Chapter 1: Patikim

Zach's jaw tightened, a flicker of something unreadable passing through his eyes. Mas lumakas ang pagtama ng ulan sa payong na dala nito.

"Tama ka. Wala akong karapatan," he said, his voice low, almost calm.

Napakurap si Hannah sa narinig. Hindi niya inaasahan ang pagbabago sa tono nito. Kanina lamang ay tila galit ito, pero ngayon ay kalmado na parang pinipigilan ang kung anumang emosyon na gusto nitong ilabas.

"Pero hindi ibig sabihin niyon na hahayaan kitang umalis nang basang-basa matapos mo na naman akong pagsinungalingan."

Napalunok si Hannah. Gusto niyang sumagot at makipagtalo, pero nang lumapit si Zach at pinayungan siya, tila nawala ang lahat ng salitang nasa kanyang isip.

"Sa tingin mo ba, basta ka na lang makakatakas sa akin?"

Her breath hitched.

"Hindi ako tumatakas," mahinang sagot niya.

Ngunit kahit siya, hindi sigurado kung totoo 'yon. Nang bumaba ang tingin ni Zach sa kanyang mga labi bago muling bumalik sa mga mata niya, lalo lamang bumilis ang tibok ng puso ni Hannah.

"You are. Tell me, why are you trying so hard to run away from me?"

Napaiwas siya ng tingin. Dahil wala siyang maisagot. Hindi niya maintindihan kung bakit sa tuwing lumalapit ito ay parang nawawalan siya ng kontrol sa sarili.

"Hindi lang ikaw ang nalilito," halos pabulong na sabi ni Zach. "Pero hindi magandang ideya ang tumakbo palayo."

Nanatiling tahimik si Hannah.

"Now, get in the car."

At sa pagkakataong 'yon, walang lakas na tumanggi si Hannah. Tahimik siyang naglakad papunta sa sasakyan. Habang nakaupo sa loob, mahigpit niyang niyakap ang sarili. Basang-basa siya mula sa ulan at nagsisimula nang lamigin. Napansin agad iyon ni Zach. Walang sabi-sabi nitong hinubad ang jacket at ipinatong sa kanyang mga balikat. Bahagyang nanigas si Hannah sa init na dulot nito.

"Nanginginig ka."

"Ayos lang ako," mabilis niyang sagot.

Ngunit nang subukan niyang alisin ang jacket, pinigilan siya nito.

"I don't want it back," he murmured. "Keep it on. And don't test me, Hannah. I don't like it when you push me away.”

May kung anong seryuso sa boses nito na nagpatahimik sa kanya. Napalunok siya at tumango na lamang. Makalipas ang ilang minuto, marahan nitong hinawakan ang kanyang kamay.

"Feeling warmer now?"

She nodded, her eyes fixed on her lap. She couldn't bring herself to look at him. Hindi maintindihan ni Hannah kung bakit bigla itong naging mabait. At mas lalong hindi niya maintindihan kung bakit kinakabahan siya dahil doon.

Zach didn't say another word as the car moved through the quiet city streets. His eyes were focused ahead. Tahimik silang nagbiyahe hanggang sa pumasok ang sasakyan sa isang pribadong driveway. Nanlaki ang mga mata niya.

"Bakit nandito tayo sa bahay mo?"

"Would you rather we go to yours instead?" may bahagyang ngiting tanong nito.

Napahigpit ang hawak ni Hannah sa jacket. Hindi na siya nakasagot.

Pagdating sa loob ng mansyon, mas lalo siyang nailang. Mainit ang loob ng bahay, tahimik, at napakarangya. Kahit ilang beses na siyang nakaapak dito. Hindi niya pa rin maiwasang mamangha sa mga nakikita. Napalunok si Hannah nang tulungan siya ni Zach na alisin ang kanyang basang heels bago pinaupo sa living room.

"Sit," he said gently.

She sat down on the velvet couch. Lumuhod ito sa harap niya at marahang inalis ang jacket sa kanyang balikat. Nanatili ang mga mata ni Zach sa kanya.

"You're cold.”

Hannah swallowed hard.

"Bakit kakaiba yata ang trato mo sa akin?" tanong niya.

Hindi agad sumagot ang lalaki. Sa halip ay sinabi lamang nito. "Basang-basa ang damit mo. Kailangan mong magpalit."

Napangiti siya ng mapait. Bakit nga ba umaasa siyang may ibig sabihin ang pagiging mabait nito. Sa kama lang ang kasunduan nila. Walang kinalaman ang damdamin niya.

"Gusto mo lang ba akong akitin?"

Bahagyang nagbago ang ekspresyon nito. Pagkatapos ay biglang lumapit ang mukha nito sa kanya.

"A-anong ginagawa mo?" she whispered.

"Bakit mo ako laging itinutulak palayo?" napapaos nitong tanong.

Hindi alam ni Hannah kung paano sasagot. Dahil ang totoo, hindi niya rin maintindihan ang sarili. Natatakot siya. Paano kung dumating ang araw na hindi niya na mapigilan ang sarili? Sinong kawawa?

Gusto matuto. Iyon ang dahilan ni Hannah kaya pumayag sa kabaliwang kasunduan ng kanyang boss.

Iniwan si Hannah ng nobyo dahil hindi siya marunong makipag-sex. Sa galit niya, ibinigay ng dalaga ang sarili sa masungit niyang boss.

Akala ni Hannah babalewalain lang nito ang nangyari sa kanila. Ngunit nagulat siya nang alukin ng boss bilang partner sa kama. Sino ba si Hannah para tumanggi dito? Niloko na nga siya dahil hindi marunong makipagtalik. Ito na ang pagkakataon para matuto ng sex.

Sa loob ng mahigit isang taon taon, naging lihim na bed partner ng kanyang boss si Hannah. Alam niya ang dahil kung bakit inalok siya maging bed partner ng boss, dahil hindi pa handa ang girlfriend nitong ibigay ang sarili. Kaya si Hannah ang ginawang parausan.

"I'm not running away," she looked away nervously, but he gently touched her chin and turned her face back toward him.

"Then stop acting like you are," he said quietly.

Mas lalong bumilis ang tibok ng kanyang puso. At bago pa makasagot si Hannah, binuhat siya ni Zach at dinala sa itaas.

"Ibaba mo ako!"

"Napakadaldal mo, Ms. Lopez."

Nanigas siya. Hindi dahil sa takot. Kundi dahil hindi niya maintindihan kung bakit tila nawawala ang kanyang katinuan sa tuwing malapit siya rito.

"Ibaba mo sabi ako—” natigilan siya nang buksan nito ang silid.

"There you go," he said as he set her gently on her feet. "Now be a good girl and take a warm shower or bath before you catch a cold. Do we understand each other?"

Hannah's eyes roamed around the room. Bigla siyang nakaramdam ng kaba.She looked up at Zach, whose intense gaze remained fixed on her. Kinagat niya ang labi at nag-iwas ng tingin.

"You don't look happy to be in my bedroom," he observed.

She cleared her throat.

"Dapat ba?"

Napangiti lamang si Zach.

"Maligo ka na bago ka sipunin."

Pagkasabi niyon ay tumalikod ito at lumabas ng silid. Naiwan si Hannah na nakatayo sa gitna ng kwarto. Napahawak siya sa kanyang dibdib. Masyadong mabilis ang tibok ng kanyang puso.

"Ano bang ginagawa ko?” mahinang bulong ni Hannah.

Makalipas ang sampung minuto, lumabas si Hannah mula sa banyo na nakabalot lamang ng tuwalya ang kanyang katawan. She walked slowly, more like sneaking into the room Napabuntong-hininga siya nang makitang wala si Zach sa loob ng kwarto.

Napunta ang kanyang tingin sa pulang nightdress na nakalatag sa kama. Lumapit siya rito at inangat ‘yon. Mas mahaba ito nang kaunti kaysa sa suot niyang damit kanina. Then her eyes fell on the black thong beside it, and heat rushed through her body. Binilhan siya nito ng underwear? At kailan pa? Namula ang kanyang mga pisngi.

"Kasya sa akin..." mahina niyang bulong. "Pero paano niya nalaman ang size ko?"

Napasimangot siya. Mahigit isang taon na siyang palaging hinububaran nito. Mukhang kabisado na yata ni Zach ang size niya.

“Whatever.”

She was just about to put on the dress when the door opened. Nanigas si Hannah. Mas hinigpitan niya ang kapit sa tuwalyang nakabalot sa kanyang dibdib.

Nakatayo si Zach sa may pintuan, nakapasok ang isang kamay sa bulsa habang tahimik siyang pinagmamasdan. May bahagyang ngisi sa mga labi nito.

"Hindi ka pa rin nakapagbihis?" tanong nito sa mababa at paos na boses.

Lumundag ang puso ni Hannah.

"You could at least knock," mabilis niyang sabi, pilit na pinatatapang ang sarili.

Pumasok si Zach at marahang isinara ang pinto.

"Bakit?" kalmado nitong tanong habang dahan-dahang lumalapit. "Kwarto ko ito... at ikaw ang nasa loob."

Napalunok si Hannah at kusang napaatras hanggang sa maramdaman niya ang gilid ng kama sa likod ng kanyang mga tuhod.

"Kahit na, hindi ka pwedeng basta—"

Napunta ang tingin nito sa pulang pantulog na hawak niya.

"Isuot mo na ‘yan."

Napakurap siya. "Excuse me?"

"Isuot mo na," ulit nito. "Maliban na lang kung gusto mong ako ang magsuot niyan para sa'yo."

Bahagyang bumuka ang mga labi ni Hannah ngunit walang lumalabas na salita. Pakiramdam niya ay nasusunog ang kanyang balat sa paraan ng pagtitig nito.

"Kaya kong magbihis," sa wakas ay sabi niya habang tumatalikod.

Mahina itong natawa. "Alam kong kaya mo, Hannah. I just like watching you try."

Mabilis niyang isinuot ang pantulog at huminga nang malalim bago muling humarap dito.

"Ayan. Masaya ka na?" matigas niyang tanong.

Napangiti si Zach at marahang itinaas ang kanyang baba para mapatingin siya rito.

"May nakalimutan ka," he said, a mischievous curve lifting the corner of his lips.

“There.” Itinuro nito ang black thong na nakapatong pa rin sa kama.

Napalunok si Hannah.

"Sandali lang—" Hannah stammered, her face flushing with both shock and embarrassment.

“I can definitely help you put this on,” he said as he knelt down in front of her.

Nanlaki ang mga mata ni Hannah habang pinagmamasdan itong isinuot ang underwear sa kanyang mga binti. His fingers brushing along her thighs before adjusting the fabric in place.

“Mmm…” a sound escaped her lips before she could stop it.

Mabilis niyang tinakpan ang bibig at bahagyang umatras. Namula ang kanyang mukha sa hiya. Napangisi lamang si Zach. Mabilis siyang tumalikod at inayos ang sarili bago muling humarap dito.

"Kailangan mong kumain," he said, sliding his hands into his pockets, his gaze fixed on her.

Tumango si Hannah kahit naguguluhan pa rin. Sumunod siya rito palabas ng silid.

Akala niya ay sa dining room sila pupunta, ngunit sa halip ay dinala siya ni Zach sa opisina nito.

"Umupo ka riyan," utos ni Zach habang itinuturo ang upuan sa likod ng mesa.

Tahimik siyang sumunod. Ilang sandali pa ay inilapag nito ang isang tasa ng mainit na tsokolate sa harap niya.

"Bakit mo ginagawa ang lahat ng ito?" mahinang tanong niya.

"Anong ginagawa ko?" tanong nito.

Napabuntong-hininga siya.

"Hindi dapat ako nandito..."

"Tapos?" taas-kilay nitong tanong.

Nag-angat siya ng tingin. "Nakakalito."

"Talaga ba?"

Bahagyang yumuko si Zach at ipinatong ang dalawang kamay sa ibabaw ng mesa.

"Hindi naman gano'n ang nakikita ko."

Napalunok si Hannah. Ipinikit niya sandali ang kanyang mga mata bago muling sinalubong ang titig nito. Tahimik silang nagtitigan. The air between them pulsing with heat, tension thick like smoke. Tanging ang kanilang paghinga lamang ang maririnig sa buong silid.

Pagkatapos ay nagsalita si Zach.

"Pwede bang patikim?"

Bahagyang umawang ang mga labi ni Hannah.

"T-tikim?" mahina niyang ulit.

Hindi kumurap si Zach. Hindi rin ito gumalaw. Tahimik lamang siyang pinagmamasdan. Unti-unti itong yumuko palapit sa mukha niya. He leaned in just a bit more, his smirk devilish.

"Malinaw mong narinig ang sinabi ko," bulong nito.

Mahigpit na kumapit si Hannah sa gilid ng mesa. Hindi niya alam kung ginagawa niya ‘yon para manatiling matatag, o para pigilan ang sariling lumapit dito. Hindi naman siya ganito dati.

Kapag gusto ni Zach na tikman siya, bumibigay kaagad si Hannah. Pero ngayon, nagdadalawang isip na siya.

"Ano ba talaga ang gusto mong tikman?" tanong niya.

His eyes darkened even further, a slow, wicked smile tugging at his lips.

"Hulaan mo.”