ตอนที่ 2 เจออีกครั้ง

"เย็นนี้มีนัดดินเนอร์กับคุณสายธาราหนึ่งทุ่มครับ"

"....."

"นาย... จะเลื่อนนัดไปก่อนหรือเปล่าครับ ยังมีสินค้าที่เพิ่งเข้าใหม่ตอนเย็นต้องตรวจดูความเรียบร้อยอีกสองร้อยลัง"

"....ให้ไอ้คาร์ไป"

"คุณคาร์เตอร์บินไปฮันนีมูนฝรั่งเศสกับคุณก้านแก้วเมื่อเช้านี้ครับ"

"ไอ้คาเรน"

"บินไปอิตาลีตั้งแต่เมื่อวันแล้วครับ"

"ไอ้ลีโอล่ะ อย่าบอกว่ามันไม่ว่างอีก"

"...."

"จะมามีธุระกงการอะไรพร้อมกันขนาดนี้วะ! "

แม็กซ์เวลล์สบถหัวเสียไม่จริงจัง วางปากกาด้ามทองในมือลงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารในมือ ถอนหายใจเบาๆ พร้อมกับเอนหลังลงพนักพิงหลับตาลง

"ไม่ต้องเลื่อนเอาทีเดียวให้มันจบไปเลยแม่ง! เดี๋ยวจะมาวุ่นวายอีก มึงไปรับของก่อนกูตามไป"

"ครับ"

"อือ..." 

"...."

นิครับคำสั่งจากคนเป็นนาย ก่อนจะเดินออกจากห้องทำงานไปในขณะที่ร่างสูงของคนด้านหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ยังคงเอนหลังหลับตานิ่ง 

ธุรกิจขนส่งสินค้าทางน้ำเป็นธุรกิจหลักของต้นตระกูลมาตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษ ส่วนกาสิโน คลับหรูหลายแห่งทั่วโลกเป็นธุรกิจความชอบส่วนตัวของเขาที่เริ่มมาด้วยมือตัวเอง รวมถึงธุรกิจมืดที่ร่วมหุ้นกับเพื่อนสนิททั้งสามด้วย

ธุรกิจขนส่งทางน้ำมีฉากหน้าเพียงส่งสินค้าปกติทั่วไป แต่หากท้องเรือต่างแทรกแซงด้วยสินค้าผิดกฎหมายมากมายทั้งอาวุธสงคราม และสินค้ามืดอื่นๆ แต่สิ่งที่เขาไม่ได้ค้าขายนั่นคือการค้ามนุษย์ จะด้วยความเต็มใจหรือถูกล่อลวง ศักดิ์ศรีของความเป็นคนก็ยังคงค้ำคอไม่ให้ทำการอาชีพนี้

เปลือกตาหนาปกคลุมด้วยแพขนตางอนยาวสีน้ำตาลทองกะพริบถี่เล็กน้อย หรี่ปรายหางตามองออกไปยังนอกกระจกใส แสงตะวันที่เริ่มหรี่แสงลงบ่งบอกให้รู้ว่าความมืดเริ่มจะคืบคลานเข้ามาปกคลุมแทนความสว่างแล้ว 

แสงสีส้มทองบนขอบฟ้าค่อยๆ เลือนหายในขณะที่ความมืดเข้ามาแทรกแซงปกคลุมแทน ร่างสูงของมาเฟียหนุ่มหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่หยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ปลดกระดุมเสื้อสูทสีเข้มออก ก้าวเท้าหนาเดินออกจากห้องทำงานเพื่อจะไปตามนัดหมายที่มองดูเห็นแต่ความวุ่นวาย เพราะสาวเจ้าคู่ค้าธุรกิจคนใหม่ที่เหมือนจะให้ความสนใจเขาจนออกนอกหน้าจนน่ารำคาญ

ใบหน้าคมคายเรียบนิ่งกรามหน้าตึงนูนสอดมือเข้าในกระเป๋ากางเกง สาวเท้าหนักตามทางเดินโดยมีลูกน้องประจำจุดตำแหน่งหมุนตัวเดินตามหลังมา

"ยาตัวใหม่ไปถึงไหนแล้ว"

"กำหนดเสร็จคือพรุ่งนี้ครับ"

"อย่าให้มีอะไรผิดพลาด"

"ครับ"

บทสนทนาจบลงในจังหวะที่กลุ่มคนเดินมาถึงหน้าลิฟต์ที่ลูกน้องกดเปิดรอไว้ก่อนแล้ว แม็กซ์เวลล์เดินเข้ามาในช่องสี่เหลี่ยมคับแคบก่อนจะตามมาด้วยบรู๊คและลูกน้องอีกสองคนตามรักษาความปลอดภัยให้เจ้านาย

ร้านอาหาร

"เออ... พี่นริศคะ" เสียงหวานเอ่ยขึ้นในขณะที่อาหารด้านหน้าพร่องลงไปกว่าครึ่งแล้ว 

"ครับ"

"ลินขอตัวเข้าห้องน้ำครู่หนึ่งนะคะ "

"อ๋อ ได้ครับ"

"ขอบคุณค่ะ"

ร่างบางหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ยังคงมีรอยยิ้มปรากฏบนใบหน้าสวยตลอดเวลา วันนี้เธอมีนัดทานข้าวกับคู่ดูตัวที่ทางผู้ใหญ่จัดการให้ ทุกอย่างก็ไม่ได้แย่อย่างที่คาดไว้ เพราะชายหนุ่มนั้นดูเป็นสุภาพบุรุษแถมยังให้เกียรติเธอมากด้วย ข้อของนิสัยใจคอจึงได้เบาใจลงไปเปลาะหนึ่ง

ลลินเดินอ้อมมายังทางเข้าห้องน้ำในขณะที่โทรศัพท์ในมือสั่นแจ้งเตือนข้อความเข้า

เธอหยุดการเคลื่อนไหวลงหน้าห้องน้ำยกเครื่องมือสื่อสารในมือขึ้นดูเจ้าของข้อความแล้วเผยยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเป็นเพื่อนสนิทที่ส่งถามความเคลื่อนไหวเข้ามา

"ดีจริงๆ เลยนะ อยู่กับอีกคนแต่กลับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ยามคุยกับอีกคน ไอ้ผู้ชายด้านในนั้นมันจะรู้หรือเปล่าว่าเธอ... มันเน่าแค่ไหน"

เสียงทุ้มแดกดันคุ้นเคยทำให้รอยยิ้มบนใบหน้าสวยหุบลง ดวงตากลมโตเงยขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือเลยไปยังใครบางคนที่เดินออกมาจากมุมมืดข้างเสาต้นใหญ่

มือหนาคีบมวนบุหรี่ไว้กำลังส่งกลิ่นเหม็นควันขาวลอยคลุ้งชวนน่าเบือนหน้าหนี มุมปากหนาเหยียดยิ้มหยันดวงตาคมจับจ้องมองใบหน้าสวยนิ่งๆ

"ขอตัวนะคะถ้าไม่มีอะไรสำคัญ"

"เหยื่อติดกับแล้วสิถึงรีบกลับเข้าไปทั้งที่ยังไม่ได้ทำธุระส่วนตัวแบบนี้"

"แล้วมันเกี่ยวอะไรกับพี่คะ เรื่องของลินไม่ได้เกี่ยวอะไรกับพี่เลยสักนิด อย่าทำเหมือนรู้จักลินดีไปหน่อยเลยค่ะทั้งที่เรา... ก็ไม่ได้รู้จักกันมากขนาดนั้น"

ร่างเล็กเบี่ยงตัวเดินผ่านหน้ามาเฟียหนุ่มออกมาในขณะที่เขายังคงยืนหน้านิ่งอยู่ที่เดิม มุมปากหนาแสยะยิ้มขึ้นสูงโยนมวนบุหรี่ในมือลงบนพื้นอย่างไม่ไยดีหมุนตัวคว้าแขนเรียวจับไว้แน่นในตอนที่เธอกำลังจะออกไปสู่ห้องอาหาร

แม็กซ์เวลล์ออกแรงดึงรั้งร่างเล็กของเด็กสาวเข้ามาอยู่ในอ้อมแขน รัดเอวคอดไว้แน่นแล้วเหวี่ยงเธอออกมาทางบันไดหนีไฟ จับรั้งข้อมือทั้งสองข้างแนบกับประตูเหล็กเย็นโดยมีร่างหนาของตัวเองกักขังล็อกร่างเล็กไว้

ทุกอย่างเกิดขึ้นอย่างรวดเร็วและชำนาญมากจนคนตัวเล็กทำได้เพียงเหวี่ยงไปตามแรงเท่านั้น ยังไม่ทันได้ร้องออกมาสักแอะก็ถูกคร่อมขังไว้ใต้อาณัติแล้ว

"ทำอะไรของพี่ปล่อยมือออกเดี๋ยวนี้นะ"

"เธอต้องการอะไรกันแน่ลลิน ทั้งอยากจับไอ้ลีโอ ทั้งนัดกินข้าวกับไอ้พวกนั้นไม่เว้นแต่ละวัน เธอคิดจะทำอะไรกันแน่"

"ทำไมคะ พี่ยังฝังใจเรื่องของเราอยู่อีกเหรอหรือว่า... ยังตัดใจลืมลินไม่ลง"

"...."

"หึ! มันก็แน่อยู่แล้วก็ลินเป็นรักแรกของพี่นี่นา ที่ยังตามก่อกวนอยู่นี่คือคงไม่คิดจะขอคืนดีหรอกนะคะ"

"ผู้หญิงน่ารังเกียจแบบเธอไม่คู่ควรกับฉันเลยสักนิด"

"ค่ะ ผู้หญิงแบบลินมันน่ารังเกียจ เพราะฉะนั้นพี่ก็ควรจะอยู่ห่างๆ ลินไว้นะคะหรือหากว่ายังตัดใจลืมลินไม่ลง... คงต้องต่อคิวอีกนานเลยค่ะ เพราะมีคนสนใจผู้หญิงน่ารังเกียจแบบลินเยอะเลย"

ลลินบิดยิ้มยั่วยวน เขย่งตัวขึ้นให้เสมอปลายคางสากกดจูบเบาๆ ลงบนตอหนวดในขณะที่มาเฟียหนุ่มยังคงอึ้งกับคำพูดก่อนหน้า 

แรงสัมผัสแผ่วเบาดึงสติหนาให้กลับคืน แม็กซ์เวลล์สะบัดมือออกจากข้อมือเล็กแรงๆ จนร่างบางถลาเซไปตามแรงเหวี่ยง ดวงตาคมกลับมาเรียบนิ่งดังเดิมถอดเสื้อสูทตัวนอกออกเช็ดมือทั้งสองข้างและปลายคางสากแรงๆ ราวกับรังเกียจสัมผัสจากร่างเล็กหนักหนา ในขณะที่คนตัวเล็กยืนมองการกระทำของเขาเงียบๆ 

"หลงตัวเองเกินไปแล้วลลิน ที่ฉันเข้ามาหาเธอเพราะเธอเป็นน้องสาวเพื่อนสนิทฉัน ที่ถามไม่ใช่เพราะสนใจแต่เพราะสมเพชต่างหาก"

"...."

"ฉันเกลียดทุกอย่างที่เป็นเธอรวมถึงชื่อ ลลิน"

"ก็ดีค่ะ หมดธุระของพี่แล้วใช่ไหมคะลินจะได้ออกไปซะที อ้อ... หากเจอกันอีกหวังว่าพี่จะอยู่ห่างๆ คนที่พี่เกลียดนะคะ ไม่งั้นลินคงจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าพี่... อยากต่อแถวรอคิวเพื่อเข้าใกล้ลิน"

แม็กซ์เวลล์เหยียดยิ้มเย้ยหยันขว้างเสื้อสูทราคาแพงในมือลงบนพื้นแรงๆ ด้วยใบหน้านิ่งไร้ความรู้สึก ก่อนจะหมุนตัวเดินออกมาจากประตูบันไดหนีไฟ ในขณะที่คนตัวเล็กหรี่ตาลงมองเสื้อสูทราคาแพงบนพื้นแววตานิ่งเรียบ

ปึก!!

แรงกระแทกของประตูดึงดวงตากลมให้เงยหน้าขึ้นมองไปยังบานประตูสีแดงที่ถูกปิดลง เสียงดังก่อนหน้ายังก้องอยู่ในหูแต่ร่างเล็กกลับยืนนิ่งอยู่กับที่ไม่ขยับเขยื้อน

ครืน~ครืน

เสียงสั่นแจ้งเตือนข้อความไลน์เข้าจากเครื่องมือสื่อสารบนพื้นทำให้เธอต้องเลื่อนสายตาลงมองไปยังแสงสว่างที่สว่างขึ้นบนหน้าจอ เท้าเล็กเดินเข้าไปใกล้ก้มลงเก็บโทรศัพท์มือถือส่วนตัวที่ตกบนพื้นตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้ขึ้นมามองสำรวจความเสียหาย

ข้อความจากเพื่อนสนิทถามไถ่ถึงคู่ดูตัวเธอแต่มันกลับไม่มีความสนุกอย่างก่อนหน้าที่อยากจะเล่าให้เพื่อนฟังเลยสักนิด มันมีแต่ความหนักหน่วงในใจที่ยังคงทำงานหนักขึ้นทุกนาทีที่หัวใจกำลังเต้น

ลลินปรายหางตามองเสื้อสูทตัวใหญ่บนพื้นแวบหนึ่งก่อนจะเดินออกมาจากทางบันไดหนีไฟใบหน้านิ่งราวกับไม่มีเคยมีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านี้