บทที่ 7

ผมมันโคตรแย่

แต่ด้วยความที่กลัวว่าเรื่องจะใหญ่โตจึงรีบคว้าข้อมือของน้องจอย

ออกมาจากสถานที่แห่งนั้น มองตาขวัญข้าวก็รู้สึกผิด แต่ไม่ทัน ผมต้องสะสางเรื่องน้องจอยให้ได้ก่อน

สุดท้ายใครจะคิดว่าผมมันโง่ซ้ำซาก

ทำให้ข้าวรู้สึกแย่จนต้องมาคิดหนักแก้ปัญหาไม่ได้อย่างนี้

ตอนแรกที่ดึงน้องมันออกมาผมก็คิดว่าเรื่องมันน่าจะจบ พอเคลียร์ใจคิดว่าน้องมันน่าจะเลิกยุ่ง แต่สุดท้ายแล้วทุกอย่างไม่ได้เป็นอย่างที่คิดเอาไว้เลย น้องมันยืนร้องไห้พร้อมกับกอดผมเอาไว้แน่น บอกว่าเสียใจกับ

ทุกอย่าง พลาดไปแล้วขอโอกาสได้ไหม แล้วผมที่เป็นผู้ชายเมื่อเห็นเมื่อหญิงร้องไห้ก็แพ้น้ำตาอยู่ตรงหน้า ผมจะทำอะไรได้นอกจาก

…ยอมใจอ่อนให้น้องกลับเข้ามาในชีวิตอีกครั้ง

เรื่องนี้ขวัญข้าวไม่รู้ หากรู้เรื่องขึ้นมามันคงจะโกรธผม หรือไม่ก็คงจะโวยวาย ก็น้องเล่นทำมันเจ็บซะขนาดนั้น แต่ผมดันหักหลัง ผมดูเป็นคนนิสัยแย่ที่กลับคำพูดเลยว่ะ แต่คงไม่เป็นอะไรมากหรอกมั้ง มันเคยบอกเอาไว้ว่าหากมีอะไรที่ไม่เข้าใจกัน ขอแค่คุยกันตรง ๆ

ตรง ๆ ยังไงไหว เรื่องนี้ประเด็นมันหนักอยู่เหมือนกัน สมองผมมันย้อนแย้งไปหมด

ความเครียดมันไม่ยอมออกไปจากหัวสักที ความคิดตีกันจนสับสน เมื่อเห็นทางแก้ไขแต่อีกใจก็กลัวจะไม่เป็นอย่างที่คิด สุดท้ายก็วนกลับมาคาราคาซังเหมือนเดิมหยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบมวนแล้วมวนเล่า แต่ก็ไม่ช่วย คิดได้ก็กดเบอร์โทรหาไอ้คีย์กับไอ้เลโออย่างรวดเร็ว

เป็นปกติที่เมื่อผมเรียกพวกมันทั้งสองคนก็จะรีบมา เอาง่าย ๆ ของฟรียังไงพวกมันก็ชอบ ถึงแม้บ้านมันจะรวย แต่เรื่องค่าเหล้ามันก็ขี้งกพอตัวก็อยู่เหมือนกัน

“ไงอาการไหน เรียกเจอตั้งแต่หัววัน” คนที่มาถึงบ้านคนแรกก็คือ

ไอ้คีย์ เป็นธรรมดาที่พอมันมาถึงก็เดินเข้ามาในบ้านได้เลย โดยที่ตัวผม

ไม่ต้องเหนื่อยออกไปเปิดประตูให้ด้วยซ้ำ

บ้านหลังนี้ผมซื้อเอาไว้เพราะคิดว่ามันอยู่ใกล้มหาลัย อีกอย่างมันดูสงบ ไม่อยากกลับบ้านใหญ่ถึงแม้มันจะอยู่ห่างจากที่นี่ไม่ไกลก็ตาม ผมอยากมีชีวิตส่วนตัว ไม่ต้องเจอหน้าป๊าหน้าแม่ทุกวัน

มันก็ธรรมดาสำหรับชีวิตวัยนี้ ที่ไม่ชอบนักหรอกการที่พ่อแม่คอยบ่นด้วยความเป็นห่วง เพื่อนผมเองมันก็ไม่ค่อยอยากไปเจอท่าน

ทั้งคู่เท่าไหร่เหมือนกัน สาเหตุก็เพราะ…โดนบ่นเหมือนเป็นลูกแท้ ๆ ตัวเอง

แต่เว้นไว้คนหนึ่งคือขวัญข้าว คนนั้นเข้ากับป๊ากับแม่เป็นปี่เป็นขลุ่ย ไม่รู้สรรหาเรื่องอะไรมาคุยกัน ไปเจอท่านแต่ละทีทำเอาผมเหมือนไม่ใช่ลูก

ในไส้

“ไม่มีอะไร” ผมบอกออกไปยกแก้วแอลกอฮอล์ขึ้นมาดื่ม รู้ดีว่ายังไงไอ้เลโอมาถึงก็คงจะถามแบบนั้นอีกรอบ

แล้วมันก็เป็นจริงอย่างที่ผมคิดเอาไว้

“เป็นห่าอะไร นี่ยังไม่มืดเลยจะชวนกินเหล้าแล้วหรือไง”

“แต่พวกมึงก็มา” ผมว่ายิ้มๆ พร้อมทั้งกระดกแอลกอฮอล์ที่อยู่ในมือเข้าปากอีกครั้งเพียงรวดเดียว

“เบา ๆ คนอกหักมันจำเป็นต้องขนาดนี้เลยเหรอวะ” ไอ้เลโอว่า

แต่ผมกลับส่ายหน้าให้ ใครว่าผมอกหัก ตอนเย็นก็เพิ่งได้สาวดามอกไปหยกๆ สาวคนเดิมที่ไอ้ขวัญข้าวรู้มันฆ่าผมแน่

“ไม่ได้อกหัก”

“ไม่ได้อกหักแล้วเป็นไร ปกติมึงไม่เป็นแบบนี้” มันว่า ทั้งตั้งใจฟังสิ่งที่ผมพูด แต่ยังไม่ทันที่จะเอ่ยปากไอ้คีย์ก็ถามขึ้นมาอีกคน

“ไหนว่าวันนี้มึงจะพาขวัญข้าวไปเจอน้องจอย แล้วมึงไม่ให้มันอยู่กินเหล้าด้วยเลยล่ะ ปกติก็อยู่ตลอด”

“กูพาไปเจอแล้ว สรุปน้องจอยแม่งด่ายับ แถมตบหน้าข้าวไปที บอกว่าเป็นเพื่อนหรือเพื่อนนอน”

“เชี่ย แล้วน้องจอยไม่ตายเหรอวะ” ไอ้เลโอทำท่าขนหัวลุก มันก็เป็นอีกคนที่รู้ดีว่าเวลาขวัญข้าวโกรธจะเป็นยังไง “อย่าบอกนะว่าที่มึง

นั่งเครียดอยู่แบบนี้ เพราะเลือกเสื้อไปงานศพน้องจอยไม่ถูก”

“ไอ้เลโอ มึงนี่ปัญญาอ่อน” มันโดนตบหัวไปทีหนึ่งโดยฝีมือ

ไอ้คีย์ ก่อนที่มันจะพูดอะไรมากกว่านี้ ผมจึงรีบเล่าให้ฟังถึงที่มาที่ไป ว่าอะไรทำให้คนไม่ค่อยมีเรื่องเครียดอย่างผมมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดแบบนี้

“มึงตายแน่ไอ้พฤกษ์” คีย์ว่า

“กูเห็นด้วย” ไอ้เลโอเสริม สรุปได้ก็คือมันทั้งสองคนไม่มีใครยืนอยู่ข้างผมแน่ ๆ หากเกินเรื่อง ดูจากคำพูดแล้ว ผมคงไม่เหลือแม้แต่ซาก

“กูควรทำไง” มันดูเป็นเหตุผลง่าย ๆ ที่ใคร ๆ ก็คงจะต้องตอบว่าให้ผมไปเลิกกับน้องจอย แต่นั่นน่ะมันก็ยากพอ ๆ กับเรื่องขวัญข้าว ใคร ๆ

ก็รู้ว่าผมมันแพ้น้ำตาผู้หญิง แค่ร้องไห้นิดเดียวผมก็ใจอ่อนยวบยาบแล้ว

“เรื่องนี้กูจะไม่ยุ่ง เพราะขวัญข้าวรู้ว่ากูช่วย กูตายไปกับมึงไปอีกคนแน่ ๆ”

“มึงมันบ้า พาเพื่อนไปโดนน้องตบ แล้วดันกลับไปคบกับน้องอีก” ในตอนนี้ดูท่าแล้วไม่มีใครช่วยผมได้ ผมจะเรียกพวกมันมาเปลืองเหล้าทำไม ใช้ประโยชน์ไม่ได้ แต่แดกเก่ง

“พวกมึงแม่ง”