Nobela ni บ.ก.ปลาทู

มนต์วธูรีบก้าวเข้าไปต้อนรับด้วยรอยยิ้มกว้างขวาง ร่องรอยการร้องไห้ถูกลบเลือนไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความเป็นมืออาชีพ"ไม่เหนื่อยเลยลูก วันนี้ยายมีความสุขที่สุดในชีวิตเลย" คุณยายศรีตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่เปี่ยมสุข "ยายต้องขอบคุณหนูมากนะจ๊ะ ที่จัดซุ้มดอกไม้ได้ถูกใจยายเหลือเกิน สวยกว่าที่ยายฝันไว้ซะอีก""ส่วนตานี่ก็ถูกใจขนมลูกชุบของคุณเชฟเขาจริงๆ"คุณตาพลหันไปยิ้มให้วันนับร้อยที่กำลังยืนจัดเรียงจานขนมอยู่ "รสชาติไม่หวานจัด หอมควันเทียนอ่อนๆ ผู้สูงอายุอย่างตากินได้สบายเลย... ขอบใจพวกหนูสองคนมากนะ ที่ใส่ใจรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ให้คนแก่""ด้วยความยินดีครับคุณตา" ไทม์ค้อมหัวรับคำชมอย่างสุภาพ "ถ้าคุณตาชอบ เดี๋ยวผมแพ็กใส่กล่องให้เอากลับไปทานที่บ้านอีกนะครับ""แหม ใจดีจริงๆ พ่อหนุ่ม" คุณตาพลหัวเราะชอบใจ ก่อนจะกวาดสายตามองวันนับร้อยสลับกับมนต์วธูดวงตาฝ้าฟางที่ผ่านโลกมาเจ็ดสิบปี หรี่ลงเล็กน้อยราวกับกำลังพิจารณาภาพตรงหน้า รอยยิ้มอบอุ่นและรู้ทันปรากฏขึ้นบนใบหน้าเหี่ยวย่นของคุณตา"เมื่อกี้ ตอนที่ตาพูดบนเวที... ตาแอบเห็นนะ ว่าพ่อหนุ่มคนนี้เขายืนซ้อนหลังคอยส่งผ้าเช็ดหน้าให้หนูอยู่ตลอดเลย"คำพูดของคุ

"หลายคนคงสงสัย ว่าปูนนี้แล้ว จะมาจัดงานแต่งงานทำไมให้เปลืองเงินเปลืองทองลูกหลาน..."แขกในงานพากันหัวเราะเบาๆ ด้วยความเอ็นดู"ย้อนกลับไปเมื่อสี่สิบกว่าปีที่แล้ว ตอนที่ตาพาศรีหนีตามกันมา... เราสองคนไม่มีอะไรเลย มีแต่เสื้อผ้าติดตัวกับความรักที่คิดว่าจะกินแทนข้าวได้..." คุณตาเล่าด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ "เราทำงานหนัก ปากกัดตีนถีบ สร้างตัว สร้างครอบครัว เลี้ยงลูกจนโต... ศรีเขาเป็นผู้หญิงที่ลำบากมากับตาตลอด ไม่เคยได้ใส่ชุดสวยๆ ไม่เคยได้มีงานฉลองแต่งงานเหมือนผู้หญิงคนอื่นเขา"คุณยายศรียกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ซึมออกมาเงียบๆ คุณตาพลกระชับมือที่จับกันไว้ให้แน่นขึ้น"ความรักในวัยหนุ่มสาว มันอาจจะเป็นเรื่องของความตื่นเต้น หวือหวา..." คุณตาพลกวาดสายตามองไปรอบๆ งาน ก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้คนทั้งสวนตกอยู่ในความเงียบงัน"แต่พอเราแก่ตัวลง... เราถึงได้รู้ว่า ความรักที่แท้จริง มันไม่ใช่การทำให้หัวใจเต้นแรงตลอดเวลาหรอกครับ... แต่มันคือการที่เรามองหาใครสักคน ที่เราสามารถนั่งเงียบๆ อยู่ข้างๆ เขาได้ในวันที่พายุพัดกระหน่ำ... ใครสักคนที่พร้อมจะแก่ไปพร้อมกับเรา ใครสักคนที่ตื่นมาเจอกันหน้าเหี่ยวๆ ทุกเช้า แล้วก็ยังร

"เลิกหยอดสักสิบนาทีเถอะค่ะ! เดี๋ยวม่อนก็เอาไปเล่ากับพวกเจ้โยอีกหรอก! รีบไปยกเค้กเลยค่ะ จะได้รีบไป!""ครับๆ ไม่หยอดแล้วครับ"เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ยอมถอยทัพอย่างว่าง่าย หมุนตัวเดินเข้าไปในครัวเพื่อยกกล่องเค้กแต่งงานออกมามนต์วธูยืนถอนหายใจเฮือกใหญ่ ยกมือขึ้นทาบอกซ้ายของตัวเอง... ผู้ชายคนนี้ พอเปิดโหมดรุกจีบเต็มตัว เขาก็กลายเป็นเตาไมโครเวฟที่พร้อมจะอุ่นหัวใจเธอให้ละลายได้ทุกวินาทีจริงๆ!...สถานที่จัดงานแต่งงานเป็นสวนอาหารบรรยากาศร่มรื่นแถบชานเมือง ต้นไม้ใหญ่แผ่กิ่งก้านให้ร่มเงา แสงแดดรำไรลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบสนามหญ้าสีเขียวขจี ซุ้มดอกไม้สีฟ้าและสีขาวถูกจัดวางอย่างเรียบง่ายแต่งดงามตามคอนเซปต์งานที่เน้นความอบอุ่นและเป็นกันเองแขกเหรื่อในงานมีเพียงลูกหลาน ญาติสนิท และเพื่อนฝูงวัยเดียวกันกับบ่าวสาว รวมแล้วไม่เกินห้าสิบคน ทุกคนแต่งกายด้วยชุดผ้าไหมหรือชุดสุภาพสีพาสเทล ใบหน้าเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความยินดีโซน Dessert Table ของ TIME TO BAKE ถูกจัดตั้งไว้มุมหนึ่งของสวน โต๊ะไม้ปูด้วยผ้าลูกไม้สีขาวสไตล์วินเทจ บนโต๊ะไม่ได้มีมาการองสีสันฉูดฉาด หรือขนมฝรั่งเศสหน้าตาล้ำยุคเหมือนงานอื่นๆแต่วันนับร้อ

เช้าวันเสาร์กลางเดือน บรรยากาศหน้าร้าน SAY I DO Wedding & Floral ดูคึกคักและวุ่นวายกว่าปกติเล็กน้อยรถตู้คันใหญ่จอดเทียบฟุตปาธ ทีมงานกำลังช่วยกันขนโครงเหล็ก ซุ้มไม้ และดอกไม้สดขึ้นรถอย่างขะมักเขม้น มนต์วธูในชุดทำงานทะมัดทะแมงกางเกงสแล็กสีเบจและเสื้อเชิ้ตสีขาว กำลังยืนเช็กรายการสิ่งของในคลิปบอร์ดด้วยสีหน้าจริงจังงานแต่งงานในวันนี้ ไม่ใช่งานของหนุ่มสาววัยรุ่น หรือคู่รักไฮโซที่ไหน แต่เป็นงานแต่งงานขนาดเล็กของ "คุณตาพล" และ "คุณยายศรี" คู่รักวัยเจ็ดสิบปีที่ใช้ชีวิตร่วมกันมาค่อนชีวิต สร้างเนื้อสร้างตัวและเลี้ยงดูลูกหลานจนเติบโต แต่เพิ่งจะมีโอกาสได้จัดงานแต่งงานอย่างเป็นทางการตามความฝันของคุณยาย โดยมีลูกหลานเป็นคนลงขันจัดงานให้"ดอกไฮเดรนเยียสีฟ้าลังสุดท้ายขึ้นรถเรียบร้อยแล้วนะอีปลาทู"พริมโรสเดินปาดเหงื่อเข้ามารายงาน"โอเค งั้นเดี๋ยวพวกมึงล่วงหน้าไปที่สวนอาหารก่อนเลยนะ ไปจัดการเรื่องโครงสร้างซุ้มถ่ายรูปให้เสร็จก่อนเที่ยง"มนต์วธูพยักหน้ารับ สั่งงานอย่างคล่องแคล่ว"รับทราบจ้ะคุณแม่ทัพ" ชมพูไพรรับคำ ก่อนจะเหล่ตามองไปทางคูหาข้างๆ ด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "แล้วนี่มึงจะไปพร้อมพวกกูเลยไหม หรือว่า

วันนับร้อยลุกจากโซฟา ชายหนุ่มเดินนำมนต์วธูมาที่ประตูบานกระจกหน้าร้าน เขาผลักประตูเปิดออกแล้วก้าวทะลุออกไปยืนที่ฟุตปาธด้านนอก ปล่อยให้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวยืนอยู่ด้านในตึกแถว เพื่อเตรียมตัวดึงประตูม้วนลงมาล็อกและขึ้นไปพักผ่อนบนชั้นสองบรรยากาศยามดึกด้านนอกยังคงเงียบสงัดเช่นเดิม แต่ความรู้สึกที่อัดแน่นอยู่ในอากาศระหว่างคนสองคนที่ยืนคั่นกลางด้วยขอบบานประตูนั้น แตกต่างไปจากตอนที่เพิ่งเดินกลับมาถึงอย่างสิ้นเชิงมันไม่มีความอึดอัด ไม่มีความกังวล มีเพียงความอบอุ่นและความหวามไหวที่ก่อตัวขึ้นเงียบๆ"ผมส่งแค่นี้นะครับ รีบปิดประตูร้านแล้วขึ้นไปพักผ่อนเถอะ"ไทม์เอ่ยขึ้น ชายหนุ่มยืนล้วงกระเป๋ากางเกงอยู่อีกฝั่งของบานกระจก ส่งยิ้มบางๆ ให้เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวที่ยืนจับด้ามจับประตูอยู่ด้านใน"ขอบคุณค่ะ... คืนนี้ฝันดีนะคะ" เธอตอบกลับด้วยรอยยิ้มหวาน"ฝันดีครับ วธู"เขาค้อมศีรษะให้เล็กน้อย ก่อนจะหมุนตัว เตรียมจะเดินกลับไปยังคูหาของ TIME TO BAKE ที่อยู่ติดกันในจังหวะนั้นเอง...ความรู้สึกบางอย่างตีตื้นขึ้นมาในอกของมนต์วธู มันคือความรู้สึกที่ไม่อยากให้ช่วงเวลานี้จบลง ความรู้สึกที่อยากจะตอบแทนความมั่นคงและความใ

"ผมรู้ว่าทุกอย่างมันอาจจะดูเร็วไปสำหรับคุณ ผมรู้ว่าคุณยังกลัว และผมก็ไม่ได้โกรธเลยที่คุณยังมีความระแวงหลงเหลืออยู่... บาดแผลของคนเรามันใช้เวลาเยียวยาไม่เท่ากัน เรื่องนั้นผมเข้าใจดีครับ"เขาเว้นจังหวะ นัยน์ตาสีนิลจับจ้องใบหน้าหวานอย่างลึกซึ้ง"ผมไม่ได้จะมาบีบคั้น หรือเร่งรัดให้คุณต้องตอบตกลงเป็นแฟนผมภายในวันนี้ หรือพรุ่งนี้นะครับ... คุณไม่ต้องรีบสรุปทุกอย่าง คุณมีสิทธิ์ที่จะกลัว มีสิทธิ์ที่จะตั้งกำแพง และมีสิทธิ์ที่จะใช้เวลาประเมินผมให้นานเท่าที่คุณต้องการ""คุณไทม์..." เธอมองเขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน"แต่ที่ผมต้องแสดงออกชัดเจน ที่ผมต้องแสดงความเป็นเจ้าของต่อหน้าคนอื่น... ก็เพราะผมอยากให้คุณรู้ไว้ ว่าสำหรับเรื่องของคุณ... ผมไม่ได้มาเล่นๆ"น้ำเสียงของชายหนุ่มกดต่ำและหนักแน่นขึ้น ทุกถ้อยคำอัดแน่นไปด้วยความจริงจังระดับที่สามารถเดิมพันด้วยชีวิต"ผมไม่ได้เต๊าะคุณเพื่อความสนุก และผมก็ไม่ได้หวั่นไหวไปกับแค่รูปร่างหน้าตาของคุณ... ผมรักในความเก่งของคุณ รักในความดื้อรั้นของคุณ และพร้อมที่จะรับมือกับความบ้างานของคุณในทุกๆ วัน..."ชายหนุ่มกระชับฝ่ามือที่กอบกุมเธอไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด"ต่

มัทนาเงยหน้าขึ้นมองเขา นัยน์ตากลมโตที่เคยเต็มไปด้วยความหยิ่งทระนง บัดนี้มีเพียงความยอมจำนนและความเจ็บปวด เธอปล่อยมือจากไดอารี่ โผเข้ากอดรอบคอแกร่งของเขาเต็มแรง ซุกใบหน้าลงกับลาดไหล่กว้าง ปล่อยโฮออกมาอีกระลอกจนเสื้อยืดของเขาเปียกชุ่ม“ฮือออ... เท็น... ทำไมนายทำแบบนี้... ทำไมถึงยอมให้มัดด่าว่านายขี้แพ้มาตั้งห้าปี... ทำไมถึงปล่อยให้มัดหลงภูมิใจบ้าๆ บอๆ อยู่คนเดียว... ไอ้บ้า...” เธอแทนตัวเองด้วยชื่อเล่น ทุบแผ่นหลังเขาด้วยเรี่ยวแรงที่แทบไม่เหลือ “นายทำแบบนี้ มัดจะเอาหน้าไปไว้ที่ไหน... มัดไม่ได้เก่งเลย... ที่มัดได้ติดปีก ก็เพราะนาย...”“ไม่... ไม่ใช่อย่างนั้นเลยมัดหมี่ ฟังผมนะ”สิบทิศหลับตาลง กัดสันกรามแน่นเพื่อสะกดกลั้นความรู้สึก เขาตวัดวงแขนกอดรัดร่างบางเอาไว้แน่น ดันเธอออกห่างเพียงนิดเพื่อสบตากับเธออย่างจริงจังที่สุดในชีวิต ฝ่ามือใหญ่ประคองกรอบหน้าของเธอไว้มั่น“มัดเก่ง มัดคู่ควรกับสี่ขีดบนบ่าด้วยความสามารถของมัดเองร้อยเปอร์เซ็นต์... วันนั้นผมแค่เปิดทางรันเวย์ให้ แต่มัดเป็นคนพาเครื่องบินทะยานขึ้นฟ้าและฝ่าพายุมาตลอดห้าปีด้วยตัวเอง... อย่าดูถูกความพยายามของตัวเองเด็ดขาด เข้าใจไหม”น้ำเสียง

ต่อให้เธอจะมองว่าผมเป็นพวกขี้แพ้ที่หนีปัญหาไปตลอดห้าปี ก็ไม่เป็นไร... แค่มัดได้บินด้วยความภูมิใจก็พอ’ฮึก...เสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นไว้ระเบิดออกมาอย่างสุดจะทน มัทนาทรุดฮวบลงกับพื้นพรมอย่างหมดเรี่ยวแรง สองมือเล็กกำสมุดไดอารี่เล่มนั้นมากอดแนบชิดไว้กับอกแน่นราวกับมันคือหัวใจของเขาที่กำลังเต้นอยู่น้ำตาแห่งความรู้สึกผิด ความตื้นตัน และความรักที่อัดอั้น หลั่งไหลออกมาราวกับเขื่อนแตก ร่างบางสั่นสะท้านไปทั้งตัวจนหายใจแทบไม่ทันตลอดห้าปีที่ผ่านมา เธอหลงภูมิใจมาตลอดว่าตัวเองเก่งกาจ สามารถเหยียบข้ามคู่แข่งอย่างเขามาได้ เธอใช้คำพูดเชือดเฉือนทับถมเขาในวันที่กลับมาเจอกัน หาว่าเขาเป็นคนขี้แพ้ที่หนีไปอยู่หอคอย... แต่สิบทิศกลับไม่เคยโต้ตอบ เขาเพียงแค่ยิ้มรับและยอมให้เธอตราหน้าอย่างหน้าตาเฉยผู้ชายคนนี้... ยอมสวมบทคนแพ้ ยอมทำลายโปรไฟล์ตัวเอง ยอมทิ้งความฝัน เพียงเพื่อรักษา ‘ศักดิ์ศรี’ และ ‘ความมั่นใจ’ ของเธอเอาไว้! เขาออมมือให้เธอคว้าที่หนึ่งไปอย่างสง่างาม โดยที่ตัวเขาเองถอยไปยืนคุมเรดาร์อยู่เบื้องหลังเงียบๆ“ไอ้คนบ้า... ฮือ... ไอ้คนงี่เง่า... ทำไมถึงทำแบบนี้...”มัทนาฟุบหน้าลงกับหัวเข่า ร้องไห้จนตัวโ

โครม!!“ว้าย!”มัทนาร้องเสียงหลง รีบกระโดดหลบกล่องกำมะหยี่ที่ร่วงหล่นลงมากระแทกพื้นพรมอย่างแรง ฝากล่องเปิดอ้าออก ข้าวของเครื่องใช้เก่าๆ สมัยเรียนการบินทะลักกระจัดกระจายเต็มพื้น“ซวยแล้ว ทำของเขาพังไหมเนี่ย”หญิงสาวรีบทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าบนพื้นพรม มือเล็กค่อยๆ เก็บข้าวของใส่ลงกล่อง มีทั้งเนกไทนักบินฝึกหัด ไม้บรรทัดคำนวณทิศทาง (Flight Computer) และป้ายชื่อนักเรียนการบินของสิบทิศ ของทุกชิ้นถูกเก็บรักษาไว้อย่างดีเยี่ยมทว่า... สายตาของเธอกลับไปสะดุดเข้ากับสมุดบันทึกปกหนังสีดำสนิทเล่มหนึ่งที่กางหงายเปิดอยู่บนพื้นกระดาษถนอมสายตาแผ่นนั้นไม่ได้มีตัวหนังสือ... แต่มันคือ ‘ภาพสเกตช์ดินสอ’มัทนาขมวดคิ้ว มือที่สั่นน้อยๆ ค่อยๆ เอื้อมไปหยิบสมุดเล่มนั้นขึ้นมาดูใกล้ๆ หัวใจของเธอหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อเห็นภาพวาดนั้นชัดๆมันเป็นภาพสเกตช์ลายเส้นพริ้วไหวแต่เก็บรายละเอียดได้อย่างประณีต ภาพของหญิงสาวในชุดนักเรียนฝึกบินกำลังยืนหันหลัง ทอดสายตามองออกไปยังลานจอดเครื่องบิน เส้นผมที่ถูกรวบเป็นหางม้ายุ่งๆ และอินทรธนูเส้นเดียวบนบ่า...ต่อให้มองจากดาวอังคาร เธอก็จำได้ว่าผู้หญิงในภาพนั้น... คือ

หัวใจของกัปตันสาวเต้นกระหน่ำจนปวดหนึบ เธอสูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดทับความกลัวที่กำลังตีตื้นขึ้นมา แล้วพยักหน้าช้าๆ อย่างเด็ดเดี่ยว“อืม... ฉันอยากรู้ เล่ามาเถอะเท็น ต่อให้มันจะแย่แค่ไหน ฉันก็พร้อมฟัง”สิบทิศหลับตาลงชั่วอึดใจ ชายหนุ่มขบกรามแน่นจนนูนเป็นสัน ลูกกระเดือกแกร่งขยับขึ้นลงอย่างยากลำบากเมื่อต้องขุดคุ้ยบาดแผลที่ฝังลึกมาถึงห้าปี เขาสูดลมหายใจยาว ริมฝีปากเผยอออกเตรียมจะปลดล็อกความลับทั้งหมด“ตอนนั้น... ตอนที่เราอยู่ปีหนึ่ง...”Rrrr… Rrrr… Rrrr!เสียงริงโทนเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดง (Emergency Override) จากสมาร์ตโฟนของสิบทิศที่วางอยู่บนโต๊ะกระจก แผดเสียงกังวานก้องทำลายความตึงเครียดที่กำลังขมวดปมจนแตกกระเจิง!สิบทิศชะงักกึก สบถคำหยาบในลำคออย่างหัวเสียสุดขีด ชายหนุ่มไม่อยากละสายตาจากผู้หญิงตรงหน้า แต่เสียงริงโทนเฉพาะกิจนี้หมายถึงความเป็นความตายบนน่านฟ้า เขาจำใจปล่อยมือมัทนาแล้วคว้าโทรศัพท์ขึ้นมากดรับสาย สบตากับเธอเป็นเชิงขอโทษ(“พี่เท็น! แย่แล้วพี่! ระบบประมวลผลเรดาร์ปฐมภูมิ (Primary Radar) ฝั่งทิศใต้จู่ๆ ก็จอดับไปเลย! รีบูตระบบก็ไม่ขึ้น ตอนนี้ทราฟฟิกบนฟ้ากำลังป่วนหนัก ผมต้องการรหัส

ความเงียบโรยตัวปกคลุมอีกครั้ง แต่มันเป็นความเงียบที่กดดันและบีบคั้นหัวใจจนมัทนารู้สึกหายใจไม่ออก สิบทิศไม่ยอมปล่อยมือเธอ เขาประสานเรียวนิ้วสากเข้ากับนิ้วเรียวเล็กของเธอ บีบกระชับไว้แน่นราวกับกลัวว่าหากปล่อยมือเพียงเสี้ยววินาที... ผู้หญิงตรงหน้าจะลุกเดินหนีและหายไปจากชีวิตเขาตลอดกาลใบหน้าหล่อเหลาของหมาป่าหน้านิ่งในยามนี้ ไม่มีเค้าความขี้เล่นหรือเจ้าเล่ห์หลงเหลืออยู่เลยแม้แต่นิดเดียว มีเพียงความเคร่งเครียด จริงจัง และเปราะบางอย่างถึงที่สุดเขาช้อนสายตาขึ้นมองเธอ นัยน์ตาสีนิลจดจ้องลึกเข้าไปในดวงตากลมโตที่กำลังสั่นไหว เขาพร้อมแล้ว... พร้อมที่จะเอาหัวใจและบาดแผลทั้งหมดของตัวเองมาวางเดิมพัน แม้จะรู้ดีว่าความจริงข้อนี้อาจจะทำลายความภูมิใจของกัปตันมัทนาจนแหลกละเอียด และอาจจะทำให้เธอโกรธเขาไปตลอดชีวิตก็ตามสิบทิศสูดลมหายใจเข้าลึกจนสุดปอด รวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มีในชีวิตลูกผู้ชาย กระชับฝ่ามือที่กอบกุมมือเธอไว้ให้แน่นขึ้นอีกนิด“มัด...” น้ำเสียงทุ้มต่ำแหบพร่าและเต็มไปด้วยความปวดร้าวอย่างปิดไม่มิด “เรื่องเมื่อห้าปีก่อน... รวมถึงเรื่องของผม...”เขาเว้นจังหวะไปชั่วอึดใจ สายตายังคงล็อกประสานกับเธอ

สองชั่วโมงต่อมา ณ เพนต์เฮาส์หรูของสิบทิศติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก!มัทนากดรหัสผ่านที่สิบทิศเป็นคนตั้งให้ (ซึ่งมันคือวันเกิดของเธอเอง) แล้วผลักประตูไม้บานใหญ่เข้าไป ภายในห้องเย็นฉ่ำด้วยเครื่องปรับอากาศ กลิ่นหอมสะอาดของไม้ซีดาร์ลอยมาปะทะจมูก“อ้าว มัดหมี่... ทำไมมาเร็วจัง วันนี้ไม่รอผมไปรับที่...”เสียงทุ้มที่เอ่ยทักทายอย่างอารมณ์ดีขาดหายไปในลำคอ เมื่อสิบทิศที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนในชุดเสื้อยืดสีดำและกางเกงวอร์ม สบเข้ากับดวงตากลมโตของกัปตันสาวที่ยืนนิ่งอยู่กลางห้องนั่งเล่นไม่มีรอยยิ้ม ไม่มีคำทักทาย มีเพียงสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามและความสับสนที่พุ่งตรงมาที่เขา“คุณเป็นอะไรหรือเปล่ามัทนา สีหน้าดูไม่ดีเลย ไฟลต์มีปัญหาเหรอ” สิบทิศขมวดคิ้ว รีบสาวเท้าเข้ามาหาด้วยความเป็นห่วง ฝ่ามือหนายื่นออกไปหมายจะแตะหน้าผากเพื่อวัดอุณหภูมิทว่ามัทนากลับเบี่ยงตัวหลบสัมผัสนั้นอย่างเป็นธรรมชาติ หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก จ้องลึกเข้าไปในนัยน์ตาสีนิลของเขาอย่างไม่ลดละ“ฉันไม่ได้ป่วย... แต่ฉันมีเรื่องอยากถามนาย เท็น” น้ำเสียงของเธอราบเรียบ แต่แฝงไปด้วยความจริงจังระดับสิบ “และฉันขอให้นายตอบฉันตามความ