บทที่ 8

“พวกมึงแม่ง” ผมสบถก่อนจะลุกขึ้นเดินไปนอกบ้าน หยิบบุหรี่ขึ้นมาหนึ่งมวน จุดไฟแล้วจัดการอัดลงปอดแน่น ๆ พ่นลมเอาควันสีขาวออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

พรุ่งนี้ผมจะหลบหลีกไม่ให้น้องจอยเดินมาหาได้ยังไง… แล้วถ้าน้องจอยเจอกับขวัญข้าวจะเกิดอะไรขึ้น เพราะผมไม่ได้บอกน้องไปว่าขอร้องให้ขวัญข้าวมาแกล้งเป็นแฟนเพราะจะเลิกกับเธอให้เด็ดขาด

บอกไปแบบนั้นไม่ได้แน่ ๆ

แล้วถ้าขวัญข้าวเจอกับน้องจอย รับรองได้เลยว่ามันคงไม่เอาน้องไว้ถ้าเห็นน้องหาเรื่องก่อน

แค่คิดหัวก็จะระเบิด

แต่ก่อนที่ผมจะคิดมากไปกว่านี้ ในหัวผมฉุกคิดขึ้นมาได้ว่า น้องจอยยื่นข้อเสนอเป็นเด็กของผมเงียบ ๆ ก็ได้ ถ้าผมบอกน้องก็ไม่อยากให้ขวัญข้าวรู้เรื่องของเรา น้องมันก็คงทำตาม

…อยู่ละมั้ง

แล้วก็เป็นไปอย่างที่คาด เมื่อผมรีบหยิบโทรศัพท์มือถือกดเบอร์โทรหาน้องจอยทันที ตอนนี้อะไร ๆ มันก็คงจะง่ายขึ้นเพราะน้องยอมที่จะทำตามข้อเสนอเพราะกลัวว่าผมจะเท

ส่วนผมไม่ได้รู้สึกรัก รู้สึกชอบอะไรน้องมันแล้วสาเหตุก็มาจากเรื่องที่จับได้นั่นแหละ รู้ดีว่าน้องอยู่กับผมเพราะเงิน ส่วนผมนั้นที่ยังยอมให้น้องกลับเข้ามาในชีวิตเพราะแพ้น้ำตา

เหตุผลพอฟังขึ้นอยู่แหละ

การที่ได้คุยกับน้องเมื่อครู่ทำให้ผมเบาใจ ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องแคร์ขวัญข้าวขนาดนี้ อาจจะเป็นเพราะมันคือเพื่อนผู้หญิงคนเดียวที่ผมมี และมันก็ช่วยผมเรื่องเรียนมาโดยตลอด

เรียกได้ว่าผมน่ะ สนิทใจกับมันโดยที่ไม่มีทางคิดเกินเลยอะไรแน่ ๆ …อย่างที่เคยบอกเอาไว้ ผมไม่เอาเพื่อนเป็นแฟน

ผมกลับเข้ามาหาเพื่อนที่ตอนนี้นั่งคุยกันอย่างเหงา ๆ แค่สองคน

“วันนี้อยากได้ผู้หญิงไหม” ผมส่ายหน้าให้ ปกติมันก็ชอบเป็นแบบนี้ ซื้อกินดีกว่าผูกมัด

เพิ่งเคลียร์เรื่องผู้หญิงไป ผมคงจะมีอารมณ์มาเล่นจ้ำจี้ในวันนี้หรอก ส่วนไอ้เลโอก็ส่ายหน้ารัว ประกาศตัวเองว่าจะไม่ยุ่งกับผู้หญิงคนไหนนอกจากน้องพระพาย

เห็นมันแบบนั้นมันก็หลงเด็กของมันจนโงหัวไม่ขึ้นเหมือนกัน

ผมใช้เวลานั่งดื่มกับพวกมันจนดึกดื่น เกือบทุกครั้งพวกมันเมาก็จะนอนค้างที่นี่ เช้ามามีเรียนก็ใส่เสื้อของผมนั่นแหละ เพราะขนาดตัวของพวกเราไม่ได้ต่างกัน ไอ้ที่เห็นชุดนักศึกษาเยอะ ๆ น่ะ ผมซื้อเผื่อ…ใส่ไปไม่เคยซักกลับมาคืน

ช่วงเช้าพวกมันตื่นขึ้นมาอาบน้ำอาบท่า แล้วลงมากินข้าวต้มที่ผมบอกแม่บ้านให้ทำเอาไว้ พวกมันน่ะอดข้าวกันได้ที่ไหน ร้องโอดโอยลำบากก็หาอะไรกินที่มหา’ลัยอีก แต่ก็นั่นแหละผมเห็นวันนี้มีเรียนเช้า ถ้าให้เร่งรีบก็ไม่เอาด้วยหรอก

กินมันซะทีนี้ให้จบ ๆ

แล้วเตรียมใจไปหาขวัญข้าว

เมื่อพวกเราทั้งสามคนมาถึง ก็เห็นขวัญข้าวนั่งรออยู่ที่ประจำ นั่นก็คือโต๊ะม้าหินอ่อนใต้ต้นไม้หน้าตึกคณะ

พวกผมเรียนอยู่คณะบริหาร เหตุผลก็ไม่มีอะไรมากบริหารงานต่อจากครอบครัว

ไอ้เลโอบริหารงานต่อจากป๊าแม่ช่วยพี่ชาย บ้านมันทำกิจการน้ำดื่มและโรงน้ำแข็ง มันบอกว่าจากตอนแรกที่บ้านไม่มีฐานะอะไร เรียกว่าจน

ด้วยซ้ำ แต่ความพยายามของป๊าแม่มันก็ทำให้มีเงินมีทองใช้มากมายขนาดนี้ บ้านมันไม่ค่อยเคร่งเพราะคนที่รับหน้าที่หลัก ๆ ก็จะเป็นพี่ชาย

รายนั้นน่ะห่วงไอ้เลโออย่างกับอะไร นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ไม่อยากให้น้องชายลำบาก เฮียลี่มองจากภายนอกดูก็รู้ว่าเป็นผู้ชายอบอุ่นขยันทำงาน ผิดกับไอ้เลโอที่ไม่ได้เรื่องสักอย่าง

ส่วนบ้านของไอ้คีย์ เรียกได้ว่าเข้าข่ายกดดันสุด ๆ มันเป็นลูกชายคนเดียวที่ต้องสืบทอดกิจการรถนำเข้า เห็นมันเป็นอย่างนั้นมันก็ชอบความเร็ว ออกไปแข่งรถเกือบทุกอาทิตย์

บ้านมันนั่นแหละที่ทำให้มันเป็นคนเย็นชาแบบนี้ นี่ดีขึ้นจากตอนปี 1 เยอะมาก ๆ แล้ว ตอนนั้นมันแทบไม่พูดอะไรออกมา ได้แต่ทำหน้านิ่ง

กวนตีนรุ่นพี่ไปวัน ๆ เกือบโดนหมายหัวเพราะหน้าที่เย็นชาของมันนั่นแหละ

ส่วนผมก็อย่างที่บอกป๊าม้าไม่ค่อยเคร่งอะไร มีแต่บ่นตามประสา ก็อย่างว่าป๊ายังทำงานไหว แต่ก็ไม่ใช่ว่าผมจะไม่เอาการเอางานเสียอย่างเดียว เรียนจบก็ตั้งใจไว้ว่าจะช่วยท่านดูแลกิจการเครื่องเพชร และโรงแรมที่ท่านพยายามสร้างมาให้ดีที่สุด

“กว่าจะเสด็จมาได้ อีกสิบนาทีก็เข้าเรียนแล้ว”

“ก็ไอ้พฤกษ์นั่นแหละ บังคับกูแดกข้าวที่บ้านมัน” ไอ้เลบ่นอุบออกมา แล้วรู้ได้เลยว่าคำถามต่อไปขวัญข้าวก็ต้องสงสัยว่าทำไมถึงไม่โทรชวนมัน

“มันรู้ไงว่าถ้าไม่บังคับมึงกินเดี๋ยวมึงก็ต้องหาข้าวกินที่นี่ ชักช้า”

คีย์ว่า

“ไปกินเหล้าที่บ้านพฤกษ์กันมาเหรอ” ขวัญข้าวถามเสียงอ่อนรู้ได้ในทันทีเลย มันกำลังน้อยใจ

…ผู้หญิงเป็นแบบนี้กันหมดหรือเปล่า

“ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลย กูเห็นว่าเมื่อวานมึงรับศึกหนักมาก็เลยอยากให้พัก” บอกเหตุผลที่ผมโกหก แต่โชคยังเข้าข้างอยู่บ้าง ที่มัน

พยักหน้าเข้าใจ แล้วชวนคุยเรื่องอื่น

“รายงานไปถึงไหนกันแล้ว เสร็จหรือยัง”

“ยัง” พวกเราทั้งสามคนเลยออกมาพร้อมกัน ทำให้ขวัญข้าวส่ายหัวทำหน้าเอือมระอา

“กูจะไม่ช่วยพวกมึง”