บทที่ 7

ตอนแรกสายขิมอยู่ห้องของเขา ตอนนี้สลับกันเขาอยู่ห้องของสายขิมแทน

ยังคงยืนยันคำตอบเดิม โคตรซวย…

พนักงานเปิดประตูห้องให้สายขิมแล้ว แต่เขาก็ต้องอยู่รอจนกว่าจะฟื้น คนรักสันโดษอย่างเขาไม่ชอบคลุกคลีอยู่กับคนที่ไม่สนิท ถึงจะดูเย็นชาและปากร้าย แต่ก็ไม่ได้ใจจืดใจดำมากพอจะทิ้งสายขิมที่ยังไม่ฟื้นไว้คนเดียว ยังไงซะเธอก็เป็นหลานสาวป้าหยก คนที่เขาเคารพนับถือ

“วุ่นวายฉิบหาย…”

เทรย์ซิสมองรูปภาพของสายขิมที่วางอยู่โต๊ะข้างเตียง สายตาคมเข้มจ้องมองรูปนั้นเนิ่นนาน เป็นรูปเด็กผู้หญิงถักเปียสองข้าง มือหนึ่งถือไอติม อีกมือชูสองนิ้วยิ้มเห็นฟัน ข้างๆ เป็นผู้ชายอีกที่ยืนนิ่งๆ

อ่า…จำได้แล้ว

“ยัยเด็กคนนั้นนี่เอง” เขาพึมพำเบาๆ ก่อนจะเลื่อนสายตากลับไปมองสายขิมอีกครั้ง

ปึก!

‘อ๊ะ! ขอโทษค่ะ’

‘…’

‘เสื้อพี่…เปื้อนหมดเลย’ เด็กน้อยชี้นิ้วไปยังเสื้อสีขาวสะอาดของเด็กหนุ่ม ตอนนี้มันเปื้อนไปด้วยไอติม และก้อนไอติมของตนก็ตกลงพื้นไปแล้วหนึ่งก้อน ที่เรียกพี่เพราะคิดว่าคงอายุมากกว่า

‘ไม่ดูตาม้าตาเรือ’

‘ม้ามีตาพอเข้าใจ แต่เรือ…มีตาด้วยเหรอคะ’ เด็กสาวเงยหน้าถามด้วยมีหน้าใสซื่อ เมื่อเห็นอีกคนจ้องเขม็งก็ยิ้มหน้าเจื่อน ‘แหะๆ ขอโทษค่ะ เดี๋ยวหนูรับผิดชอบเองค่ะ’

‘ไม่ต้อง’

‘อ้าว…’

ที่แท้ก็ยัยเด็กนั่นที่วิ่งถือไอติมไม่ดูตาม้าตาเรือมาชนเขาเต็มๆ ทำให้เสื้อแสนหวงของเขาตอนนั้นเปื้อนไปด้วยคราบไอติม

“โลกอะไรจะกลมขนาดนี้” เขาเดินไปนั่งลงโซฟา หยิบโทนศัพท์ออกมาเล่นระหว่างรอตัวปัญหาฟื้น ตอนนี้ฝนยังคงตกหนัก คาดว่าอาจจะตกทั้งคืน

“อื้อ~” เสียงครางเบาๆ ดังออกมาจากเตียง ทำให้เทรย์ซิสละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ไปมอง

สายขิมเริ่มขยับตัวเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยมองเพดานห้องสีขาวและกลิ่นหอมจากปลอกหมอนและไออุ่นจากผ้าห่มคุ้นเคยทำให้รู้ทันทีว่านี่คือห้องของตัวเอง

เธอนอนกะพริบตาช้าๆ ราวกับกำลังประมวลผล ก่อนจะหันไปมองด้านข้างสบตาเข้ากับเทรย์ซิสที่นั่งอยู่โซฟา เธเเบิกตากว้างด้วยความตกใจ รีบดีดตัวขึ้นจากเตียงนอน

“พะ…พี่เทรย์ซิสมาอยู่ห้องขิมได้ยังไง!”

“คิดว่าอยากอยู่ตายงั้นแหละ” เขาพูดจบก็หยัดกายขึ้นเต็มความสูง มือยัดโทรศัพท์ลงกระเป๋ากางเกง “เธอเป็นลมอยู่ข้างล่าง พนักงานหน้าล็อบบี้โทรมาบอกฉัน”

เธอจำได้แล้ว…

ตอนนั้นรู้สึกเหมือนตัวเองจะวูบ จากนั้นทุกอย่างก็ดับวูบลงราวกับโดนตักสวิตซ์ รู้ตัวอีกทีก็ตื่นมาอยู่ห้องตัวเอง แถมยังเห็นเขาอยู่ในห้องด้วย

“พี่…อุ้มขิมขึ้นมาเหรอ” ไม่ได้อยากสำคัญตัวหรอกนะ แต่คำพูดของเขาชวนให้เธอคิดแบบนั้นจริงๆ

“ขอบคุณสักคำ?” เขาเลิกคิ้วขึ้นสูง

“ขอบคุณค่ะ…”

เทรย์ซิสเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ ก่อนจะละสายตาจากสายขิม หยิบบางอย่างออกมาวางไว้ที่โต๊ะข้างเตียงนอน

“ให้ยืมคีย์การ์ดไว้ใช้ขึ้นลงตึกก่อน คนของแม่ฉันเอากระเป๋ามาให้เมื่อไหร่ค่อยเอามาคืน”

ใจดีเหมือนกันนะเนี่ย… เธอพูดในใจ

“ขอบคุณอีกครั้งนะคะ”

เขาไม่พูดอะไรต่อจากนั้น หมุนตัวแล้วเดินออกไปจากห้องนอนของเธอทันที

รู้สึกโล่งอกที่ได้กลับห้องตัวเองสักที ลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะดึงผ้าห่มออกจากตัว เหวี่ยงขาลงจากเตียงนอน ลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบไอแพดมาเล่นแทนโทรศัพท์

ขวัญ : สายขิมไปไหน ไม่ตอบเพื่อนเลย

สายขิม : มาแล้ว

สายขิม : ซวยมากลืมโทรศัพท์กับกระเป๋าไว้ที่บ้านเจ้านายป้าหยก ตอบพวกแกในไอแพดเนี่ย

เขต : ศุกร์นี้พวกกูชวนกันกินเหล้า

สายขิม : ขอพัก กูเข็ด

เขต : เขตอะไรอีขิม คืนนั้นมึงได้จูบกับซีเคร็ทของวาแซร์เลยนะ

อุตส่าห์พยายามลืมเรื่องคืนนั้นไปแล้ว แต่เพื่อนก็ดันพูดขึ้นมาอีก เธอไม่มีวันลบภาพนั้นออกไปจากหัวได้ และยิ่งอยู่คอนโดห้องตรงข้ามกับเขาแล้วล่ะก็…ยิ่งยากที่จะลืม

ขวัญ : พอกูรู้ว่าเป็นพี่เทรย์ซิส กูกรี๊ดเลยจ้า วาสนาปากมึงมากสายขิม

สายขิม : ค่า นอกจากวาสนาปากกูแล้ว ยังวาสนาที่ได้อยู่คอนโดห้องตรงข้ามเขาด้วย แถมยังเป็นลูกชายเจ้านายป้าหยกอีก

เขต : OMG! จริงเหรออีขิม!

ขวัญ : ว๊ายยยย กูชักจะเริ่มอิจฉาอีขิมล่ะตอนนี้

กรรมมากกว่า…

นัตตี้ : กูบอกมันจีบเขาอยู่ แต่มันไม่เอา

สายขิม : ไม่เอาๆ ไม่จีบเด็ดขาด

เทรย์ซิสเพอร์เฟกต์เกินไปจนดูไม่เหมาะกับคนธรรมดาอย่างเธอเลยสักนิด แค่คิดก็รู้สึกว่ามันไกลเกินเอื้อมแล้ว

เขต : โอ๊ยย ไม่ได้หนังสือมากเพื่อนกู

สายขิม : ไม่คุยกับพวกมึงแล้ว อาบน้ำนอนดีกว่า

เธอกดออกจากแชตกลุ่ม ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้องน้ำ พร้อมกับถือไอแพดติดมือไปด้วย เพื่อใช้เปิดเพลงระหว่างอาบน้ำ

วันต่อมา

สายขิมเดินขึ้นตึกคณะของตัวเอง พลางยกมือป้องปากหาว ในมือถือแก้วกาแฟเอสเพรสโซ่เย็น ก่อนจะยกขึ้นดูดผ่านหลอดเพื่อเรียกความสดชื่น

เมื่อคืนเธอนอนเกือบตีหนึ่ง เพราะดูซีรีส์เพลินไปหน่อย แต่การมีเรียนเช้าไม่ใช่อุปสรรคสำหรับเธออยู่แล้ว บางวันนอนแค่สามชั่วโมงก็สามารถลุกมาเรียนได้

ชีวิตนักศึกษาก็แบบนี้แหละ วันไหนงานเยอะ บางทีก็หลับคางานไปเลยก็มี

เธอชินแล้ว…

ตอนเช้าคนของเจ้านายป้าหยกเอากระเป๋ามาคืนให้เธอ แถมยังมาส่งถึงมหา’ลัย ตอนแรกเธอปฏิเสธไปแล้ว แต่คนที่เอาของมาส่งบอกว่านี่เป็นคำสั่งของ ‘คุณน้ำตาล’

พอได้ยินชื่อนี้ เธอก็รู้ทันทีว่าไม่อาจปฏิเสธความต้องการของเจ้าของชื่อนี้ได้ สุดท้ายเลยต้องนั่ง เบนซ์เอสคลาสราคาหลักสิบล้านมาเรียน ราวกับเป็นลูกคุณหนูอย่างนั้นแหละ

หลังจากเรียนเสร็จ สายขิมเดินมายังโรงอาหารของคณะพร้อมกลุ่มเพื่อน สั่งข้าวแล้วเดินกลับมานั่งโต๊ะที่จองไว้ สายตาเพื่อนทั้งหมดต่างจับจ้องมาที่เธอราวกับกำลังตั้งคำถาม

“ถ้าสงสัยเรื่องรุ่นพี่ที่ชื่อเทรย์ซิส กูก็ไม่รู้เหมือนกันจะตอบยังไง ส่วนคอนโดที่กูย้ายไปอยู่ เป็นห้องเดิมแม่เขา แม่เขาให้กูอยู่ฟรีไม่คิดค่าเช่า”

“ทำไมมึงโชคดีจังสายขิม ได้จูบกับพี่เทรย์ซิสไม่พอ แม่เขายังดีกับมึงอีก” เขตพูด

“ถึงขั้นจะเอากูเป็นลูกอีกคนเลยนะ”

“ไม่แน่นะ แม่พี่เทรย์ซิสอาจจะล็อกมงว่าที่ลูกสะใภ้ไว้แล้วก็ได้” นัตตี้พูดด้วยรอยยิ้มกริ่ม

“จีบเลยขิม กูเชียร์คนนี้!” ขวัญเสริม

ส่วนเพื่อนผู้ชายอีกสองคนในกลุ่มลอบถอนหายใจออกมาเบาๆ พลางส่ายหน้าไปมา

“โอ๊ยย พวกมึงช่วยคิดอะไรที่มันเป็นไปได้กว่านี้หน่อย กูกับเขาน่ะเหรอ? แม่งคนละชั้นกันเลย” ถ้าจะรักใครสักคน เธอก็อยากรักคนที่เท่าเทียมกับตัวเอง อย่างน้อยมันจะได้ไม่ต้องรู้สึกว่าด้อยกว่าอีกฝ่าย

“เป็นกูนะไม่ปล่อยไว้หรอก แม่เขาชอบขนาดนี้ ทางสะดวกเลยล่ะ” ขวัญพูดแล้วตักข้าวเข้าปากเคี้ยวกิน

สายขิมไม่พูดอะไร เริ่มตักข้าวเข้าปากเคี้ยวกินเงียบๆ พลางเขี่ยโทรศัพท์ดูนั่นดูนี่เรื่อยเปื่อย

“ขิม”

“ฮะ?”

“ขอยืมโทรศัพท์หน่อย”

“เอาไปทำไม”

“เออหน่า ขอยืมหน่อย จะส่องผู้”

สายขิมยื่นโทรศัพท์ให้เขตโดยไม่คิดอะไร เขตหันไปมองขวัญและนัตตี้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ก่อนจะยื่นโทรศัพท์คืนให้สายขิม

“มึงส่องใคร”

“พี่เทรย์ซิส”

“แล้วทำไมไม่เอาของมึงส่อง…อีเขต!” ยังพูดไม่ทันจบประโยค สายตาก็เหลือบเห็นหน้าจอไอจีตัวเองโชว์หลาไอจีของเทรย์ซิส แถมยัง…

กดติดตามแล้วเรียบร้อย

“มะ…มึงเอาไอจีกูไปติดตามพี่เขาทำไม!” เธอพูดอย่างร้อนรน ก่อนจะรีบกดยกเลิกการติดตามทันที

“อยากให้เพื่อนมีผัว”

“เรื่องของมึงกับพี่เทรย์ซิสมันเกินคำว่าบังเอิญนะขิม มึงลองคิดดูดีๆ แบบนี้เรียกพรหมลิขิตชัดๆ” นัตตี้พูดแล้วหันไปมองหน้าเพื่อนในกลุ่ม

“กรรมลิขิตต่างหาก” เธอสวนขึ้นทันควัน “มึงสองคนก็ไม่คิดช่วยพูดอะไรเลย นั่งแดกข้าวอยู่นั่น หิวมาจากไหน”

“พวกกูสองคนพูดทันสามคนนี้ที่ไหน” ไบร์ทพูด

“อือ พูดแม่งโคตรเร็ว” พายุตอบ

เธอหันไปชี้นิ้วคาดโทษเพื่อนรายคน ไม่รู้ว่าตอนนี้เขาเห็นแจ้งเตือนการติดตามหรือเปล่า ขอให้ไม่เห็นทีเถอะ…เพี้ยง!