005

Yvette's POV

Sumama ako habang hinihila niya ako sa pulso. Hindi naman sa sobrang pakialam ko sa kaligtasan nila kaysa sa akin, pero nang maalala ko ang nanatiling ekspresyon ni Christopher kay Knox at ang nagbabagang galit ni Knox sa tatay niya, natakot ako na baka matagpuan ko ang sarili ko sa gitna ng kung ano mang meron sa pagitan nila.

“Sandali!” pakiusap ko, sinusubukang tanggalin ang kamay ni Knox sa pulso ko. “Nasasaktan mo ako at hindi ko na kayang sabayan.”

Hindi siya natinag ni bumagal man lang.

“Knox!”

Bigla siyang tumigil, halos mabangga ko ang likod niya.

“Sorry,” lumabas ang salita bago ko pa man maisip.

Nanginginig ako sa takot sa posibleng susunod niyang gawin. Hindi ako bulag para hindi makita na wala talaga siyang pakialam sa akin o sa nararamdaman ko, at alam kong sobrang galit siya ngayon, kaya itinago ko nang malalim lahat ng discomfort at pinili na gawin na lang ang gusto niya basta makalabas ako agad sa gulo na ito.

Lumakad ako sa harapan niya at tumuloy patungo sa sasakyan niya nang walang imik.

Narinig ko siyang mura bago punuin ng tunog ng sapatos niya sa semento ang pandinig ko. Habang lalong lumalakas ito, lalong naaalala ko ang mga yapak ni Christopher at lalong lumalakas ang pagnanasang tumakbo… mawala… mahanap ang sarili.

“Pasok,” utos niya nang makarating siya sa tabi ng pinto bago pa ako.

Umatras ang mga tauhan niya, ramdam na ramdam ang galit niya, at ang ginawa ko lang ay simple. Sumunod nang walang tanong.

Isinara niya ang pinto nang napakalakas. Napadaing ako.

Tumingin ako sa kabilang direksyon, sa mundo sa labas ng bintana, tumatangging tumingin sa kanya. Nahuli ko ang lalaking nakaupo sa passenger seat sa harap na sumulyap kay Knox. Bahagyang tumagal ang tingin niya kaysa normal, bago niya ako matitigan.

Kakaiba talaga ang mga lalaking ito at pare-pareho silang may lamig.

Inalis ko ang tingin bago pa niya mabasa ang nasa isip ko, pagkatapos ay huminga nang malalim.

Pinaalala ko sa sarili ang nangyari ilang minuto na ang nakalipas. Kung gaano kademonyo ang mga lalaking katulad ni Knox. Kahit ang pinakamaliit sa kanila. At kung paano hindi ko dapat magkamali na isipin na nililigtas nila ako o naaawa sila sa akin.

Parang walang katapusan ang biyahe at habang lalong tumatagal ang katahimikan ko, lalong lumalabas ang kakaibang kalmado. Kawalan, mas tama, dahil baliw naman akong sabihin na kalmado ako habang katabi ang lalaking nagpalit ng katawan at puri ko sa matandang baliw na tatay niya.

Bumaba ako sa sasakyan nang sa wakas ay huminto ito sa parking lot. Mahigpit kong kinuyom ang kamao, halos masaktan na ang sariling balat sa pagtatangkang pigilan ang lahat ng emosyon bago lumabas.

Isang tingin lang mula kay Knox, at halos masayang lahat ng pagsisikap ko. Halos.

“Wala ka ba talagang sasabihin sa akin?” nilunok ko ang laway.

Hindi ko inintindi na kakakarating lang namin sa villa niya at kakababa lang namin sa sasakyan. Mas malala pa, kahit ramdam ko ang pagkakaantig ng mga tauhan niyang gustong sumulyap sa amin, hindi sila tumingin. Ang isang tingin lang mula sa lalaking ito ang nagpatakot sa akin. Parang tinatanong niya kung sino ako para kausapin si Knox nang ganito.

Nagbitaw ako ng mapait na tawa habang hinahagod ang likod ng kamay sa noo.

“Alam mo na? Kalimutan mo na lang.” Tumawa ako nang mapakla, dumaan sa lahat habang nakayuko ang tingin sa sahig.

Oo, napakaganda ng villa niya, maaaring magpakaligaw pa ako, pero wala akong pakialam. Sobra na ang lahat at ang gusto ko lang ay huwag na siyang makita ulit.

“Hey,” pasensyal kong kinawayan ang katulong na nakita ko.

Nagdalawang-isip siya, tinitingnan ako mula ulo hanggang paa na parang multo ako.

“Siguro naliligaw ako at kailangan kong makabalik sa kwarto ko.”

“Ang boss—”

“Pinakawalan niya ako.”

Lumabas ang mga salita nang kusa. Mukhang hindi sapat para kumbinsihin siya, kaya tinuloy ko ang hagdan, umaasang makakasalubong ko ang mas cooperative na katulong.

Nakasama ko nga. Tahimik akong sumunod sa kanya hanggang sa makarating kami sa harap ng pinto.

“Salamat.”

Isinara ko ang pinto bago pa siya makasagot, hinahagod ang buhok gamit ang mga daliri. Tumakbo ako patungo sa kama at inilubog ang mukha sa pinakamalapit na unan.

“Aghhhh!!!”

Inilabas ko ang lahat ng kasawiang-palad habang maayos na naaalala ang mga eksenang kakatapos lang. Sa lahat ng tao, ang tatay niya pa… isang matandang maruming lalaki!

Pagkatapos ng ilang sandali ng pagkaawa sa sarili, binangon ko ang sarili at pumunta sa banyo. Hindi naman na mabubura ng tubig sa bathtub ang mga kasalanan ko, pero kahit papaano ay mawawala ako saglit sa mundong ito.

“Nasaán siya?”

‘Yon ulit ang malalim na boses… ang boses ng naghahari sa akin. Paano nangyari na sumunod pa siya sa mga iniisip ko. Mahigpit kong ipinikit ang mga mata at lalong lumubog sa bathtub. Dapat mawala na siya sa isip ko paglubog ko nang tuluyan sa tubig, pero hindi.

“Yvette Morgan!”

Lintik!

Hindi ito sa isip ko lang. Nandito talaga siya. Binuksan ko ang shower para marinig niyang kailangan ko at gusto kong mag-isa. Mabilis akong umupo at hinanap ang tuwalya nang patuloy na lumalapit ang tunog ng yapak niya sa pinto.

Tahimik.

Bumilis ang tibok ng puso ko, iniisip kung ano ang susunod niyang gagawin. Hindi naman ako magtataka kung basta na lang siyang papasok sa banyo.

“Babalik ako agad,” anunsyo niya.

Kumpleto na ang pagbabago ng tono niya. Hindi awa o pagsisisi… ito ay… nakakakilabot na walang laman.

Naalala ko kung paano niya itinulak ang tatay niya. Hindi naman sa gusto kong magkaroon ng utang na loob sa kanya. Hindi ko pwedeng hayaan. Gayunpaman, pangalawa na niyang malaking pabor sa akin pagkatapos pumayag na iligtas ang nanay ko. Iniligtas niya ako sa pagkakantot ng matandang iyon.

“Shit!” mura ko sa ilalim ng hininga. “Dapat matapos na ‘to. Talagang malapit na.”

Sa wakas, tinanggap na walang saysay ang pagtatago o pagtakas, naligo ako, nagpalit ng malinis na damit, at naghintay sa kanya.

Walang dumating.

Lalong dumilim ang kalangitan at mahigit alas-siyete na. Nakalimutan ba niya— bakit ko ba iniintindi?

Inirapan ko ang sarili, pinaalala na wala akong pakialam at magiging maayos ang lahat kung mababawasan o tuluyang mawawala ang oras na makikita ko siya.

Kumain ako ng hapunan, naghintay pa nang kaunti, wala pa rin. Unti-unting pinapatay na ng katawan ko ang sarili, kaya isinuko ko na agad, tahimik na nagdasal na sana mas madali ang bukas para sa akin.

***

Narito na naman ako, nalulunod sa mga iniisip buong araw. Walang nagpapalabas sa akin o kahit payagan lang na makontak ang nanay ko. Hindi na ako nakakapagalit pa, galit na galit ako sa kawalan ng hustisya at sa walang-awang pag-uugali ni Knox.

Hindi pa siya nagpakita mula noon at hindi ko siya mapagkakatiwalaan na kahit papayagan lang akong makita ang nanay ko.

Biglang may kumatok. Pero bumukas na ang pinto bago pa ako makasagot.

“Gago ka!” singhal ko sa unang pagkakita sa kanya. “Ano ba talaga ang tingin mo sa sarili mo, ha?! Una, itinapon mo ako sa tatay mo na parang walang halaga ang puri ko, ngayon kinukulong mo ako sa buong mundo??? Sino ka ba talaga sa tingin mo?!!”

Dumaloy ang galit sa akin na parang wala pa akong naranasan. Magulo ang paghinga ko, pero hindi ako tumigil. Higit pa akong handang tanggapin ang anumang parusa basta nasabi ko na nang buo ang nasa isip ko.

“Bakit bigla kang naging pipi na parang estatwa? Tinanggap mo na ba kung gaano ito kawalang-hustisya sa akin o naging tanga ka na sa gabi?!”

Umiling ako, tumatawa sa mabigat na paghinga. Siguro natamaan ko na ang pride niya… siguro naalala ko na siya sa lugar niya bilang tao at hindi Diyos. Siguro ito na ang tagumpay ko, kaya tumawa ako ulit sa kabila ng lahat ng sakit.

“Wala akong sasabihin ngayong gabi,” halos mapatalon ako sa boses niya. “Pero may dala ako para sa’yo, Yvette,” ngumisi siya, nagpalunok sa akin. “May iniisip ako kung ano ang tunog mo kapag sumisigaw ka ng pangalan ko.”