Se connecter~ ความในใจจากนักเขียน ~จบไปแล้วสำหรับเซทแบดเลิฟ เลือดตาแทบกระเด็น เป็นไงกันบ้างคะ ชอบเรื่องไหนมากที่สุด หลายคนคงตอบว่าเรื่องของวิลล์ ส่วนเลซี่ขอตอบว่าทุกเรื่องค่ะ 5555 ปิดเซทด้วยการฉลองครบรอบหนึ่งปีของเลซี่เดินทางมาได้หนึ่งปีแล้วค่ะหวังว่าจะอยู่ร่วมเดินทางไปกับเลซี่อีกหลาย ๆปีเลยนะคะ นิยายเรื่องน
“โอเค งั้นขยับมาหาพ่อมา” “เสื้อพ่อไปไหนฮะ” “อ้อ พ่อร้อนเลยไม่ใส่” หญิงสาวเม้มริมฝีปากด้วยความเขินอาย พายุไม่รู้สินะว่าเขากำลังจะมีน้อง “ขยับมาสิ” ปลายฝนเลิกคิ้วข้างหนึ่งเชิงเป็นคำถามว่าเธอด้วยเหรอ ซึ่งเขาก็พยักหน้ารับ หญิงสาวไม่ได้พูดอะไรเธอขยับเข้าหาเขาจนแนบชิดกับตัวเล็กที่นอนคั่นกลาง“แม่ขอฟังล
“อ๊ะ! อ๊ะ! วะ วาโย อื้ออ ลึกๆ” เสียงเนื้อกระทบดังขึ้นถี่ ๆเมื่อเขาโยกตัวเธอเข้าใส่แก่นกายของเขาแรงขึ้น เสียงของเธอที่อ่อนระทวยคล้ายคนจะขาดใจทำให้เขาอุ้มเธอไปยังห้องนอนของเธอเอง “อืมม~” ชายหนุ่มวางเธอลงอย่างนุ่มนวล ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงจูบริมฝีปากบางด้วยความรักใคร่ ขณะที่เอวหนาก็ขยับเข้าจังหวะอย่างไ
“ปลายฝน ฉันคิดถึงเธอมาก กลิ่นของเธอ เสียงของเธอ ทุกอย่างที่เป็นเธอ...ฉันคิดถึงมาก” ดวงตาคมไม่อาจปกปิดความรู้สึกที่ผ่านมาของตนได้ ความรู้สึกกับเธอคนนี้ยังคงเดิมเสมอตั้งแต่แรกพบ“ฉันพยายามบอกตัวเองทุกวันว่าให้อดทน อดทนที่จะได้เจอเธออีกครั้ง อดทนที่จะไม่ไปหาเธอ มันโคตรทรมาน...” “ฉันก็...คิดถึงนายเหมือ
หลายวันต่อมา...ปลายฝนตัดสินใจย้ายกลับมาอยู่ที่กรุงเทพฯ ตามคำร้องขอของชายหนุ่มเพราะเขาไม่สามารถย้ายมาอยู่ด้วยเนื่องจากธุรกิจของทางครอบครัว วาโยต้องฝึกงานเพื่อเตรียมขึ้นบริหารโรงพยาบาลต่อจากบิดาของเขา และอีกนัยหนึ่งที่เธอย้ายมาอยู่ที่นี่เพราะลูกของเธอ หญิงสาวต้องการให้พายุได้รับโอกาสที่ดีในทุกเรื่อง
“ในตอนนั้นที่แม่รู้เรื่อง แม่คิดว่าทำไมแม่ถึงต้องเข้าใจแล้วรับเธอเข้ามาเป็นสะใภ้ให้เธอสุขสบายทั้ง ๆ ที่พ่อกับแม่เธอทำให้แม่ต้องไปโรงพยาบาลแทบทุกวัน”“_” “ตลอดสี่ปีแม่เอาแต่คิดเรื่องนี้เพราะพยายามรับเธอเข้ามาเพื่อให้วาโยมีความสุข รวมถึงพ่อของเขาที่พยายามเข้ารับการรักษาทางจิต...” “...มันยังยากเสมอเว
~ Chapter 32 ~“ปลายฝน เธออยู่...เชี่ยไรวะ” เสียงของวาโยทำให้ฉันหันไปมอง ก่อนที่เขาจะเลื่อนสายตาจากฉันไปมองมินนี่ ซึ่งแม่นี่ก็ร้องไห้ออกมาพร้อมกับวิ่งไปหาวาโย“ฮึก พี่วาโย พี่ฝนแกล้งมิน อยู่ ๆ มาบอกว่ามินเป็นคนปล่อยคลิปแล้วก็ปล่อยข่าวเรื่องที่ ฮึก...พี่ฝนขายตัว” ฉันยกยิ้มขึ้น ก่อนหน้านี้เมื่อปีที่แล
~ Chapter 25 ~โมโหอีกด้านหนึ่ง...หลังจากกลับมาจากโรงพยาบาลของทางครอบครัว วาโยก็ตรงดิ่งมาหาปลายฝนทันที แต่พอมาหาเหมือนกับทุกวันเขาก็ไม่พบเธอเสียแล้วคิ้วหนาขมวดเข้าหากันด้วยความสงสัย หรือเธอจะหนีเขาไปแล้ว ยิ่งวันนี้ที่เธอตีตัวออกห่างเขาจนเห็นได้ชัดนั้นทำให้เขาหวาดระแวงขึ้นมา ร่างหนาเดินวนภายในห้อง
31/06/20Xz วันนี้...แย่มาก แย่มากจริง ๆ ฉันไปเยี่ยมพระพายที่โรงพยาบาล แต่ฉันกลับเห็นผู้หญิงคนหนึ่ง เธอมากับวาโย วาโยจะโดนรีไทร์เพราะเขาไม่ค่อยเข้าเรียน และฉันรู้มาจากพระพายว่าเขาต้องคอยดูแลผู้หญิงคนนั้นแลกกับที่แม่เขาจะยัดเงินให้มหา'ลัยไม่ให้เขาโดนรีไทร์ ฉันรู้สึกว่าแม่เขาพยายามให
-วาโย จบ- ซ่า!~ ซ่าาา~ ร่างบอบบางเดินฝ่าสายฝนไปอย่างไร้จุดหมาย หญิงสาวไม่รู้ตัวเสียด้วยซ้ำว่าเธอกำลังจะเดินไปไหน เพราะในหัวของเธอเต็มไปด้วยความคิดมากมาย หนึ่งในความคิดนั้นคือเธอเพิ่งถูกหลอกมา น้ำตาของหญิงสาวยังคงไหลออกมาพร้อมกับสายฝนที่ไหลอาบใบหน้า อย่างน้อยเดินตากฝน







