บทที่ 9

“กูจะไม่ช่วยพวกมึง” ว่าเพียงแค่นั้นขวัญข้าวก็เก็บข้าวของลงกระเป๋าเพื่อเตรียมไปเรียนคาบเช้า

“ทำเป็นพูดเดี๋ยวมึงก็ต้องช่วยอยู่ดีนั่นแหละ ใช่ไหมเจ๊ขวัญข้าว

คนสวย” ไอ้เลโอรีบเดินเข้าไปหาทำท่าทางออดอ้อน เล่นเอาผมกับไอ้คีย์หัวเราะออกมาเพราะสิ่งที่ขวัญข้าวว่า

“อย่ามาอ้อน กูไม่ใจอ่อนเพราะกูไม่ใช่น้องพระพาย งานที่มีอยู่กูก็ทำไม่ทันแล้ว” สาเหตุที่ขวัญข้าวพูดออกมาแบบนั้น ก็เป็นเพราะว่าช่วงนี้มันไม่ค่อยจะโผล่หัวมาให้เห็น ถ้าไม่ใช่เวลาเรียน แต่ก็มีเมื่อวานนั่นแหละที่มันมาเจอได้ เพราะน้องพระพายขอปิดช่องทางการติดต่อ ต้องการอ่านหนังสือเพื่อสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นเวลาเกือบหนึ่งอาทิตย์

“แล้วเกี่ยวอะไรกับน้องพระพาย”

“แหม ก็ในหัวมึงมีแต่น้องเอะอะน้องพระพาย น้องพระพาย”

“ช่วงนี้มึงคงต้องฟังมันเพ้อถึงน้องสักระยะ เพ้อหนักกว่าเดิมด้วย”

“เอ้า ทำไมอะ”

“น้องมันอ่านหนังสือสอบครับ มันนั่งร้องไห้ไปกินเหล้าไปเมื่อวาน” เป็นอย่างที่ไอ้คีย์ว่า พอไอ้เลโอเมาก็นั่งร้องไห้ บอกว่าตามจีบน้องมาตั้งนาน

น้องก็ไม่ยอมตกลงปลงใจกับมันสักที

…แต่ผมว่ามันก็ดี เพราะตอนนั่นที่มันเริ่มจีบใหม่าๆ นั่นน่ะคุกเลยนะครับ น้องอายุยังไม่ถึงสิบแปดด้วยซ้ำ

“โอ๋เอ๋นะคะพี่เลโอ เดี๋ยวน้องขวัญข้าวคนนี้จะปลอบเอง” ขวัญข้าวรีบลุกขึ้นจับหัวของไอ้เลโอ เอนซบเหมือนลืมตัว ทำเอาผมต้องรีบไปคว้าตัวขวัญข้าวออกมา

“อะไรของมึงเนี่ย” ขวัญข้าวแหวใส่ ทำสีหน้างง ๆ

“นั่นดิ”

“นมจะทิ่มหน้าเพื่อนอยู่แล้ว” ผมว่าเพราะหน้าอกของมันกำลังจะแนบหน้าไอ้เลโออยู่แล้ว ที่ผมดึงขวัญข้าวออกมาเพราะมองว่ามันดูไม่สมควร “เป็นสาวเป็นนาง”

“มึงไม่ต้องห่วงครับ กูไม่ได้คิดอะไรกับมันในใจกูมีแค่น้องพระพาย

คนเดียว”

“นั่นดิ เมื่อก่อนกูก็เล่นแบบนี้ตลอด มึงเห็นกูเป็นผู้หญิงด้วย

หรือไง” ขวัญข้าวหันมาถาม ผมน่ะมองมันเป็นผู้หญิงตลอด ไม่งั้นคง

ไม่ตามดูแล

ก็อย่างว่ามันเป็นผู้หญิงคนเดียวในกลุ่ม มันก็สมควรจะได้รับการปกป้องจะพวกผม…ไม่ใช่อยู่ด้วยแล้วเปลืองตัว

นั่นแหละน่าจะเป็นเหตุผลจริง ๆ ไอ้ความรู้สึกแปลก ๆ ที่ผมรู้ตัวเมื่อกี้ คงจะเป็นเพราะเป็นห่วงมัน…แม่งหงุดหงิดชะมัด

“แต่มันก็ไม่ควร เลิกเล่นแบบนี้”

พาร์ตขวัญข้าว

พวกเราทั้งสามคนพากันซึ่งงงเป็นไก่ เมื่อจู่ ๆ ฉันก็โดนไอ้พฤกษ์กระชากตัวออกมาหลังจากที่แกล้งแหย่ไอ้เลโอเล่น

คนที่เปิดประเด็นแบบฉันก็หน้าเสีย รีบสำนึกผิดแทบไม่ทันว่าตัวเองก็เป็นผู้หญิง พอคิดไปคิดมาการที่ฉันทำแบบเมื่อครู่มันก็ไม่สมควรจริง ๆ

นั่นแหละ ถึงแม้ว่าไอ้เลโอจะไม่คิดอะไร ฉันก็ควรจะรักนวลสงวนตัว

มันก็ดูเป็นเหตุผลที่เข้าใจได้

บรรยากาศในการสนทนาของกลุ่มเราในตอนนี้ก็ดูกร่อยไปโดยปริยาย เดาได้ไม่ยากว่าทุกคนไม่รู้จะเปิดการสนทนาในเรื่องอะไรอีก ฉันเลยรีบทำลายบรรยากาศเงียบเชียบนี้ ด้วยการยกข้อมือขึ้นมามองนาฬิกา

แล้วยืนขึ้น

“ไปเรียนกันเถอะ เดี๋ยวสาย” ทุกคนมี มีสีหน้าเลิ่กลั่ก ลุกขึ้นจากม้าหินอ่อน

“เออปะ จะสายแล้ว” ทุกคนก็พยักหน้ากันรัว ๆ รีบเดินออกจากตรงนี้ขึ้นตึกเรียน

บรรยากาศอึมครึมแบบนี้ไม่ชอบเลย อีกทั้งสาเหตุมันก็มาจากฉัน…มั้ง

หลังเลิกเรียน

หลังจากเมื่อวานที่โดนยายน้องจอยตบจนต้องพักการทำงานไป

หนึ่งวัน ในวันนี้ฉันก็กลับมาทำงานตามปกติ ถึงแม้ว่ารอยช้ำตรงมุมปากยังเด่นชัดก็เถอะ

…ทำไงได้ไม่ทำงานก็ไม่มีเงินเพิ่ม

แค่คิดก็รู้สึกโมโหไม่หายแต่ก็พยายามปล่อยผ่าน ในวันนี้ไอ้พฤกษ์ไม่ได้ถามถึงอาการเจ็บของฉัน เดาได้ไม่ยากว่ามันก็รู้สึกผิดอยู่ในใจจน

ไม่อยากพูดถึงเรื่องนี้อีก

รู้จักกันมาตั้งแต่สมัยปี 1 จนตอนนี้พวกเราอยู่ปี 3 แล้ว ไอ้พฤกษ์มันเป็นคนปากหนักบางครั้งก็พูดไม่ตรงกับใจ แต่บางทีนึกครึ้มอยากจะพูดความในใจมันก็พูดออกมาตรง ๆ ในกลุ่มมันน่ะเป็นคนที่เข้าใจยากที่สุดแล้ว

ฉันนั่งวินมาประมาณสิบห้านาทีก็มาถึงร้านกาแฟของพี่ภีม วันนี้ฉันแต่งหน้าโดยใช้รองพื้นกลบรอยช้ำเพื่อไม่ให้ใครสงสัยว่าฉันจะโดนอะไรมา สายตาสอดส่องเข้าไปในร้านพบว่าพี่ภีมกำลังทำกาแฟอยากตั้งอกตั้งใจ

จากที่ทำงานในร้านนี้มาประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็ทำให้ฉันรู้ว่า

พี่ภีมรักร้านนี้และรักกาแฟมากแค่ไหน เขาเป็นคนลงมือใส่ใจในทุกขั้นตอนไม่ยอมทิ้งลูกน้องกลับบ้านคนเดียว

บางทีเวลาร้านมีปัญหา ไม่ว่าตอนนั้นพี่เขากำลังจะยุ่งมากแค่ไหนเขาก็จะรีบมาทันที

มือข้างซ้ายกระชับกระเป๋าสะพายใบโปรด ตัดสินใจเดินเข้าร้าน แล้วรีบกล่าวสวัสดีเจ้าของร้านที่ยืนอยู่คนเดียว

“สวัสดีค่ะพี่ภีม” เมื่อได้ยินเสียงพี่ภีมที่กำลังก้มหน้าก้มตาก็เงยหน้าหล่อ ๆ เขาขึ้นมามองกัน ก่อนจะยิ้มให้

ไม่มีครั้งไหนเลยที่รอยยิ้มนั้นจะไม่ทำให้ฉันรู้สึกเขิน นอกจาก

ไอ้พฤกษ์ก็มีพี่เขานี่แหละที่ฉันหวั่นไหวด้วย

ฉันใจง่ายเกินไปหรือเปล่า

“หายแล้วเหรอ เมื่อวานเป็นไข้หรือเปล่า”