ตอนที่ 2 เช้าวันซวยกับผู้ชายหน้าตาย -3

"เห็นไหมครับ" ไทม์พูดขึ้นลอยๆ "ผมไม่ได้รั้งมันไว้เลย มันเลือกของมันเอง"

มนต์วธูหน้าม้าน นี่มันวันโลกาวินาศอะไรของเธอเนี่ย แฟนก็นอกใจ เมาก็หน้าแตก แถมแมวลูกรักยังมาทรยศหักหลังไปสวามิภักดิ์ผู้ชายแปลกหน้าต่อหน้าต่อตาอีก!

"ฝากไว้ก่อนเถอะนังลูกทรยศ!"

เธอชี้หน้าคาดโทษเจ้าแมวอ้วน ก่อนจะลุกขึ้นยืนปัดฝุ่นตามเสื้อผ้าของตัวเองให้เข้าที่เข้าทางที่สุดเท่าที่จะทำได้ คว้ากระเป๋าสะพายและรองเท้าส้นสูงขึ้นมาถือไว้

"เอาเป็นว่าฉันต้องขอโทษอีกครั้งสำหรับความวุ่นวายเมื่อคืนนะคะ แล้วก็ขอบคุณที่... เอ่อ... ไม่โยนฉันออกไปนอนริมฟุตบาท"

เธอพูดด้วยน้ำเสียงที่เป็นทางการขึ้น พยายามดึงภาพลักษณ์นักธุรกิจสาวกลับมา

"ไม่เป็นไรครับ" ไทม์ตอบเสียงเรียบ "ผมแค่ไม่อยากให้หน้าร้านสกปรกกว่าเดิม"

มนต์วธูสูดลมหายใจลึก ผู้ชายคนนี้ด่าเจ็บโดยไม่ต้องออกแรงจริงๆ เธอตัดสินใจหมุนตัวเตรียมจะเดินออกจากร้านให้พ้นจากสถานการณ์น่าอึดอัดนี้เสียที

แต่ในจังหวะที่เธอกำลังก้าวเดินผ่านหน้าตู้โชว์กระจกใสขนาดยาว สายตาของเธอก็ดันเหลือบไปเห็นสิ่งที่วางเรียงรายอยู่ภายในนั้น

ฝีเท้าของเธอหยุดชะงักโดยอัตโนมัติ

ภายใต้แสงไฟวอร์มไลท์ที่ส่องสว่าง เค้กและเพสทรีหลากหลายชนิดถูกจัดวางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบและสวยงามราวกับงานศิลปะ

มาการองสีพาสเทลไล่เฉดตั้งแต่สีชมพูอ่อนไปจนถึงส้มพีชจัดเรียงเป็นทรงพีระมิด ทาร์ตผลไม้สดชิ้นเล็กๆ ที่เคลือบเกลซจนเงาวับราวกับกระจกสะท้อนแสง มูสเค้กทรงโดมสีขาวเนียนละเอียดประดับด้วยทองคำเปลวบริสุทธิ์ และคัพเค้กที่บีบครีมเป็นรูปดอกกุหลาบอย่างประณีตบรรจงจนแทบไม่กล้ากิน

ทุกชิ้นถูกออกแบบมาอย่างพิถีพิถัน ทั้งคู่สี รูปร่าง และการจัดวาง มันไม่ได้ดูเหมือนขนมที่วางขายในคาเฟ่ทั่วไป แต่มันดูเหมือนอัญมณีล้ำค่าที่ตั้งโชว์อยู่ในร้านจิวเวลรีระดับไฮเอนด์

สมองซีกขวาของเวดดิ้งแพลนเนอร์ที่เคยหลับใหลเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ ถูกกระชากให้ตื่นขึ้นมาทำงานอย่างเต็มกำลังทันที

สวยมาก... โคตรสวย...

มนต์วธูคิดในใจ ดวงตากลมโตเป็นประกายวิบวับ ลืมความอับอายและอาการปวดหัวไปจนหมดสิ้น

ถ้าเอาขนมพวกนี้ไปจัดเรียงบนโต๊ะ Dessert Table สำหรับงานแต่งงานธีมเจ้าหญิงของคุณกิตติยาที่กำลังจะถึงในเดือนหน้าล่ะก็... มันต้องเป็นจุดเด่นที่ทำให้แขกทุกคนในงานต้องหยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแน่นอน!

ตลอดเวลาที่ผ่านมา SAY I DO ของเธอโดดเด่นเรื่องการจัดดอกไม้และการคุมโทนสีของงาน แต่จุดอ่อนเพียงอย่างเดียวที่เธอยังแก้ไม่ตกคือเรื่อง 'ขนมจัดเลี้ยง' เธอทำขนมไม่เป็น และร้านเบเกอรี่ที่ดิวงานอยู่ปัจจุบันก็ทำขนมออกมาได้รสชาติธรรมดา หน้าตาก็งั้นๆ ไม่ได้ช่วยส่งเสริมภาพลักษณ์ความหรูหราของงานแต่งเลยสักนิด

แต่ขนมในตู้โชว์ตรงหน้านี้... มันคือคำตอบของทุกปัญหา!

นี่มันช้างเผือกในป่าคอนกรีตชัดๆ! และที่สำคัญคือช้างเผือกเชือกนี้ดันมาเปิดร้านอยู่ติดกับสตูดิโอของเธอเลยด้วยซ้ำ!

มนต์วธูหันขวับกลับไปมองผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์บาร์ ไทม์กำลังหยิบผ้าขึ้นมาเช็ดแก้วกาแฟอย่างใจเย็น สายตาของเขามองตอบกลับมาอย่างไม่สะทกสะท้าน

เมื่อกี้เธอรู้สึกว่าเขาน่าหมั่นไส้ แต่ตอนนี้... เธอเห็นเขาเป็นเหมืองทองคำที่กำลังเปล่งประกาย

"คุณทำขนมพวกนี้เองทั้งหมดเลยเหรอคะ"

เธอถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง มันไม่ใช่เสียงของคนเมาที่กำลังเขินอาย แต่เป็นเสียงของมนต์วธู เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวที่กำลังเจรจาธุรกิจ

ไทม์เลิกคิ้วเล็กน้อยกับท่าทีที่เปลี่ยนไปกะทันหันของผู้หญิงตรงหน้า

"ครับ ผมเป็นเชฟและเจ้าของร้าน"

"เยี่ยมไปเลยค่ะ" เธอยิ้มกว้าง เป็นรอยยิ้มที่สว่างไสวและจริงใจที่สุดตั้งแต่ก้าวเข้ามาในร้านนี้

มนต์วธูขยับตัวยืนหลังตรง จัดแจงเสื้อผ้าที่ยับยู่ยี่ให้เข้าที่เข้าทาง แม้ว่าสภาพหน้าจะยังดูเหมือนหมีแพนด้า แต่แววตาของเธอกลับมุ่งมั่นและเต็มไปด้วยพลังงาน

เธอเดินกลับไปหยุดยืนอยู่ที่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ สบตากับดวงตาสีนิลคู่นั้นอย่างไม่เกรงกลัว

"ฉันชื่อมนต์วธูค่ะ เป็นเจ้าของร้าน SAY I DO Wedding & Floral คูหาข้างๆ คุณ"

เธอแนะนำตัวอย่างเป็นทางการ

"รับทราบตั้งแต่ตอนที่คุณเคลมค่าซักโซฟาแล้วครับ" เขาตอบกลับเสียงนิ่ง

มนต์วธูไม่สนคำเหน็บแนมนั้น เธอยังคงยิ้มสู้

"ฉันขอถอนคำพูดที่บอกว่าจะแค่จ่ายค่าซักเบาะแล้วจบกันนะคะ เพราะดูเหมือนว่าเราสองร้านน่าจะมีเรื่องให้ต้องคุยกันยาวกว่านั้น"

ไทม์หยุดเช็ดแก้ว วางมันลงบนบาร์หินอ่อนอย่างช้าๆ

"หมายความว่ายังไงครับ"

ปลาทูยืดอกขึ้นเล็กน้อย เปล่งเสียงด้วยความมั่นใจเกินร้อยเปอร์เซ็นต์

"ไว้ฉันกลับมานะคะคุณเชฟ คราวนี้มาดีลงานจริงๆ ไม่ได้มานอนร้านคุณแล้ว"

เธอทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนจะหมุนตัวเดินเชิดหน้าออกจากร้านไปอย่างสง่างามที่สุดเท่าที่คนหิ้วรองเท้าส้นสูงเท้าเปล่าหนึ่งข้างจะทำได้ ทิ้งให้ผู้ชายหน้าตายยืนมองตามแผ่นหลังของเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดา พร้อมกับแมวสีขาวที่ส่งเสียงร้อง 'เมี้ยว' ออกมาเบาๆ ราวกับเป็นการยืนยันคำท้าทายนั้น