Chapter 3: Akin Ka

Dahan-dahang nagmulat ng mga mata si Hannah habang sinasalubong ng malambot na liwanag ng umaga ang silid. Umupo siya sa kama at bahagyang nahulog ang kumot sa kanyang baywang. Agad na namula ang mga pisngi niya nang bumalik sa isipan ang mga alaala ng nangyari kagabi.

Ibinaba ni Hannah ang kanyang mga paa sa sahig kasabay ng pagkarinig niya sa tunog ng umaagos na tubig mula sa banyo. Natigilan siya at napatingin sa nakasarang pinto ng banyo. Magulo ang kanyang isip.

“Mag-isip ka nang maayos,” mahina niyang bulong sa sarili. “Nakikipagrelasyon ka sa boss mo... Hindi na ito tama.”

But her breath hitched when the bathroom door opened. Lumabas si Zach habang sumusunod ang manipis na usok ng singaw dito. Isang tuwalya lamang ang nakabalot sa mababang bahagi ng baywang nito. Tumutulo pa ang tubig mula sa kanyang matipunong dibdib at basa ang kanyang buhok, magulo ngunit tila perpekto pa rin tingnan.

Napalunok si Hannah. Tila ipinagkanulo siya ng kanyang mga mata habang dahan-dahang pinagmasdan ang katawan nito. He looks sinful in the morning.

“Pwede kang kumuha ng litrato,” nakangising sabi ni Zach. “Mas tatagal iyon.”

Napakurap si Hannah nang mapagtantong nahuli siya. Lalong namula ang kanyang mukha. Mahinang natawa si Zach habang kumukuha ng isa pang tuwalya at pinupunasan ang buhok na para bang hindi nito kagagawang tunawin ang buong pagkatao ni Hannah.

Naroon pa rin ang ngiti sa mga labi ni Zach habang pinupunasan ang basang buhok nito. Samantalang si Hannah ay mabilis na umiwas ng tingin at nagkunwaring abalang inayos ang kumot na nakabalot sa katawan.

“Relax,” natatawang sabi ni Zach. “Hindi kita kakainin.”

Lalong namula ang kanyang mukha.

“Hindi naman ako kinakabahan.”

“Talaga?”

May bahid ng pang-aasar ang tono nito. Hindi na lamang siya sumagot. Muling natawa si Zach bago nagtungo sa walk-in closet na konektado sa silid. Ilang minuto rin itong nawala roon.

Nakahinga nang maluwag si Hannah. Pakiramdam niya ay mas madali siyang makakapag-isip kapag wala ito sa kanyang harapan. Ngunit agad ding bumilis ang tibok ng puso niya nang muling lumabas si Zach.

Nakasuot na ito ng simpleng puting polo at itim na pantalon. Maayos na rin ang buhok nito, ngunit nananatili pa rin ang natural nitong kagwapuhan. Parang kahit ano ang isuot ng lalaki ay nagmumukhang mamahalin.

“Okay na ba?” tanong nito.

Napakurap si Hannah. “Ano?”

“Hindi ka na masyadong namumula.”

Napangiwi siya. “Hindi ako namumula.”

“Kung iyan ang gusto mong paniwalaan.”

Bago pa siya makapagreklamo ay tumalikod na si Zach at nagtungo sa pinto.

“Halika na.”

“Saan?”

“Mag-aalmusal.”

Tumayo si Hannah at mabilis na inayos ang sarili bago sumunod dito. Tahimik silang bumaba sa malawak na dining area. Agad na bumungad sa kanya ang mahabang mesa na puno ng pagkain.

May mga toasted bread, scrambled eggs, bacon, pancakes, sariwang prutas, at mainit na kape.

Napahinto siya.

“Para tayong may bisita,” aniya.

Bahagyang ngumiti si Zach habang hinihila ang isang upuan para sa kanya.

“Wala. Ikaw lang.”

Tahimik na umupo si Hannah sa mahabang kitchen island habang lumalanghap ng amoy ng bagong timplang kape at bagong toast na tinapay. She watched him move around with effortless grace.

Ang paraan ng paggalaw ng mga kalamnan nito sa ilalim ng suot na fitted shirt habang nagsasalin ito ng kape ay nagpatuyo sa kanyang lalamunan. Agad siyang umiwas ng tingin at pinagsabihan ang sarili.

Naglagay si Zach ng isang tasa ng kape sa harapan niya bago ito umupo sa kanyang tabi. Nanatili sa hangin ang bango ng cologne nito at nakakalasing.

“Hannah,” tawag nito sa malalim na tinig.

Bahagyang nanigas si Hannah.

“Sir?” she replied, her tone formal and guarded.

Tumaas ang isang kilay ni Zach.

“Sir pa rin ang tawag mo sa akin. Sa kama mo lang ba ako tatawagin sa pangalan ko?”

Nag-init ang kanyang pisngi. “Nakasanayan na kasi.”

Ilang segundo ng katahimikan ang namagitan sa kanila habang kumakain. Hindi mabigat ang tensyon sa pagitan nila. Pero naroon ang nakakakuryenteng damdamin na tila naghihintay lamang sumabog.

“Halos hindi mo na ginagalaw ang pagkain mo,” puna ni Zach.

“Hindi kasi ako masyadong gutom,” sagot niya habang nakatingin sa tinidor.

“Liar,” natatawang sabi nito. “You devoured a whole slice of cake at midnight.”

Namula si Hannah. “Iba naman kasi iyon.”

Bahagyang lumapit si Zach. “Mahilig ka pala sa matatamis, ha?”

Napakurap siya, hindi sigurado kung pagkain pa rin ba ang tinutukoy nito. Ngumisi si Zach, halatang natutuwa sa kanyang reaksyon.

“Relax, Hannah. Kumain ka na.”

Kinuha ni Hannah ang tinidor pero hindi niya napigilan ang maliit na ngiting sumilay sa kanyang mga labi.

“Pwede ba akong magtanong?” tanong ni Zach makalipas ang ilang sandali.

Napatingin si Hannah dito nang may pagtataka. Humihingi ito ng permiso para magtanong?

Hindi iyon ugali ng kanyang boss. Kilala niya si Zach bilang isang lalaking ginagawa ang lahat sa sarili nitong paraan nang hindi humihingi ng pahintulot kaninuman. Kaya bakit tila maingat ito ngayon?

“Yes,” sagot niya.

Bahagyang lumapit si Zach at mariing sinalubong ang kanyang tingin. Para bang nais nitong basahin ang bawat lihim na nakatago sa kaluluwa niya. Napalunok si Hannah. Bigla siyang nakaramdam ng init at kaba.

“Napakaganda mo,” mahinang sabi ni Zach habang bumababa ang tingin sa kanyang mamula-mulang mga labi.

“Uh... Sir?”

“Tawagin mo ako sa pangalan ko kapag tayo lang ang magkasama. Hindi sa opisina. Please, Hannah.”

Nanlaki ang mga mata niya. Hindi siya makapaniwala. Ngunit malinaw niyang narinig iyon. Ang boss niyang si Zach ay nagsabi ng please. At bago iyon.

“Why do you always seem to get lost in your thoughts?” tanong nito sa mas malambot na tinig.

“Hindi naman,” mahina niyang sagot.

“You are,” mariing sabi ni Zach. “Kapag kasama mo ako, ayokong may iba kang iniisip. Your mind, your thoughts, your soul, everything belongs to me when you’re here, Hannah Lopez. Do we understand each other?”

His tone was filled with authority and unmistakable possessiveness. Napalunok si Hannah at bahagyang tumango kahit may bahagi ng kanyang gustong makipagtalo.

“You’re mine, Hannah.”

“S-sir Zach. Ikaw…”

“Zach ang itawag mo sa akin,” mariing putol nito sa sasabihin niya.

Pagkatapos ay bahagyang yumuko si Zach at marahang hinalikan siya sa labi. Isang simpleng halik lamang sana iyon, ngunit mabilis na lumalim at naging isang halik na tila ninanakaw ang kanyang hininga. Patuloy pa rin silang magkadikit nang biglang tumunog ang intercom.

“Damn it... Sino naman iyon?” inis na mura ni Zach habang nag-aatubiling lumayo.

Tumingin ito kay Hannah at marahang hinaplos ng hinlalaki ang kanyang mga labi bago tumayo.

“I’m coming,” mahina nitong sabi bago siya hinalikan sa noo.

Natigilan si Hannah sa kanyang kinauupuan, tila nawawala sa sarili habang pinagmamasdan si Zach na naglalakad palabas ng dining room. Nalilito siya sa trato nito. Parte pa rin ba nang kasunduan iyon?