บทที่ 17: อย่าท้าทายพี่อีก (NSFW 18+)

Jay_Jaden: R U Sure?

1K Likes

625 Comments

ฉันกำลังถูกเขาปั่นประสาทโดยการเอาคลิปนั่นมาโพสต์ลงเพื่อบ่งบอกให้รู้ว่าหากฉันคิดจะเลิกกับเขาจริงๆ เขาก็จะทำตามที่ตัวเองข่มขู่เอาไว้ตามที่พูด ในเวลาเพียงไม่นานหลังจากที่โพสต์นั้นเปิดเผยต่อสาธารณะก็มียอดไลก์และคอมเมนท์เป็นจำนวนมาก

มือบางของฉันกำโทรศัพท์เอาไว้แน่นด้วยความสั่นเทา นึกโกรธตัวเองที่ยินยอมให้เขาถ่ายคลิปเอาไว้ขณะมีอะไรกัน คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายแล้วมันจะกลับมาเป็นดาบสองคมทำร้ายตัวเองแบบนี้

ฉันไม่สามารถบอกเรื่องนี้หรือเอาไปปรึกษากับใครได้แม้กระทั่งกลุ่มรุ่นพี่สาวคนสนิทก็ตาม มันเป็นปัญหาที่เกิดจากความรู้ไม่เท่าทันของฉันเอง จะอ้างว่าตัวเองในตอนนั้นยังเด็กถึงได้พลาดพลั้งก็คงจะไม่ได้ ครั้งแรกที่มีอะไรกันฉันเองก็ก้าวเข้าสู่รั้วมหา’ลัยแล้ว กำลังเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ที่สามารถรับผิดชอบชีวิตตัวเองได้คนหนึ่ง

ติ๊ง!

Jay_Jaden: พรุ่งนี้พี่จะกลับไปเอาคำตอบ

Jay_Jaden: เลือกเอาว่าจะเป็นนางเอกให้พี่ดูคนเดียวหรือจะเป็นนางเอกให้ผู้ชายทั้งโลกได้เอาไปสำเร็จความใคร่

ข้อความขู่เข็ญปนมาด้วยความเย้ยหยันของเขาสร้างความรู้สึกย่ำแย่กับตัวฉันเพิ่มขึ้นไปอีก ไม่สามารถทำเป็นเข้มแข็งได้อีกต่อไป ปล่อยให้สายน้ำแห่งความเสียใจหลั่งไหลออกมาจากดวงตาคู่นี้ไม่ขาดสาย

ติ๊ง!

Jay_Jaden: คิดถึงเมื่อก่อน

Jay_Jaden: ตอนที่เธอยังว่าง่าย เชื่อฟังพี่มากกว่านี้

Jay_Jaden: ยอมอ้าขาให้พี่เอาดีๆ โดยไม่ต้องบังคับ

เพล้ง!

ฉันกำโทรศัพท์ของตัวเองเอาไว้แน่นก่อนจะปามันกระแทกลงบนพื้นจนแตกละเอียด อดทนฟังเสียงแจ้งเตือนและอ่านข้อความทุเรศๆ พวกนั้นไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว เนื้อตัวสั่นเกร็งจากความเครียด ภายในห้วงความโกรธแค้นที่ปะทุขึ้นในหัวใจได้แต่บอกกับตัวเองว่าสักวันหนึ่งจะต้องเอาคืนผู้ชายสารเลวคนนี้ให้ได้

“ฮึก! ไอ้คนสารเลว...” ฉันมองไปยังกรอบรูปคู่ข้างเตียงที่เราเคยถ่ายคู่กัน จ้องไปยังใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมองไปด้วยความรักแต่ตอนนี้กลับถูกแทนที่ด้วยความอาฆาตแค้นเต็มหัวใจ

เพล้ง!

กรอบรูปใบนั้นถูกฉันเขวี้ยงลงกับพื้นเต็มแรง ราวกับกำลังใช้มันเป็นตัวแทนผู้ชายคนนั้นเพื่อระบายอารมณ์ก่อนจะหยิบรูปถ่ายขึ้นมาฉีกขาดเป็นสองฝั่ง ปราศจากความเสียดายในสายตา

กริ๊ก!

ไฟแช็กขนาดเล็กพอดีมือถูกจุดเผาใบหน้าของเจเดนในรูปถ่ายที่กำลังยิ้มอย่างมีความสุข ฉันหัวเราะร่าทั้งน้ำตานองหน้าอย่างบ้าคลั่ง เปลวเพลิงค่อยๆ แผดเผาใบหน้าหล่อเหลาจนเหลือเพียงเถ้าธุลี ไม่ต่างจากความสัมพันธ์ของเราที่มันกำลังจะไม่ใช่ความรักแสนบริสุทธิ์แต่เต็มไปด้วยความอาฆาตและพร้อมจะทำลายอีกฝ่ายลงทุกเมื่อ

เมื่อระบายความเจ็บแค้นลงบนรูปถ่ายของเขาจนเหมือนคนบ้าไปแล้วถึงเพิ่งจะมานึกได้ว่าฉันยังต้องรับมือกับตัวจริงของเขาที่ร้ายกาจกว่านี้เป็นร้อยเท่าพันเท่าในวันพรุ่งนี้ ได้แต่ปาดน้ำตาทั้งสองข้างและข่มตาให้หลับลงไปทั้งอย่างนั้น

เช้าวันต่อมา...

ฉันขยับเปลือกตาทั้งสองตื่นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากเข้านอนไปได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง ความรู้สึกหนักคล้ายกับมีอะไรบางอย่างมาทาบทับทำให้ฉันหันกลับไปมองพบว่าเป็นร่างหนาของเจเดนนั่นเอง เขากลับเข้ามาตอนไหนกันนะ...

ฉันยกแขนแกร่งของเขาออกจากตัวอย่างทุลักทุเล ด้วยขนาดร่างกายที่แตกต่างกันทำให้ตัวของเขาค่อนข้างหนักสำหรับฉัน ทว่าก่อนจะสามารถหลุดพ้นจากพันธนาการลำแขนหนากลับไปทำให้คนตัวโตข้างๆ ตื่นขึ้นมาเสียได้

“รีบตื่นทำไม พี่ลางานกับไอ้เหมให้แล้ว” เขางัวเงียพูดมันออกมา

“ปล่อยก่อนค่ะ” ฉันร้องบอกพลางพยายามยกแขนแกร่งเต็มไปด้วยมัดกล้ามที่ขนาดมันเกือบจะเท่าต้นขาของฉันอยู่แล้ว

“นอนนิ่งๆ” เสียงเข้มออกคำสั่งโดยยังไม่แม้แต่จะขยับเปิดเปลือกตาสองชั้นนั่นด้วยซ้ำ

“ไม่ค่ะ ฉันมีเรื่องต้องทำ” ฉันไม่ยอมฟัง พยายามตะเกียกตะกายลุกเพื่อไปจัดการเก็บซากกรอบรูปและโทรศัพท์มือถือที่ตัวเองพังเมื่อคืน

“จะรีบลุกไปเก็บกวาดซากรูปคู่ที่ตัวเองฉีกทิ้งหรือว่าซากโทรศัพท์แตกละเอียดนั่นกันล่ะ” คิ้วหนาเลิกขึ้นมองฉันอย่างกวนอารมณ์

“เห็นแล้วเหรอคะ?” ฉันถามกลับไป น่าแปลกที่เขาไม่ได้โกรธแต่กลับส่งยิ้มมาให้แทน

“อืม โกรธพี่ขนาดนั้นเลย?” ริมฝีปากหนาเอ่ยถามพร้อมกับใช้แขนแกร่งรวบเอวของฉันให้ไปแนบชิดกับร่างกายใหญ่

“อย่าเรียกว่าโกรธเลยค่ะ มันเลยจุดนั้นมาไกลแล้ว” ฉันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ มองเข้าไปในดวงตาคู้นั้นด้วยความรู้สึกที่แท้จริงอย่างไม่คิดปิดบัง

“อ่า... หงุดหงิดจังเลยแฮะ” ใบหน้าหล่อเรียบตึงขึ้นมาพลางอออกแรงบีบเอวบางของฉันเอาไว้แน่น

“???” ฉันมองเขาด้วยความไม่เข้าใจแต่ว่ากลับไม่ได้ถามมันออกไป

“ดวงตาคู่นั้นของเธอที่เคยมองพี่ด้วยความรัก ตอนนี้มันหายไปแล้วว่ะ” เสียงเข้มหนากดลงต่ำบ่างบอกว่าเจ้าตัวกำลังไม่พอใจอยู่จริงๆ

“หลังจากโดนทำร้ายทั้งร่างกายทั้งความรู้สึก พี่คิดว่าฉันยังจะรักพี่ลงหรือยังไงคะ” ฉันเหยียดยิ้มมองเขาอย่างสมเพชที่ยังกล้าพูดถึงความรักของฉันทั้งที่เขาทำลายมันลงไปด้วยมือคู่นั้นเองด้วยซ้ำ

“แล้วคำตอบของพี่ล่ะ?” เขาเปลี่ยนเรื่องถามกลับมา

“ถ้าฉันอยากจะเลิกกับพี่ แล้วขอให้พี่ลบคลิปพวกนั้นทิ้ง มันเป็นไปได้ไหมคะ?” ฉันเลิกคิ้วถาม แม้จะรู้คำตอบดี

“เธอก็รู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้ อย่าโลภไปหน่อยเลยน่าคนสวย” ใบหน้าหล่อยกยิ้มเหี้ยมหลังพูดจบพร้อมกับพลิกร่างหนาขึ้นมาคร่อมร่างของฉันเอาไว้

“แค่เรื่องง่ายๆ ทำไมถึงทำไม่ได้กันคะ” ฉันใช้คำว่าง่ายๆ ของเขากลับมายอกย้อนตัวเขาเอง

“เพราะสำหรับพี่แล้วมันไม่ง่าย” ดวงตาสีฟ้าอ่อนมองฉันด้วยความวูบไหวที่ฉันเองก็บอกไม่ถูก ไม่เคยเห็นเขาเป็นแบบนี้เลยสักครั้ง

“เราทั้งคู่ต่างก็มีเรื่องยากของตัวเองทั้งนั้นแหละค่ะ” ฉันพูดยิ้มๆ แสร้งลูบไล้ไปตามอกแกร่งก่อนจะฝังเล็บคมลงบนผิวเนื้อเต็มไปด้วยมัดกล้ามจนเลือดซิบ

“หืม? คิดจะต่อต้านพี่ขึ้นมาหรือไง” แต่คนตรงหน้ากลับชอบมันเสียอย่างนั้น เขานี่มันโรคจิตชัดๆ เลย

“เปล่าค่ะ นี่แค่คำเตือน” ฉันตอบกลับก่อนจะฝังเขี้ยวลงบนผิวเนื้อของเขา นับจากนี้ไม่คิดจะยอมแพ้อีกแล้ว ถือโอกาสประกาศสงครามกับคนตรงหน้านี้โดยนัยให้รู้โดยทั่วกัน

“มิลานคนสวยที่ร้อนแรงแบบนี้ถูกใจพี่เหลือเกินครับ อ่า...” เสียงทุ้มเข้มร้องครางอย่างพึงพอใจ

“...”

“งั้นพี่ก็ขอเตือนบ้างว่าพี่ไม่คิดจะเลิก อย่าท้าทายพี่อีก”

สวบ!

“อ๊า!!!”

“อ่า!!!”

ความเป็นชายลำใหญ่แข็งขืนตามธรรมชาติในยามเช้าถูกสอดแทรกเข้ามาในโพรงเนื้อเปียกชื้นของฉันโดยไม่ได้ตั้งตัว ความใหญ่โตของมันทำเอาฉันเผลอร้องครางออกมาเสียงดังลั่นด้วยความจุกเสียด

“ทำไมเปียกตั้งแต่เช้าเลยล่ะ?” เรียวคิ้วหนาขมวดถามด้วยความสงสัย

“พี่เอามันมาถูกระตุ้นอยู่นานแล้วไม่ใช่เหรอคะ?”

“ก็ใช่ อยากโดนแทงเหมือนกันสินะ” ใบหน้าหล่อเหลาส่งรอยยิ้มแพรวพราวเต็มไปด้วยความพอใจ

“ก็แทงอยู่ไม่ใช่หรือไงคะ” ฉันยั่วยวนอีกฝ่ายด้วยคำพูดก่อนจะขมิบร่องสาวเชื้อเชิญความแข็งขืนให้ใส่เข้ามาจนสุด

“อ่า! งั้นรับทั้งหมดให้ไหวนะ ยัยตัวแสบ!”

สวบ!

ปัก!

“อ๊า!!!”