LOGIN~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง
“ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว
ทุกคืนเขาจะถามเธอว่าเมื่อไรจะได้เจอเธอ และเมื่อไรเธอจะให้อภัยเขา การเฝ้ารอที่คาดหวังว่าสักวันเธอจะกลับมามันสูญสิ้นเมื่อเธอได้เริ่มต้นใหม่นานแล้วนานจนเด็กเล็กคนนั้นโตจนพูดได้ เธอมีครอบครัวที่ดีเขาภาวนาให้มันเป็นแบบนั้น“พู่ววว~” น้ำเหนือพ่นลมหายใจออกมา เมื่อเสียงประชาสัมพันธ์บอกเวลาบ่ายโมงตรงแล้ว เข
ความฉ่ำแฉะของลิ้นหนายังคงทำให้เธอครางเสียงออกมาไม่ขาดสาย พระพายสุขรัญจวนใหกับสัมผัสของเขาในครั้งนี้มาก หญิงสาวยกขาของตนออกจากบ่าของเขา ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าขึ้นพรมจูบเรือนร่างของเธอ กลิ่นหอมอ่อน ๆของสตรีเพศมันทำให้เขารู้สึกอยากปลดปล่อย แก่นกายอุ่นร้อนของเขาแทบปะทุลาวาออกมารอมร่อ“เหนือ~” เสียงคร
กึก!“พี่คะ พี่เห็นเด็กผู้ชาย ผิวขาว ตาโต ๆ ในมือมีหุ่นยนต์เดินมาทางนี้ไหมคะ” ฉันพูดออกมาเสียงสั่น ๆขณะที่พยาบาลที่ฉันเอ่ยปากถามเธอทำหน้าครุ่นคิดเล็กน้อยก่อนจะทำปากเหมือนกับนึกขึ้นได้“อ้อ เห็นเดินไปทางนั้นนะคะ” ฉันเอ่ยปากขอบคุณพร้อมกับออกตัววิ่งอีกครั้ง ฉันสอดส่องสายตามองออกไปรอบกาย ก่อนจะตัดสินใจว
~Chapter 39~“เหนือรักพาย รักมาก รักมาตลอด” เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงสั่นเครือที่ซอกคอของเธอ “_”“ไม่ตอบอะไรหน่อยเหรอ”“แล้วจะต้องตอบอะไรล่ะ”“รักเหนือไง”“หึ”“_”“พายจะเอาคืนเหนือหรือไง”“เปล่าสักหน่อย”“แต่ทำไมใจร้าย ใจแข็งมาก”“เหรอ พายเนี่ยนนะใจร้าย ใจแข็ง”“ก็ใช่”“เหนือน่ะสิ ใจร้าย”“_” น้ำเหน







