จะไม่ได้เป็นการเลือกจากเจ้าตัวเองก็ตาม

"ทำอะไรอยู่เหรอ พ่อเข้ามาขัดอะไรหรือเปล่า"

"เปล่าค่ะลินกำลังดูรูปคุณแม่อยู่ค่ะ"

"อืม... งั้นพ่อไม่รบกวนแล้ว ลูกคงขับรถมาเหนื่อยๆ งั้นพ่อไปก่อนล่ะ"

"ค่ะ"

ลลินหยัดกายลุกขึ้นจากขอบเตียง เดินมาส่งบุพการีหน้าห้องโดยไม่ได้แสดงถึงความลำบากใจกับเรื่องที่ท่านมาพูดด้วยเลยสักนิด ยังคงมีรอยยิ้มบนใบหน้าสวยเสมอจนลับร่างของผู้ให้กำเนิดไปแล้วรอยยิ้มบนใบหน้ากลับเลือนหายเหลือเพียงความว่างเปล่าอย่างจำยอม

ร่างเล็กกลับมาล้มตัวลงนอนบนเตียง คว้าตุ๊กตาหมีสีชมพูตัวใหญ่มากอดไว้แนบอก หันนอนตะแคงเอ่ยเสียงเบากับตัวเอง

"ผู้ชายคนนั้นจะเป็นคนยังไงนะ หาข้อมูลหน่อยดีกว่า"

คิดแล้วก็ดันตัวลุกขึ้นคว้ากระเป๋าถือข้างกายขึ้นมาควานหาโทรศัพท์มือถือเพื่อกดหาข้อมูลของคู่ดูตัวที่จะต้องเผชิญหน้าด้วยในระยะใกล้ๆ นี้ อ่านประวัติส่วนตัวเขาคร่าวๆ เพื่อจะได้เตรียมตัวเตรียมใจไว้ก่อน

"นริศ ทายาทอสังหาฯ พันล้าน อายุสามสิบปี... ก็ไม่ได้แก่มากกำลังดีเลย แต่ไม่รู้นิสัยใจคอจะเป็นยังไงบ้าง" เสียงหวานพึมพำเบาๆ กวาดสายตาอ่านประวัติของอีกฝ่ายต่อโดยล้มตัวลงนอนกลับบนเตียง ยื่นแขนออกห่างจากตัวเล็กน้อย