Masuk~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง
“ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว
“พายบอกว่าพายพูดเรื่องเฌอรีนให้พี่ฟังแล้ว” น้ำเหนือถลึงตาใส่วิลล์แม้ว่าเรื่องปล่อยภาพเขาผิดที่ถ่ายภาพไว้ แต่เรื่องที่ทั้งคู่หักหลังเขามันยังอยู่ในใจเขา“จริง ๆ ผมยังไม่อยากบอกพี่ ผมอยากให้พี่ฟังจากปากยัยนั่นเอง แต่พอเห็นแบบนี้แล้วสงสารว่ะ ไม่อยากให้พี่โง่”“ไอ้ห่านี่มึงด่ากู”“เฮ้ อย่าลืมว่ามึงไม่มี
~Chapter 22~อีกด้านหนึ่ง..@Friday night สายตาของเหล่านักท่องราตรีสาวหลายคน ต่างมุ่งตรงไปยังชายหนุ่มผู้หนึ่ง เขาเดินเข้ามาด้วยเสน่ห์อันแพรวพราว ก่อนที่เขาจะนั่งลงตรงกันข้ามกับบาร์เทนเดอร์หนุ่มพอตเตอร์ไม่ได้สนใจสายตาของผู้หญิงที่มองมาที่เขาเหมือนเคย เพราะในหัวของเขาตอนนี้กำลังนึกคิดว่าตนควรจะจัดกา
“ฮึก” เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ พระพายเบือนใบหน้าหนี แต่ทว่าก็ถูกฝ่ามือหนาบีบกรามเล็กให้หันมาสบสายตากับเขา “อื้ออ~”“มึงรู้หรือเปล่า ว่ากูรู้สึกยังไง” พระพายข่มเปลือกตาลง เธอพยายามเบือนหน้าหนีแก่นกายที่กำลังจะถูกยัดใส่เข้าไปในโพรงปากของเธอ“อึก!” แรงบีบกรามเล็กทำให้เธอต้องห่อริมฝีปากขึ้น ก่อนที่เขาจะอั
ตัวละครมีพฤติกรรมรุนแรง โหดร้าย ทารุณ อาจทำให้เกิดความสะเทือนใจโปรดใช้วิจารณญาณ~Chapter 17~รักก็ส่วนรัก ความเจ็บปวดตามร่างกายไม่ใช่เรื่องที่เธอจะยินยอมได้ พระพายกฝ่ามือทุบตีแผ่นหลังหนาไม่หยุดหย่อน แต่ทว่ามันก็ไม่ทำให้ชายหนุ่มรู้สึกสะทกสะท้านกับแรงอันน้อยนิดของเธอ “หยุด! กูรำคาญ” เขากดเสียงต่ำใส่







