บทที่ 15

มหาวิทยาลัยวาแซร์

คณะวิศวะฯ

“พวกมึงเป็นอะไรกับคณะนี้มากไหม” สายขิมบ่นอุบ หลังจากถูกเพื่อนลากมาแต่คณะวิศวะแทบทุกวัน ทั้งที่พยายามหลีกเลี่ยงไม่ให้เจอเทรย์ซิส แต่สุดท้ายก็หนีไม่พ้น เพราะเพื่อนนี่แหละตัวดี

“วันนี้คณะวิศวะเขารับเกียร์กัน คณะนี้อาหารเริ่ดๆ ทั้งนั้นจะพลาดได้ไง” เขตหันมาตอบ

“มึงก็รู้ว่ากูไม่อยากเจอพี่เทรย์ซิส”

“พี่เขาออกจะหล่อ มึงควรขอบคุณกูนะที่ทำให้มึงได้จูบกับพี่เขา”

“พี่เทรย์ซิสคือของแรร์เลยนะนั่น พวกกูสามคนยังพูดกันอยู่เลย ว่าอิจฉามึงที่ได้จูบกับตัวท็อปวิศวะ” ขวัญพูดพร้อมรอยยิ้มกริ่ม

“ได้จูบไม่พอ แม่เขายังชอบมึงอีก โอกาสมาถึงแล้วนะสายขิม” นัตตี้เสริม

“ยุให้กูจีบพี่เขาให้ได้?”

“โอกาสจีบติดสูงมาก ยิ่งแม่เขาชอบมึง มึงก็ชนะผู้หญิงทั้งโลกไปแล้ว” เขตว่า

เธอไม่ตอบอะไร เพียงแค่ส่ายหน้าไปมา ก่อนจะเลื่อนสายตาไปมองลานกิจกรรมของคณะวิศวะ พวกเธอยืนอยู่ในมุมที่ไม่วุ่นวายกับกิจกรรมมากนัก นักศึกษาปีหนึ่งนั่งเรียงกันเป็นระเบียบ มีป้ายชื่อคล้องคอ แต่ละคนหน้าตาดีสมคำล่ำลือ

กลุ่มที่ยืนอยู่ด้านหน้าคือรุ่นพี่ ไม่นานรุ่นพี่อีกกลุ่มที่สวมเสื้อช็อปสีแดงก็เดินออกมา และในกลุ่มนั้น…มีเทรย์ซิสอยู่ด้วย

“เชี้ย แก๊งพี่เทรย์ซิสโครตหล่อ” ขวัญพูด พลางเหล่สายตามองสายขิมที่ดูเหมือนจะมองแค่เทรย์ซิสคนเดียว ก่อนจะหันไปสะกิดเพื่อนให้มองสายขิม

“แหม มองตาไม่กระพริบเลยนะอีขิม”

“พี่เทรย์ซิสหล่ออะดิ”

“อะไรของพวกมึง…” เธอบ่นอุบ ก่อนจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ มองคนอื่นที่ไม่ใช่เขาบ้าง ไม่ได้ตั้งใจมองแต่สายตาพาไปเองอัตโนมัติ

“ปีหนึ่ง! นั่งให้เป็นระเบียบ!”

สายขิมสะดุ้งเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยหันกลับไปมองต้นเสียง และก็ต้องชะงักเพราะเจ้าของเสียงเมื่อครู่คือ…

เทรย์ซิส

เขาก้าวออกมายืนด้านหน้าเต็มตัว ในชุดช็อปสีแดงเข้ม แววตาคมที่เคยเย็นชาตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าทุกครั้ง

“ผมบอกพวกคุณนั่งให้เป็นระเบียบ ไม่ได้ยินรึไง?” เสียงของเขาไม่ได้ดังมาก แต่กลับกดบรรยากาศทั้งลานให้ตึงเครียดขึ้นทันที “เมื่อกี้ใครคุยกันในแถว ถ้ารู้ตัวให้ออกมาข้างหน้าเดี๋ยวนี้! ก่อนที่ผมจะทำโทษทั้งหมด!”

นักศึกษาปีหนึ่งรีบขยับตัวนั่งให้ตรงกันอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครกล้าส่งเสียงแม้แต่นิดเดียว

สายขิมรู้สึกขนลุกวาบขึ้นมาตั้งแต่ปลายแขน นี่ใช่คนเดียวกับที่เธอเคยเจอหรือเปล่า จำได้ว่าเขาเย็นชามาก ไม่คิดว่าจะได้เห็นเขาในมุม ‘เฮดว้าก’

บอกตามตรง ถ้าเธอเป็นปีหนึ่งที่นั่งอยู่ตรงนั้นคงกลัวจนตัวหด เพราะแค่ยืนฟังอยู่ตรงนี้ยังรู้สึกใจเต้นแรงและอึดอัดแทน

“พี่เทรย์ซิสเป็นเฮดว้ากเหรอวะ เพิ่งรู้” นัตตี้พูดขึ้น

“ผัวมึงโหดว่ะสายขิม”

“ไม่ใช่ผัวกูอีเขต” เธอรีบแย้งเขต พร้อมกับหันไปถลึงตาใส่มันที่ยิ้มเหมือนไม่รู้ร้อนรู้หนาวอะไร จังหวะที่ดึงสายตากลับไปมองเขาดันเผลอสบตากันพอดี

ทั้งที่เธอไม่ได้ยืนรวมอยู่กับกลุ่มปีหนึ่ง แต่หัวใจก็ไหววูบขึ้นมาอย่างไม่ทันตั้งตัวจนต้องรีบหลบสายตาแทบไม่ทัน ตอนสบตากัน สายตาของเขาเหมือนจะต่อยเธออย่างนั้นแหละ

KLIN Bar

สายขิมกับเพื่อนออกมาดื่มกันที่ร้านประจำ พรุ่งนี้อาจารย์ยกคลาสทั้งวันเลยชวนกันออกมาดื่ม คืนนี้สายขิมตั้งใจดื่มให้น้อยที่สุดเพราะเข็ดหลาบกับคราวก่อน

“ยกหน่อยขิม เพื่อนยกกันหมดไปหลายแก้วแล้ว”

เธอจำใจยกทั้งที่สัญญากับตัวเองแล้วว่าจะดื่มให้นับแก้วได้ ยกขึ้นดื่มจนหมดแล้ววางลง ก่อนที่สายตาจะพลันไปสะดุดเข้ากับแก๊งเทรย์ซิส

เจอเขาอีกแล้ว

คงเป็นเวรกรรมนำพาให้มาเจอกันจริงๆ ไปไหนก็เจอ เขาหันมาทางนี้ทำให้สบตากันพอดี เธอรีบหลบสายตาไปทันที ไม่ได้อยากใจสั่นเลย แต่เขาดันหล่อขนาดนั้น แถมยังตรงสเปกเธอทุกอย่างอีกด้วย

พยายามไม่สนใจแล้ว ทำไมเขาต้องตรงสเปกเธอทุกอย่างด้วยไม่เข้าใจเลย

“พูดจริงนะขิม จีบพี่เขาเถอะ หล่อขนาดนั้น”

เธอหันไปมองนัตตี้ที่พูดขึ้น ตอนนี้นัตตี้เริ่มเมาแล้ว ไม่เมาได้ไงไปเจอภาพบาดตาบาดใจมาทำให้อกหัก ซัดไปหลายแก้วจนเมาก่อนเพื่อน

“กูเชียร์”

“เมาแล้วพูดไปเรื่อยนะมึงนัตตี้”

“กูพูดจริง อยากให้มึงสมหวัง”

“ก่อนจะให้กูสมหวัง มึงช่วยกรุณาดูกูกับเขาหน่อย คนละชั้นกันเลย”

“ถ้าแม่เขาชอบมึง มันก็ชัดเจนแล้วไหมว่าแม่เขาไม่ได้มองมึงที่ฐานะ และมึงมีสิทธิ์ค่ะ”

“ทำไมพวกมึงถึงอยากให้กูจีบพี่เทรย์ซิสนัก”

“ไม่รู้ว่ะ แต่กูรู้สึกว่าเคมีมึงกับพี่เขาโคตรได้ เหมือนพวกชิปเปอร์เวลาเห็นดาราที่จิ้นกัน” เขตพูด

เธอกรอกดวงตาไปมา รู้สึกเอือมระอาทุกครั้งที่ได้ยินเพื่อนยุให้จีบเทรย์ซิส แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่ายิ่งโดนเพื่อนพูดแบบนี้มากเท่าไร มันยิ่งทำให้เธอหวั่นไหวกับเขามากเท่านั้น

ไม่อยากชอบเขาเลย….

คืนนี้สายขิมว่าจะไม่เมาแต่ก็เมาจนได้ มากับเพื่อนทีไร คำว่า ‘คืนนี้จะไม่เมา’ มักใช้ไม่ได้ผลเสมอ

สายขิมปลีกตัวออกมาห้องน้ำคนเดียว หลังจากทำธุระส่วนตัวเสร็จเรียบร้อย กำลังเดินกลับโต๊ะ สายตาพลันเหลือบเห็นเทรย์ซิสกำลังยืนคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง ซึ่งเขาหันมาทางเธอสบตากันเข้าพอดี

เธอละสายตาไปจากเขาแล้วหมุนตัวเตรียมเดินกลับโต๊ะ หากแต่ว่า…

“น้องขิม บังเอิญจังเจอกันที่นี่”

คนที่ทักเธอชื่อ ‘สกาย’ คนคุยเก่าที่เหี้ยมาก เลิกคุยกันหลายเดือนแล้ว เธอบล็อคทุกช่องทางแต่ไม่คิดว่าจะมาเจอกันที่นี่

นี่สิเวรกรรมของแท้

“เมารึยัง”

“ยังค่ะ”

“น้องขิมสวยขึ้นรึเปล่าเนี่ย” สกายมองสายขิมด้วยสายตาแทะโลมอย่างเปิดเผย “ตอนนี้มีแฟนรึยัง”

“มีแล้วค่ะ” เธอตอบกลับเสียงเรียบ จากเมาอยู่เจอคนคุยเก่าเข้าไปกูสร่างเลย

“โกหกพี่รึเปล่า”

“ไม่ได้โกหกค่ะ”

“น้องขิมยังโกหกไม่เนียนเหมือนเดิมเลยนะ”

“พี่สกายจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็เรื่องของพี่ ขอตัวกลับโต๊ะก่อนค่ะ” เธอตัดจบบทสนทนา ก่อนจะหมุนตัวเตรียมกลับโต๊ะไปหาเพื่อน

แต่ทว่า…

หมับ!

“ปล่อยขิมนะพี่สกาย!”

“ปลดบล็อคพี่หน่อยได้ไหม ตอนนั้นขิมไม่เปิดโอกาสให้พี่ได้อธิบายและง้อเลย”

“ก็พี่เหี้ยไง” เธอสวนกลับ นึกถึงเรื่องนั้นทีไรยังรู้สึกโกรธไม่หาย “ปากบอกมีขิมคนเดียว แต่ที่ไหนได้ไปเอากับคนอื่น ขิมคิดถูกแล้วที่ไม่รีบตกลงคบกับพี่”

“ให้โอกาสพี่ได้ไหม พี่รักขิมจริงๆ นะ”

“ปล่อยขิม ตอนนี้ขิมมีแฟนแล้ว เลิกยุ่งกับขิมได้แล้ว”

“พี่ไม่เชื่อว่าขิมมีแฟนแล้ว ขิมโกหกเพราะอยากให้พี่เลิกยุ่งกับขิมใช่ไหม”

“บอกแล้วไงคะ จะเชื่อหรือไม่เชื่อมันก็เรื่องของพี่”

“งั้นกล้าเอาแฟนมายืนยันไหม ถ้ามีแฟนแล้วจริงๆ พี่จะเลิกยุ่งกับขิม แต่ถ้าขิมโกหก พี่จะทำทุกทางเพื่อเอาขิมกลับคืนมาเป็นของพี่”

“ได้!” เธอตอบรับอย่างไม่ลังเล รวบรวมแรงทั้งหมดที่มีผลักเขาออก ก่อนจะหมุนตัวกลับไปด้านหลังแล้วคว้าแขนใครบางคนมา

เทรย์ซิส….

“ทำบ้าอะไรของเธอวะ” เทรย์ซิสที่โดนดึงไปแบบไม่ทันตั้งตัว เอ่ยถามสายขิมเสียงเข้มด้วยสีหน้าไม่พอใจ

“นี่ไง! แฟนขิม”