LOGINJay_Jaden: R U Sure?
1K Likes
625 Comments
ฉันกำลังถูกเขาปั่นประสาทโดยการเอาคลิปนั่นมาโพสต์ลงเพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าหากฉันคิดจะเลิกกับเขาจริงๆ เขาก็จะทำตามที่ตัวเองข่มขู่เอาไว้ตามที่พูด ในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่โพสต์นั้นเปิดเผยต่อสาธารณะก็มียอดไลก์และคอมเมนท์เป็นจำนวนมาก
มือบางของฉันกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นด้วยความสั่นเทา นึกโกรธตัวเองที่ยินยอมให้เขาถ่ายคลิปเอาไว้ขณะมีอะไรกัน คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วมันจะกลับมาเป็นดาบสองคมทำร้ายตัวเองแบบนี้
ฉันไม่สามารถบอกเรื่องนี้หรือเอาไปปรึกษากับใครได้แม้กระทั่งกลุ่มรุ่นพี่สาวคนสนิทก็ตาม มันเป็นปัญหาที่เกิดจากความรู้ไม่เท่าทันของฉันเอง จะอ้างว่าตัวเองในตอนนั้นยังเด็กถึงได้พลาดพลั้งก็คงจะไม่ได้ ครั้งแรกที่มีอะไรกันฉันเองก็ก้าวเข้าสู่รั้วมหา’ลัยแล้ว กำลังเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ที่สามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้คนหนึ่ง
ติ๊ง!
Jay_Jaden: พรุ่งนี้พี่จะกลับไปเอาคำตอบ
Jay_Jaden: เลือกเอาว่าจะเป็นนางเอกให้พี่ดูคนเดียวหรือจะเป็นนางเอกให้ผู้ชายทั้งโลกได้เอาไปสำเร็จความใคร่
ข้อความขู่เข็ญปนมาด้วยความเย้ยหยันของเขาสร้างความรู้สึกย่ำแย่กับตัวฉันเพิ่มขึ้นไปอีก ไม่สามารถทำเป็นเข้มแข็งได้อีกต่อไป ปล่อยให้สายน้ำแห่งความเสียใจหลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่นี้ไม่ขาดสาย
ติ๊ง!
Jay_Jaden: คิดถึงเมื่อก่อน
Jay_Jaden: ตอนที่เธอยังว่าง่าย เชื่อฟังพี่มากกว่านี้
Jay_Jaden: ยอมอ้าขาให้พี่เอาดีๆ โดยไม่ต้องบังคับ
เพล้ง!
ฉันกำโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้แน่นก่อนจะปามันกระแทกลงบนพื้นจนแตกละเอียด อดทนฟังเสียงแจ้งเตือนและอ่านข้อความทุเรศๆ พวกนั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เนื้อตัวสั่นเกร็งจากความเครียด ภายในห้วงความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในหัวใจได้แต่บอกกับตัวเองว่าสักวันหนึ่งจะต้องเอาคืนผู้ชายสารเลวคนนี้ให้ได้
“ฮึก! ไอ้คนสารเลว...” ฉันมองไปยังกรอบรูปคู่ข้างเตียงที่เราเคยถ่ายคู่กัน จ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมองไปด้วยความรักแต่ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอาฆาตแค้นเต็มหัวใจ
เพล้ง!
กรอบรูปใบนั้นถูกฉันเขวี้ยงลงกับพื้นเต็มแรง ราวกับกำลังใช้มันเป็นตัวแทนผู้ชายคนนั้นเพื่อระบายอารมณ์ก่อนจะหยิบรูปถ่ายขึ้นมาฉีกขาดเป็นสองฝั่ง ปราศจากความเสียดายในสายตา
กริ๊ก!
ไฟแช็กขนาดเล็กพอดีมือถูกจุดเผาใบหน้าของเจเดนในรูปถ่ายที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ฉันหัวเราะร่าทั้งน้ำตานองหน้าอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงค่อยๆ แผดเผาใบหน้าหล่อเหลาจนเหลือเพียงเถ้าธุลี ไม่ต่างจากความสัมพันธ์ของเราที่มันกำลังจะไม่ใช่ความรักแสนบริสุทธิ์แต่เต็มไปด้วยความอาฆาตและพร้อมจะทำลายอีกฝ่ายลงทุกเมื่อ
เมื่อระบายความเจ็บแค้นลงบนรูปถ่ายของเขาจนเหมือนคนบ้าไปแล้วถึงเพิ่งจะมานึกได้ว่าฉันยังต้องรับมือกับตัวจริงของเขาที่ร้ายกาจกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าในวันพรุ่งนี้ ได้แต่ปาดน้ำตาทั้งสองข้างและข่มตาให้หลับลงไปทั้งอย่างนั้น
เช้าวันต่อมา...
ฉันขยับเปลือกตาทั้งสองตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเข้านอนไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ความรู้สึกหนักคล้ายกับมีอะไรบางอย่างมาทาบทับทำให้ฉันหันกลับไปมองพบว่าเป็นร่างหนาของเจเดนนั่นเอง เขากลับเข้ามาตอนไหนกันนะ...
ฉันยกแขนแกร่งของเขาออกจากตัวอย่างทุลักทุเล ด้วยขนาดร่างกายที่แตกต่างกันทำให้ตัวของเขาค่อนข้างหนักสำหรับฉัน ทว่าก่อนจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการลำแขนหนากลับไปทำให้คนตัวโตข้างๆ ตื่นขึ้นมาเสียได้
“รีบตื่นทำไม พี่ลางานกับไอ้เหมให้แล้ว” เขางัวเงียพูดมันออกมา
“ปล่อยก่อนค่ะ” ฉันร้องบอกพลางพยายามยกแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ขนาดมันเกือบจะเท่าต้นขาของฉันอยู่แล้ว
“นอนนิ่งๆ” เสียงเข้มออกคำสั่งโดยยังไม่แม้แต่จะขยับเปิดเปลือกตาสองชั้นนั่นด้วยซ้ำ
“ไม่ค่ะ ฉันมีเรื่องต้องทำ” ฉันไม่ยอมฟัง พยายามตะเกียกตะกายลุกเพื่อไปจัดการเก็บซากกรอบรูปและโทรศัพท์มือถือที่ตัวเองพังเมื่อคืน
“จะรีบลุกไปเก็บกวาดซากรูปคู่ที่ตัวเองฉีกทิ้งหรือว่าซากโทรศัพท์แตกละเอียดนั่นกันล่ะ” คิ้วหนาเลิกขึ้นมองฉันอย่างกวนอารมณ์
“เห็นแล้วเหรอคะ?” ฉันถามกลับไป น่าแปลกที่เขาไม่ได้โกรธแต่กลับส่งยิ้มมาให้แทน
“อืม โกรธพี่ขนาดนั้นเลย?” ริมฝีปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับใช้แขนแกร่งรวบเอวของฉันให้ไปแนบชิดกับร่างกายใหญ่
“อย่าเรียกว่าโกรธเลยค่ะ มันเลยจุดนั้นมาไกลแล้ว” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มองเข้าไปในดวงตาคู้นั้นด้วยความรู้สึกที่แท้จริงอย่างไม่คิดปิดบัง
“อ่า... หงุดหงิดจังเลยแฮะ” ใบหน้าหล่อเรียบตึงขึ้นมาพลางอออกแรงบีบเอวบางของฉันเอาไว้แน่น
“???” ฉันมองเขาด้วยความไม่เข้าใจแต่ว่ากลับไม่ได้ถามมันออกไป
“ดวงตาคู่นั้นของเธอที่เคยมองพี่ด้วยความรัก ตอนนี้มันหายไปแล้วว่ะ” เสียงเข้มหนากดลงต่ำบ่างบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจอยู่จริงๆ
“หลังจากโดนทำร้ายทั้งร่างกายทั้งความรู้สึก พี่คิดว่าฉันยังจะรักพี่ลงหรือยังไงคะ” ฉันเหยียดยิ้มมองเขาอย่างสมเพชที่ยังกล้าพูดถึงความรักของฉันทั้งที่เขาทำลายมันลงไปด้วยมือคู่นั้นเองด้วยซ้ำ
“แล้วคำตอบของพี่ล่ะ?” เขาเปลี่ยนเรื่องถามกลับมา
“ถ้าฉันอยากจะเลิกกับพี่ แล้วขอให้พี่ลบคลิปพวกนั้นทิ้ง มันเป็นไปได้ไหมคะ?” ฉันเลิกคิ้วถาม แม้จะรู้คำตอบดี
“เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ อย่าโลภไปหน่อยเลยน่าคนสวย” ใบหน้าหล่อยกยิ้มเหี้ยมหลังพูดจบพร้อมกับพลิกร่างหนาขึ้นมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้
“แค่เรื่องง่ายๆ ทำไมถึงทำไม่ได้กันคะ” ฉันใช้คำว่าง่ายๆ ของเขากลับมายอกย้อนตัวเขาเอง
“เพราะสำหรับพี่แล้วมันไม่ง่าย” ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองฉันด้วยความวูบไหวที่ฉันเองก็บอกไม่ถูก ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง
“เราทั้งคู่ต่างก็มีเรื่องยากของตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ” ฉันพูดยิ้มๆ แสร้งลูบไล้ไปตามอกแกร่งก่อนจะฝังเล็บคมลงบนผิวเนื้อเต็มไปด้วยมัดกล้ามจนเลือดซิบ
“หืม? คิดจะต่อต้านพี่ขึ้นมาหรือไง” แต่คนตรงหน้ากลับชอบมันเสียอย่างนั้น เขานี่มันโรคจิตชัดๆ เลย
“เปล่าค่ะ นี่แค่คำเตือน” ฉันตอบกลับก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนผิวเนื้อของเขา นับจากนี้ไม่คิดจะยอมแพ้อีกแล้ว ถือโอกาสประกาศสงครามกับคนตรงหน้านี้โดยนัยให้รู้โดยทั่วกัน
“มิลานคนสวยที่ร้อนแรงแบบนี้ถูกใจพี่เหลือเกินครับ อ่า...” เสียงทุ้มเข้มร้องครางอย่างพึงพอใจ
“...”
“งั้นพี่ก็ขอเตือนบ้างว่าพี่ไม่คิดจะเลิก อย่าท้าทายพี่อีก”
สวบ!
“อ๊า!!!”
“อ่า!!!”
ความเป็นชายลำใหญ่แข็งขืนตามธรรมชาติในยามเช้าถูกสอดแทรกเข้ามาในโพรงเนื้อเปียกชื้นของฉันโดยไม่ได้ตั้งตัว ความใหญ่โตของมันทำเอาฉันเผลอร้องครางออกมาเสียงดังลั่นด้วยความจุกเสียด
“ทำไมเปียกตั้งแต่เช้าเลยล่ะ?” เรียวคิ้วหนาขมวดถามด้วยความสงสัย
“พี่เอามันมาถูกระตุ้นอยู่นานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”
“ก็ใช่ อยากโดนแทงเหมือนกันสินะ” ใบหน้าหล่อเหลาส่งรอยยิ้มแพรวพราวเต็มไปด้วยความพอใจ
“ก็แทงอยู่ไม่ใช่หรือไงคะ” ฉันยั่วยวนอีกฝ่ายด้วยคำพูดก่อนจะขมิบร่องสาวเชื้อเชิญความแข็งขืนให้ใส่เข้ามาจนสุด
“อ่า! งั้นรับทั้งหมดให้ไหวนะ ยัยตัวแสบ!”
สวบ!
ปัก!
“อ๊า!!!”
จุ๊บ!ริมฝีปากหนาจุมพิตลงบนหน้าผากมนของฉันอย่างแผ่วเบาก่อนจะโน้มตัวลงไปจุมพิตลงบนหน้าท้องนูนของฉันอย่างแผ่วเบา ไม่อยากจะเชื่อว่าผู้ชายเย็นชานิ่งๆ เมื่อสี่ปีก่อนจะกลายมาเป็นพ่อของลูกที่แสนอ่อนโยนขนาดนี้ดีใจจังที่ให้โอกาสเขา...เช้าวันต่อมา...ฉันลืมตาตื่นหลังจากที่นอนพักผ่อนไปอย่างเต็มอิ่มพร้อมกับคนเป็นสามีที่เตรียมน้ำอุ่นมาแช่เท้าให้กับฉันเหมือนทุกครั้งเนื่องจากช่วงใกล้คลอดฉันมักจะมีอาการเท้าบวมอยู่บ่อยครั้ง เจเดนที่รู้ถึงปัญหาข้อนี้ดีเขาจึงคอยดูแลฉันอยู่ไม่ขาดระหว่างกิจวัตรประจำวันยามเช้าสำหรับช่วงนี้ของฉันกำลังดำเนินไปตามปกตินั้นเอง อาการปวดท้องหนักหน่วงเหมือนมีบางอย่างกำลังบีบมดลูกของฉันอยู่ก็เข้าแล่นงานอย่างฉับพลัน ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึกๆ อยู่หลายครั้งแต่กลับไม่รู้สึกดีขึ้นเลย“ปวดท้อง...” ฉันเอ่ยบอกกับร่างสูงที่กำลังนวดเท้าให้กับฉันอย่างขะมักเขม้นอยู่“งั้นเรารีบไปโรงพยาบาลกันเลยเถอะ” เขาว่าพลางวิ่งไปหยิบกุญแจรถ ฉันยังอยู่ที่เดิมได้ยินเสียงเข้มของเจเดนเอ่ยสั่งการกับแม่บ้านภายในคฤหาสน์ดังขึ้นมาอย่างไม่ข
หลายเดือนผ่านไป...เป็นเวลาเกินกว่าครึ่งปีแล้วหลังจากงานแต่งงานผ่านพ้นไป ฉันใช้ชีวิตในฐานะภรรยาของเจเดนมาตลอดโดยมีเขาและคนรอบข้างคอยดูแลเป็นอย่างดี ทั้งบิดามารดาของเขาที่มักจะบินกลับมาเยี่ยมเยือนฉันในทุกๆ เดือนเพื่อถามไถ่ถึงอาการและแผนการเลี้ยงดูหลานคนแรกของตระกูล หรือแม้แต่พ่อกับพี่ชายของฉันที่มักจะเข้าออกคฤหาสน์หลังนี้จนเป็นเรื่องปกติคุ้นชินสำหรับบริวารทั้งหลายไปแล้ว“พรุ่งนี้แล้วสินะ...” เสียงเข้มของร่างหนาข้างๆ เอ่ยขึ้นมาอย่างเลื่อนลอย ไม่สามารถทราบได้แน่ชัดว่าเจ้าตัวคิดอะไรภายในใจอยู่กันแน่“ค่ะ เวลาผ่านไปเร็วเหมือนกันนะ” ฉันตอบกลับยิ้มๆ ลองนึกย้อนกลับไปแล้วเหมือนว่างานแต่งของเราสองคนเพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อวานเท่านั้นเอง“พี่ตั้งตารอแทบไม่ไหวแล้ว” คนที่นอนเอามือทาบหน้าผากอยู่พูดขึ้นเบาๆ ก่อนจะพลิกตัวตะแคงหันมาทางฉัน มือหนาสัมผัสลงบนหน้าท้องใหญ่นูนเด่นเบาๆ“รอมาได้ตั้งนานแล้ว อดใจอีกวันเดียวเองนะคะ” ฉันวางมือบางทับลงบนมือแกร่งของเขาพลางลูบปลอบประโลมความตื่นเต้นภายในใจของว่าที่คุณพ่อ“ยัยห
สองขาเรียวก้าวเข้ามาในห้องนอนอีกครั้งพบร่างหนาของคนเป็นสามีนอนหมดเรี่ยวแรงอยู่บนเตียง ใบหน้าหล่อเหลาซีดเซียวจนดูน่าสงสาร ฉันรีบยื่นยาดมที่มีส่วนผมของสมุนไพรช่วยให้รู้สึกสดชื่นให้กับเขา“เวียนหัวจังเลย” เสียงทุ้มเข้มพูดออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน เนื้อเสียงที่เคยแข็งแรงฟังดูแล้วแหบพร่าจนน่าตกใจ“ดื่มน้ำเปล่าก่อนนะคะ” ฉันรีบเทน้ำจากเหยือกที่ได้รับมาจากป้าพรเมื่อสักครู่ใส่ลงบนแก้วสะอาดให้กับคนตัวใหญ่ที่นอนไร้เรี่ยวแรงอยู่“อือ ขอบคุณครับ” ร่างสูงรับแก้วไปก่อนจะยันตัวลุกขึ้นนั่งแล้วจิบน้ำในแก้วอย่างเชื่องช้า“ดีขึ้นบ้างหรือเปล่าคะ?” ฉันสอบถามอาการอีกครั้งด้วยความเป็นห่วง“ดีขึ้นแล้วครับ พอได้อยู่ใกล้ๆ มิแล้วรู้สึกว่าไม่เวียนหัวหรือคลื่นไส้เลย” เขาว่าพลางเอาคางมาเกยไหล่ของฉันไว้ จมูกโด่งคมสันสูดดมกลิ่นหอมจากซอกคอของฉันอย่างแผ่วเบา“ป้าพรบอกว่าพี่อาจจะแพ้ท้องแทนมิ” ฉันนำคำบอกเล่าจากหัวหน้าแม่บ้านมาพูดให้เขาฟังเผื่อว่าคนร่างสูงจะหาทางรับมือกับอาการที่เขาประสบอยู่ได้ ไม่อย่างนั้นคงไม่
(Milan’ s Part)งานแต่งงานของฉันและเจเดนผ่านพ้นไปอย่างราบรื่นด้วยความร่วมมือจากครอบครัวทั้งสองฝ่าย ชีวิตของฉันในช่วงนี้ราวกับนิยายที่ถูกวาดฝันเอาไว้บนเส้นทางสวยหรูอย่างไม่เคยคาดคิดมาก่อน จากเด็กสาวธรรมดาที่ต้องใช้ชีวิตตัวคนเดียวไม่เคยได้พบหน้าพ่อ สู่ลูกสาวนอกสมรสของมาเฟียอิตาลีการพบกันครั้งแรกในรอบหลายสิบปีระหว่างฉันและผู้เป็นบิดานั้นเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่คั่งค้างอยู่ภายในหัวใจ คำถามที่ถูกตั้งขึ้นเอาไว้ส่วนลึกภายในหัวใจนั้นได้รับคำตอบทั้งหมดจากการพบหน้ากันเพียงครั้งเดียว ว่ากันว่าสายเลือดเดียวกันย่อมรู้สึกผูกพันกันตั้งแต่แรกพบคงไม่เกินจริงนัก ความรู้สึกคุ้นเคยและอบอุ่นอย่างน่าประหลาดจากผู้เป็นบิดาเป็นแบบเดียวกันกับที่ฉันสามารถสัมผัสได้จากการได้พบกับพี่ชายครั้งแรกต้องขอบคุณมารดาของผู้เป็นพี่ชายด้วยที่ให้ความช่วยเหลือในการจัดงานแต่งครั้งนี้ของฉัน ท่านใจกว้างกว่าที่ฉันคาดคิดเอาไว้มาก ทั้งไม่เคยคิดโกรธเคืองฉันกับแม่ที่ทำให้ครอบครัวใหญ่ต้องมีรอยร้าว แถมยังบอกกับฉันว่าหากจะโทษใครสักคนก็ควรเป็นความผ
หนึ่งสัปดาห์ผ่านไป.... เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็วทว่าสำหรับชายหนุ่มที่ต้องนอนแยกห้องกับคนรักสาวมาเป็นอาทิตย์แล้วนั้นกลับเชื่องช้าเหลือเกิน เขาเฝ้านับวันรองานแต่งงานมาโดยตลอด ภายในห้องโถงคฤหาสน์หรูหราถูกตกแต่งมาเป็นอย่างดีในธีมสวรรค์จำลอง แขกเหรื่อภายในงานต่างยิ้มแย้มแสดงความยินดีกับเจ้าบ่าวและเจ้าสาวอย่างไร้ข้อกังขา ทายาทตระกูลมหาเศรษฐีระดับโลกกับลูกสาวมาเฟียอิตาลีผู้ทรงอิทธิพลในโลกมืด ในสายตาของแขกทั้งหลายต่างก็มองว่าเป็นการแต่งงานเพื่อเสริมบารมีให้กันและกันอย่างแน่นอน แต่ความเป็นจริงแล้วใครจะรู้ว่าความรักของทั้งคู่นั้นเป็นแค่ความรักแบบหนุ่มสาวทั่วไปซึ่งคบหากันมาหลายปี ฝ่ายเพื่อนเจ้าบ่าวนั้นคงไม่พ้นเพื่อนสนิทขาประจำอย่างเพลิงกัลป์และเซน ขาดก็แต่เหมราชที่ติดภารกิจง้อเมียไม่สำเร็จแถมยังไม่กลับเป็นผู้เป็นคนอีกต่างหาก วันๆ ได้แต่กอดขวดเหล้าเคล้าบุหรี่เพ
การพูดคุยระหว่างผู้ใหญ่ต่างวัยทั้งฝั่งเจ้าบ่าวและเจ้าสาวสามารถผ่านไปได้ด้วยดีแม้ในคราแรกเกือบจะเกิดเหตุการณ์ไม่ลงรอยกันระหว่างตระกูลมหาเศรษฐีชั้นนำของโลกอย่างฝั่งเจ้าบ่าว และตระกูลมาเฟียทรงอิทธิพลผู้ทรงอำนาจจากฝั่งเจ้าสาว ต้องนึกขอบคุณในความสัมพันธ์ในวัยเด็กของมารดาบุญธรรมทางฝั่งเจเดนกับมารดาแท้ๆ ของผู้ใหญ่ฝั่งเจ้าสาวอย่างแม็กซ์เวลล์ สตรีวัยกลางคนทั้งสองเคยเป็นเพื่อนรักในวัยเด็กกันจวบจนถึงปัจจุบันก็ยังคงมีความสัมพันธ์อันดีแม้จะต่างฝ่ายต่างไปมีครอบครัวแล้วก็ตาม แม็กซ์เวลล์ในวัยเด็กที่ถูกเลี้ยงมาโดยมารดาชาวอังกฤษได้พบกับ ‘เอลิซาเบธ’ หรือสตรีอาวุโสตรงหน้าอยู่บ่อยครั้ง เนื่องจากว่าท่านไม่สามารถมีบุตรได้ด้วยตนเองเพราะปัญหาสุขภาพทำให้มีความเอ็นดูในตัวเด็กชายแม็กซ์เวลล์อยู่ไม่น้อย เมื่อรำลึกความหลังวัยเยาว์กันอยู่นานพอสมควร มหาเศรษฐีวัยกลางค







