All Chapters of BEST FRIEND เพื่อนไม่เลื่อนสถานะ: Chapter 1 - Chapter 5

“นะข้าว แกล้งเป็นแฟนกูหน่อยนะ” เสียงคุ้นหูของ ‘ไอ้พฤกษ์’ ปลุกสติของฉันให้กลับมา จากที่กำลังนั่งเครียดกับบางสิ่งบางอย่างอยู่ ช่วงนี้ในหัวของฉันก็มีแต่เรื่องให้คิดเต็มไปหมด และนี่ก็เป็นอีกเรื่องที่หนักใจ เพราะมันกำลังนำปัญหามาเพิ่มให้“โอ๊ย ไม่เอา สร้างปัญหาเองมึงก็แก้เองสิ” ฉันดึงมือหนีแหวมันไปอย่างหัวเสีย บ่อยครั้งที่มันมักนำเรื่องปวดหัวมาให้เพราะความเจ้าชู้ เชื่อได้เลยว่าอีกไม่นานฉันเองต้องเดือดร้อนแน่“ถ้ามึงไม่ช่วย น้องจอยก็จะตามวุ่นวายกูแบบนี้ไม่เลิก มึงอยากให้กูลำบากใจไปจนเรียนจบเลยหรือไง...นะข้าว”“แล้วมันใช่ความผิดกูไหม ใครบอกให้มึงไปเต้าะน้องเขาไว้ล่ะ” น้องจอยที่มันว่าก็คือเด็กปี 1 ที่มันไปจีบไม่สิ ไม่เรียกจีบเรียกได้ว่ามันน่ะ ไปหว่านเสน่ห์น้องเอาไว้จนเด็กมันถึงขั้นหลงจนหัวปักหัวปำ สุดท้าย...ได้แล้วก็ทิ้งน้อง “มึงมันไม่ใช่สุภาพบุรุษ”“เฮ้ยมึงจะว่ากูแบบนี้ไม่ได้ น้องมันนอกใจไปเอง”“ใช่เหรอครับเพื่อน” ไอ้เลโอจีบปากจีบคอว่า ส่วนมือก็ไถโทรศัพท์แบบที่ชอบทำประจำ“ฮึ คนแบบมึงน่าเชื่อตาย น้องมันทนมึงไม่ไหวมากกว่า” ตั้งแต่รู้จักกับมันมา ไม่มีวันไหนเลยที่มันไม่คั่วสาว แต่ก็ไม่เห็นว่าจ

“โถ่เพื่อน กูก็แค่แกล้งเล่น มึงยังไม่ชินอีกเหรอ”“มึงก็รู้ ว่ากูไม่ชอบให้จับคู่กูกับเพื่อน ไม่ว่ากับเพื่อนคนอื่นหรือไอ้ข้าว” มันว่าแค่นั้นก็กลับไปนั่งตามเดิม“พูดนิดพูดหน่อย มึงก็จริงจังไปได้” ไอ้เลโอทำเสียงเง้าหงอด ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือเก่า ๆ ออกมาจากกระเป๋าซอมซ่อของมัน ใช้มือไถไปเรื่อย ๆ อย่างไม่สนใจอะไรอีก“กูอธิบายให้มึงฟังไปแล้วนะข้าว มึงจะช่วยกูได้ยัง” ไอ้พฤกษ์ยื่นหน้าเข้ามาใกล้คว้าหมับที่มือ ส่งสายตาคาดคั้นรอคำตอบ “ช่วยหน่อย”“ไม่”“โห มึงจะใจร้ายกับคนหล่อ ๆ แบบกูจริงดิ” มันแกล้งตีหน้าเศร้า แต่บอกได้เลยว่าฉันไม่มีทางใจอ่อนแน่ ๆไม่มีทางฮือ แต่เห็นมันทำหน้าแบบนั้นใครกันที่จะอดใจไหว ทำได้แต่หันไปมองไอ้คีย์คล้ายต้องการขอความช่วยเหลือ แต่ทว่าคนใบหน้าปูนปั้น กลับไม่ได้เสริมทัพให้ฉันอย่างที่ต้องการ“ช่วยมันไปเถอะ น่ารำคาญ” มันตัดบทแค่นั้น ก่อนที่จะหยิบมือถือขึ้นมาเล่นอย่างไอ้เลโอบ้าง ใช่สิ พวกมันเป็นผู้ชายไม่ได้ต้องมารับเรื่องน่าลำบากใจแบบฉัน นี่คือข้อเสียอย่างที่สองเลยตั้งแต่เป็นเพื่อนกับพวกมันข้อหนึ่งลำบากใจที่เห็นคนที่ชอบอย่างไอ้พฤกษ์ควงสาวไม่ซ้ำหน้าเพื่อศึกษาดูใจส่วนข้อสองค

“จอย มาคุยกับพี่”“ปล่อยจอย”“มาคุยกับพี่…ข้างนอก” ไอ้พฤกษ์ทำเสียงแข็งจ้องเขม็ง พร้อมดึงออกไปนอกร้านใจจริงฉันอยากตามไปตบเพื่อเอาคืน แต่ขาดันก้าวไม่ออก ตกใจ ไม่เข้าใจ น้อยใจ ความรู้สึกมันผสมปนเปไปหมดทรุดตัวลงเก้าอี้พยายามพร่ำบอกตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วท่อง “น้องมันไม่รู้ น้องมันไม่รู้” พร้อมสูดหายใจเข้าปอดลึก ๆ แล้วค่อย ๆ พ่นลมหายใจออก ทำอยู่แบบนี้นานสองนานจนไอ้พฤกษ์เดินกลับเข้ามาคนเดียวนั้ฉันตั้งสติอยู่นานจนมันกลับมา แล้วจะต้องเผชิญหน้าทั้งที่ยังโกรธจนตัวสั่น จิกเล็บที่มือแน่นไม่ให้โวยวาย“เป็นไงบ้างข้าว” มันเดินมายืนตรงหน้า จะให้ตอบอะไร บอกว่าเจ็บมากงี้เหรอเเผลที่ปากแตกยังไม่เจ็บเท่าใจที่เห็นมันเข้าข้างคนผิด“อย่านิ่งแบบนี้ดิ โกรธเหรอ” จับที่ใบหน้าของฉันใช้นิ้วลูบไล้ตรงแผล “เจ็บไหม ขอโทษที่ให้รอ”“มึงอย่ามายุ่งกับกูพฤกษ์ แล้วที่กูนั่งอยู่ตรงนี้ก็ไม่ได้รอมึงนะ” แค่กำลังตั้งสติอยู่ ตอนแรกกะว่าจะกลับเลยด้วยซ้ำ“โกรธใช่ไหม”“มึงคิดว่ากูควรรู้สึกยังไง ที่โดนตบแล้วคนที่ให้มาช่วยก็ดันเข้าข้างมันอะ มีอะไรเดือดร้อนจะไม่ช่วยมึงแล้ว กูเหนื่อย” คำสุดท้ายถูกเปล่งออกมาเสียงดังพร้อมน้ำตาที่ไห