BURNING CROWN รักต้องห้าม | บทที่ 5 ดูถูก

แสงแดดอ่อนยามเช้าสาดลอดผ่านหน้าต่างสูงของคฤหาสน์ราชวังเฟนเฮิร์ท ห้องทำงานกว้างใหญ่ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้โอ๊คขัดเงา ร่างแบบบางยืนอยู่ข้างโต๊ะทำงานไม้ชั้นดีเยี่ยมเงางาม มือกำปากกากับสมุดบันทึกแน่น พลางพยายามจดตามคำสั่งที่พรั่งพรูออกมาจากริมฝีปากของชายหนุ่มตรงหน้า

เอลเลียต นั่งอยู่บนเก้าอี้บุหนังสีเข้ม ท่วงท่าหลังตรง ดวงตาคมกริบฉายแววมั่นคง ร่างสูงโปร่งอยู่ในเสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดและเสื้อกั๊กสีดำที่แนบเข้ากับสรีระได้รูปทำให้เขาดูสง่างามราวกับภาพวาด…และกดดันราวกับกำแพงหินสูงชัน

“เอกสารประชุมบ่ายนี้ ฉันต้องการให้สรุปทุกหัวข้อภายในสิบหน้า…ไม่ใช่ยี่สิบ” น้ำเสียงเย็นราวกับคมดาบ เขาพูดพลางกดปากกาลงบนแฟ้มเอกสารเสียงดังแกร๊ก

ณิชาเงยหน้าขึ้นทันควัน “สิบกว่าหน้าเหรอคะ? แต่รายละเอียดมันเยอะเกินกว่าจะย่อลงได้ขนาดนั้น…”

ร่างสูงกำยำเลิกคิ้วขึ้นน้อยๆ รอยยิ้มมุมปากฉายแววเย้ยหยัน “อ้อ…นี่เธอจะเถียงฉันงั้นสิ?”

ริมฝีปากเธอเม้มแน่น ความกล้าผุดขึ้นในอก เธอเกือบจะอ้าปากพูดสวนไปแล้วว่า ใช่! แต่เขาก็ชิงเอ่ยขึ้นก่อน เสียงทุ้มกดต่ำลงจนบรรยากาศในห้องเย็นยะเยือก

“ก่อนจะพูดอะไรออกมา…คิดให้ดีก่อนว่าเธอเป็นใคร” ดวงตาคมกริบตรึงเธอไว้จนแทบหายใจไม่ออก “ฉันคือดยุกแห่งเฟนเฮิร์ท ส่วนเธอ…ก็เป็นเพียงสามัญชนธรรมดาที่ถูกเก็บมาอยู่ในวังเท่านั้น”

คำพูดนั้นเหมือนตบกลางอากาศ หญิงสาวยืนนิ่ง ใบหน้าเห่อร้อนด้วยความโกรธและความอับอาย

คนตัวโตเอนกายพิงเก้าอี้ ริมฝีปากหยักยกขึ้นอีกครั้ง “จำไว้ให้ขึ้นใจ ณิชา…ที่นี่ไม่ใช่ญี่ปุ่น และตอนนี้ไม่มีใครคอยกางร่มคุ้มกะลาหัวให้เธออีกแล้ว”

ร่างบางกำมือแน่นจนเล็บจิกลงในฝ่ามือ แต่ทำได้เพียงพยักหน้ารับเงียบๆ คำพูดที่อยากโต้กลับถูกกลืนหายไปในลำคอ…เพราะเธอรู้แล้วว่าคนตรงหน้า ไม่ใช่เจ้านายจอมกวนที่เธอเคยเถียงขวางๆ ได้อีกต่อไป หากแต่เป็นดยุกผู้มีอำนาจสูงสุดในวังหลวงแห่งนี้

หลังจากเอลเลียตเอ่ยคำสุดท้าย บรรยากาศในห้องยังคงอึดอัดหนักอึ้ง ร่างบางพยายามกลืนลมหายใจติดขัดลงคอ ก่อนโค้งศีรษะเล็กน้อย แล้วรีบรวบเอกสารออกจากห้องทำงานหินอ่อน

เธอก้าวมาหยุดที่ระเบียงโถงทางเดิน หัวใจยังคงเต้นแรงไม่เป็นส่ำ มือกำแฟ้มไว้แน่นราวกับเป็นเกราะกำบังสุดท้าย ดวงตากลมโตฉายแววขุ่นมัว…ทั้งโกรธ ทั้งเจ็บ ทั้งอับอาย

ริมฝีปากสั่นเครือก่อนจะเผลอพึมพำออกมาเบาๆ

“คนบ้า…ต่อให้เป็นดยุกก็ใช่ว่าฉันจะยอมแพ้นะ”

เสียงนั้นเบากว่าลมที่พัดผ่าน แต่ยังดังพอให้คนที่เดินผ่านมาใกล้ๆ ได้ยินชัดเจน

เกรด้า หญิงรับใช้สูงวัยที่คอยดูแลเธอตั้งแต่มาอยู่คฤหาสน์…หยุดก้าวทันที แววตาอบอุ่นฉายประกายเล็กน้อย ก่อนมุมปากจะโค้งยิ้มออกมาอย่างห้ามไม่อยู่

“พูดออกมาแบบนี้สิ ถึงจะเหมือนณิชาที่ฉันรู้จัก” เกรด้ากล่าวเสียงเบา ราวกับจะให้กำลังใจโดยไม่ทำให้ใครรู้

หญิงสาวชะงัก หันไปสบตาป้าเกรด้า ใบหน้าแดงซ่านเพราะเขินที่ถูกได้ยิน แต่ในใจกลับรู้สึกอุ่นวาบขึ้นมาเล็กน้อย เหมือนมีใครคอยรับรู้ความตั้งใจที่เธอพยายามซ่อน

เธอสูดลมหายใจลึก พึมพำกับตัวเองอีกครั้งในใจ…

‘ใช่…ฉันจะไม่ยอมแพ้ ต่อให้เขาเป็นดยุกเฟนเฮิร์ทก็ตาม’

</br>

ห้องประชุมหลวงในพระราชวังเฟนเฮิร์ทโอ่อ่า จนแทบทำให้ลมหายใจขาดห้วง เพดานสูงประดับด้วยจิตรกรรมเก่าแก่ตำนานของตระกูล โต๊ะไม้โอ๊คยาวขัดเงางาม ขุนนางในเครื่องแบบเต็มยศ และนักการเมืองผู้มีอำนาจใส่สูทจากรัฐบาลเยอรมนีต่างจับจ้องมายังหัวโต๊ะอย่างพร้อมเพรียง

ร่างสูงของ เอลเลียต เฟนเฮิร์ท ก้าวเข้ามาด้วยก้าวเดินหนักแน่น ทุกสายตาหันตามโดยอัตโนมัติ ดวงตาคมลึกฉายแววเยือกเย็น สุขุม ราวกับทุกคนในห้องประชุมเป็นเพียงหมากกระดานบนกระดานของเขา

ร่างอรชรนั่งอยู่ด้านหลัง เลขาส่วนตัวเพียงคนเดียวที่ได้รับสิทธิ์เข้ามา เธอวางสมุดและปากกาไว้ตรงหน้า มือสั่นเล็กน้อยเมื่อรับรู้ถึงแรงกดดันที่พุ่งเข้ามาจากกรอบด้าน ทุกคู่สายตาเหมือนกำลังถามว่า ผู้หญิงธรรมดาอย่างเธอมาทำอะไรที่นี่

ร่างหนานั่งลงบนเก้าอี้ประจำตำแหน่งดยุก แผ่นหลังกว้างเอนพิงอย่างมั่นคง เขากวาดตามองไปรอบโต๊ะเพียงครู่ ก่อนจะเอ่ยเสียงทุ้มที่ทรงพลังจนห้องทั้งห้องเงียบกริบ

“ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ตระกูลเฟนเฮิร์ทจะกลับมามีบทบาทในฐานะหนึ่งในเสาหลักของประเทศ”

เสียงคุยเบาๆ ดังขึ้นรอบโต๊ะ บางคนแสดงความเห็นด้วย บางคนมีสีหน้ากังวล แต่ทั้งหมดก็ต้องกลับมาเงียบลง เมื่อดวงตาคมกริบของเอลเลียตหันไปยังแต่ละคนทีละราย

“และเพื่อไม่ให้ธุรกิจในญี่ปุ่นสะดุด…บริษัทเพนตราแกรมภายใต้ตระกูลของเฟนเฮิร์ท จะยังอยู่ภายใต้ควบคุมของผม” เขาวางแฟ้มลงบนโต๊ะ “นาธาน จะจัดหาคนที่ผมไว้ใจไปนั่งบริหารแทนระหว่างที่ผมอยู่ที่นี่”

หญิงสาวรีบจดคำพูดลงในสมุด เสียงปากกาสีกระทบกระดาษถี่จนมือแทบสั่นไม่หยุด ทันใดนั้น เอลเลียตเหลือบสายตามาทางเธอเพียงเสี้ยววินาที ริมฝีปากหยักยกขึ้นเล็กน้อย…รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหมาย เขารู้ดีว่าเธอกำลังตื่นกลัว และเขาก็จงใจทำให้เธอรู้สึกแบบนั้น

หญิงสาวเผลอกัดริมฝีปากแน่น ก่อนจะยกปากกาขึ้นเขียนโดยไม่เงยหน้า ทว่าในใจกลับเถียงอย่างเงียบๆ

‘ต่อให้เป็นดยุก ฉันก็จะไม่ปล่อยให้คุณกดฉันได้ตลอดไปหรอก เอลเลียต เฟนเฮิร์ท…’

เสียงประตูห้องประชุมปิดลงช้าๆ ความเคร่งขรึมที่อบอวลตลอดหลายชั่วโมงคลายตัวลงเมื่อเหลือเพียงสามคนในห้อง…เอลเลียต หญิงสาว และนาธาน ผู้ติดตามใกล้ชิด

เธอรีบรวบเอกสารและจดบันทึกขึ้นมากอดไว้กับอก หวังจะหลบสายตาคมลึกที่มักจะทำให้หัวใจสั่นสะท้าน แต่โชคร้าย…กระดาษปึกหนึ่งหล่นลงพื้นดังสะท้อนทั่วห้องหินอ่อน มือเล็กก้มลงเก็บอย่างรวดเร็ว ใบหน้าร้อนผ่าวเมื่อรู้ว่าความผิดพลาดเล็กน้อยถูกจับจ้องอยู่

เสียงทุ้มเย็นดังขึ้นเหนือศีรษะ “ยังเงอะงะเหมือนเดิม…”

เธอเงยหน้าขึ้นอย่างอดไม่ไหว แววตากลมโตฉายความไม่พอใจ “ฉันก็แค่…”

เอลเลียตยกมือขึ้นชะงักเธอทันที ริมฝีปากหยักเอ่ยช้าๆ แต่กดดันหนักหน่วงยิ่งกว่าเสียงตะโกน

“อย่าลืมว่าสถานที่นี่คือพระราชวัง ไม่ใช่บริษัทในญี่ปุ่นที่เธอจะทำพลาดแล้วฉันคอยปกป้องต่อหน้าปู่…” แววตาคมเข้มฉายประกายเย็นชา “ตอนนี้ไม่มีใครคุ้มเธออีกแล้ว ทุกการกระทำของเธอ…สะท้อนภาพของฉัน”

ณิชากำแฟ้มแน่น ริมฝีปากสั่นอยากเถียง แต่คำพูดของเขาทำให้ลมหายใจติดคอ ความจริงอันโหดร้ายตอกย้ำสถานะที่เธอไม่อาจปฏิเสธได้

คนตัวโตโน้มตัวเล็กน้อย ราวกับจงใจลดระยะห่างลง “ดังนั้น ก่อนจะพูดหรือทำอะไร…คิดให้ดีว่าตัวเธอเป็นใคร”

เสียงนั้นก้องสะท้อนในอกของณิชายิ่งกว่าคำข่มขู่ เธอหลบสายตาไปทางอื่นเพราะไม่อาจทนมองแววตาคมลึกที่ฉายทั้งอำนาจและความเย้ยหยันได้

นาธานที่ยืนอยู่ด้านหลังมองเหตุการณ์เงียบๆ แววตาเขาอ่านยากนัก…เหมือนรู้ความจริงบางอย่างเกี่ยวกับทั้งคู่ แต่เลือกจะไม่พูดออกมา

บรรยากาศในห้องเงียบสนิท เหลือเพียงเสียงลมหายใจที่หนักขึ้นของหญิงสาว และรอยยิ้มมุมปากของดยุกหนุ่มผู้เหมือนจะเพลิดเพลินกับเกมกดดันครั้งใหม่ที่เขากำลังเล่น

กลางคืนในพระราชวังเงียบสงัดจนได้ยินเสียงลมพัดผ่านต้นไม้ใหญ่ บ้านพักหลังเล็กที่เธอได้รับให้พักอาศัย ตั้งอยู่ริมสวนห่างจากวังหลักออกมาไกลพอสมควร หลังคากระเบื้องสีเข้มและผนังไม้เรียบง่าย แตกต่างกับความโอ่อ่าของห้องโถงหินอ่อนที่เธอเพิ่งก้าวออกมาเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนอย่างสิ้นเชิง

ร่างเล็กนั่งอยู่บนเตียงไม้เล็กๆ ในห้องพักใหม่ สายตาจับจ้องเพดานเงียบๆ สมุดบันทึกยังเปิดค้างอยู่บนตัก แต่แทนที่จะเขียน เธอกลับเอาแต่จมอยู่กับเสียงของเขาที่ดังก้องซ้ำไปมาในหัว

“ตอนนี้ไม่มีใครคุ้มเธออีกแล้ว ทุกการกระทำของเธอ…สะท้อนภาพของฉัน”

เธอสูดหายใจแรง พลิกตัวลุกขึ้นเดินออกไปนอกกระท่อม ความหนาวยามราตรีโอบรัดทั่วร่างจนต้องกอดอกแน่น แสงจันทร์ส่องลอดผ่านกิ่งไม้ ทาบเงายาวเหยียดบนทางเดินกรวด

เธอคิดเพียงอยากหาที่สงบๆ เพื่อลบเสียงในหัว แต่เมื่อเลี้ยวผ่านทางเดินด้านข้างกลับเงยหน้าเจอเงาร่างสูงที่คุ้นเคยยืนอยู่ก่อนแล้ว

เอลเลียต

ดยุกหนุ่มในสภาพเสื้อเชิ้ตสีขาวปลดกระดุมบนสองเม็ด และเนกไทที่ปลดคลายยังพาดแขวนห้อยอยู่รอบคอ มือหนึ่งซุกในกระเป๋ากางเกง ดวงตาคมมองเหม่อไปยังบนฟ้ายามราตรีที่มีดวงดาวนับพันส่องแสง

ร่างเล็กชะงัก หัวใจเต้นโครมคราม ไม่คิดว่าจะเจอเขาที่นี่

“ทำไม…” เธอหลุดถามเสียงแผ่วโดยไม่รู้ตัว

เขาหันกลับมาช้าๆ รอยยิ้มมุมปากปรากฏ “ทำไมงั้นหรือ? เธอนี่…ยังชอบถามคำถามที่ไม่มีสิทธิ์จะได้คำตอบอยู่เสมอ”

เธอกำมือแน่น ความกล้าลุกวาบขึ้นมา “ฉันไม่ได้จะก้าวล้ำ…แต่คุณ…”

“เธอควรเรียกฉันว่า ‘ท่านดยุก’ นะและควรใช้คำสรรพนามแทนตัวเองให้ดีกว่านี้ด้วย” เขาขัดขึ้น

หญิงสาวชะงักไปเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ “ค่ะ ดิฉันไม่ได้จะก้าวล้ำ…แต่ท่านดยุกไม่มีสิทธิ์มาดูถูกดิฉันตลอดเวลาแบบนั้น”

แววตาคมกริบวาวขึ้น คนตัวสูงเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นปะทะแก้มเธอ

“ไม่มีสิทธิ์หรือ?” เสียงทุ้มต่ำลากยาวกดดัน “เธอเป็นเพียงสามัญชนที่ได้อาศัยอยู่ในเขตพระราชวังเพราะฉันยอมให้…แม้แต่ที่นอนในกระท่อมหลังนั้นก็เพราะเธออยู่ใต้ชื่อของเฟนเฮิร์ท”

ณิชาเม้มริมฝีปากแน่น ใจเต้นแรงทั้งโกรธทั้งหวั่นไหว ร่างกำยำโน้มศีรษะลงเล็กน้อย เสียงกระซิบเย็นเยียบทิ้งท้าย “อย่าลืมว่าสถานะของเราแตกต่างกันแค่ไหน…และฉันไม่คิดจะปล่อยให้เธอลืมมันแม้แต่ชั่วลมหายใจเดียว”

แล้วเขาก็ผละออกไป ทิ้งไว้เพียงร่างเล็กที่ยืนนิ่งกลางลมหนาวและหัวใจที่เต้นระรัวราวจะระเบิด