Novels by บ.ก.ปลาทู

ริมฝีปากร้อนผ่าวประกบจูบลงมาอย่างเรียกร้องและหิวกระหาย ทว่าแฝงไปด้วยความทะนุถนอมอย่างลึกซึ้ง สิบทิศสอดแทรกเรียวลิ้นเข้าไปกวาดต้อนความหวานจากโพรงปากเล็กอย่างชำนาญ มือหนาที่เคยกุมคันบังคับเรดาร์ บัดนี้กำลังทำหน้าที่ปลดเปลื้อง ‘เกราะกัปตัน’ ของมัทนาออกอย่างใจเย็นและแม่นยำ“อื้อ... พี่เท็น...” มัทนาประท้วงในลำคอเมื่อกระดุมเสื้อเชิ้ตของเธอหลุดออกทีละเม็ดอย่างรวดเร็วด้วยมือเพียงข้างเดียวของเขา“บอกว่าเหนื่อย... แต่ดึงเนกไทพี่ซะแน่นเลยนะมัด” สิบทิศผละริมฝีปากออกมาหอบหายใจรดปลายจมูกรั้น นัยน์ตาคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยแรงอารมณ์ ชายหนุ่มก้มลงมองมือเล็กที่ยังคงกำปมเนกไทของเขาไว้แน่นไม่ยอมปล่อยมัทนาหน้าร้อนผ่าว หญิงสาวออกแรงดึงเนกไทเส้นนั้นอีกครั้ง บังคับให้ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจของกันและกัน“ก็ ATC มัวแต่ชักช้า... ถ้าไม่รีบ ‘Take-off’ กัปตันจะยึดคันบังคับแล้วนะคะ”สิบทิศกระตุกยิ้มมุมปากอย่างถูกใจกับความพยศที่ไม่เคยแผ่วของว่าที่ภรรยา “ท้าทายเก่งแบบนี้... เดี๋ยวจะหาว่าซุปเปอร์ไวเซอร์ไม่เตือนไม่ได้นะ”ชายหนุ่มจัดการดึงเนกไทของตัวเองออกแล้วโยนทิ้งไ

หยาดน้ำตาเม็ดใสกลิ้งหล่นลงบนหลังมือหนาที่ยังคงสั่นน้อยๆ ของสิบทิศ ความเงียบในห้อง Simulator ถูกแทนที่ด้วยเสียงสะอื้นไห้ที่เต็มไปด้วยความตื้นตัน มัทนายกมือขึ้นปิดปาก ลมหายใจหอบถี่ราวกับเพิ่งพาเครื่องบินฝ่าพายุระดับรุนแรงมาได้สำเร็จภาพตรงหน้า—ผู้ชายที่เคยดุดันและเผด็จการที่สุดในหอเรดาร์ ผู้ชายที่เคยเป็น ‘หมาป่า’ ตัวแสบที่คอยกวนประสาทเธอทุกครั้งที่สื่อสารผ่านวิทยุ—บัดนี้เขากำลังคุกเข่าอยู่ต่อหน้าเธอ ด้วยแววตาที่ยอมจำนนต่อความรักอย่างหมดรูป“พี่เท็น...” เสียงของมัทนาแผ่วเบาและสั่นเครือ “มัทนึกว่า... นึกว่าจะโดนซ่อมบินซะอีก”“พี่จะไปกล้าซ่อมกัปตันเก่งๆ แบบมัดหมี่ได้ยังไงครับ” สิบทิศขยับยิ้มอ่อนโยน นัยน์ตาคมทอประกายลึกซึ้งกว่าครั้งไหนๆ “ตกลงว่ายังไงครับ... เคลียร์รันเวย์ให้พี่ลงจอดถาวรเลยได้ไหม”มัทนาสูดลมหายใจเข้าลึก หญิงสาวปาดน้ำตาออกจากแก้มช้าๆ ก่อนจะระบายยิ้มที่สวยที่สุดในชีวิตออกมา มือเรียวเอื้อมไปกุมมือหนาที่ถือกล่องแหวนเอาไว้ บีบกระชับแน่นราวกับจะยืนยันคำตอบ“Cleared to marry ค่ะ... รันเวย์นี้ล็อกพิกัดไว้ให้พี่เท็นลงจอดแค่คนเดียวมาตั้งนานแล้ว และมัทก็อนุญาตให้พี่เป็น Co-pilot ชีวิตม

“พี่เท็น... นี่ไม่ใช่ทางกลับคอนโดนี่คะ” มัทนาหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาอย่างจับผิด “พี่พามัดมาที่ศูนย์ฝึกการบิน (ThaiSky Training Center) ทำไมเนี่ย ดึกป่านนี้แล้วนะ อาคารปิดหมดแล้วไม่ใช่เหรอ”สิบทิศไม่ตอบ ชายหนุ่มเพียงแค่กระตุกยิ้มที่มุมปาก เลี้ยวรถเข้าไปจอดในโซนวีไอพีของศูนย์ฝึกที่ตอนนี้เงียบสงัดไร้ผู้คน“ลงมาเถอะครับ... พี่มีอะไรอยากให้ดู”มัทนาเดินตามแรงจูงของชายหนุ่มเข้าไปในอาคารศูนย์ฝึกที่มืดสลัว มีเพียงไฟทางเดินที่เปิดทิ้งไว้ กลิ่นอายของสถานที่แห่งนี้เต็มไปด้วยความทรงจำมากมาย โดยเฉพาะเมื่อสิบทิศพาเธอเดินเลี้ยวเข้าสู่โซนหวงห้าม... ห้อง ‘Flight Simulator’ (เครื่องจำลองการบิน) ทันทีที่ก้าวพ้นประตูเหล็กบานหนาเข้ามาในห้องจำลองค็อกพิทโบอิ้ง 777 ที่จำลองสภาพแวดล้อมได้สมจริงทุกกระเบียดนิ้ว สิบทิศก็จัดการดึงประตูปิดลงกริ๊ก... เสียงล็อกประตูดังสะท้อนในความเงียบ ทำเอาขนอ่อนบริเวณหลังคอของมัทนาลุกซู่“พามาทำไมเนี่ยพี่เท็น จะมาซ้อมบินกลางดึกหรือไงคะ หรือว่ามัททำอะไรพลาดตอนแลนดิ้งจนซุปเปอร์ไวเซอร์ต้องพามาซ่อม” มัทนาถามอย่างระแวง ถอยหลังไปหนึ่งก้าวเมื่อร่างสูงใหญ่เริ่มก้าวคุกคามเข้ามาใกล้สิ

เสียงเครื่องยนต์โรลส์-รอยซ์ของโบอิ้ง 777 ดับสนิทลงพร้อมกับระบบไฟส่องสว่างนอกตัวเครื่อง แต่ก้อนเนื้อในอกซ้ายของมัทนากลับยังสั่นสะเทือนด้วยความเร็วรอบสูงสุดปลายนิ้วเรียวที่เพิ่งละออกจากสวิตช์ไมโครโฟนยังคงชาหนึบ คำว่า “ลงจอดกับผม…อีกครั้งนะครับ” ที่ดังแทรกผ่านคลื่นความถี่ Ground Control เมื่อไม่ถึงหนึ่งนาทีก่อน เหมือนกระแสไฟฟ้าโวลต์สูงที่ช็อตเข้ากลางหัวใจกัปตันหญิงเหล็กจนระบบประมวลผลแทบรวน หญิงสาวถอดหูฟังออกช้าๆ พยายามสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อดึงมาดนิ่งขรึมกลับมา แต่ความร้อนผ่าวที่ลามเลียตั้งแต่ลำคอขึ้นไปถึงใบหูกลับทรยศเธออย่างสิ้นเชิง“อื้อหือ...” นาวาที่นั่งอยู่เบาะขวาจงใจผิวปากหวือลากเสียงยาว ทำลายความเงียบในค็อกพิท “แอร์ระบบกัปตันมันพังหรือไงครับ หน้าแดงยันคอเลยนะนั่น หรือว่าโดนคลื่นความถี่ 18+ ของซุปเปอร์ไวเซอร์เมื่อกี้กระแทกหน้าเข้าให้”“หุบปากไปเลยนาวา รีบเก็บเอกสารแล้วลงไปได้แล้ว” มัทนาตวัดสายตาดุๆ ใส่เพื่อนนักบินผู้ช่วย มือบางรีบกวาดแท็บเล็ตและคู่มือการบินใส่กระเป๋าล้อลากเพื่อกลบเกลื่อนอาการเสียทรง“ดุเก่งงงง ทีกับผัวล่ะทำเสียงหวาน ‘แทงกิ้วค่ะกราวด์’ ทีกับเพื่อนล่ะไล่เหมือนหมา” น

[ภายในห้องนักบิน (Cockpit) - เที่ยวบิน THS059]มัทนานั่งประจำที่ฝั่งซ้ายของห้องนักบิน (ตำแหน่งกัปตัน) สองมือเรียวขยับตรวจสอบสวิตช์และแผงควบคุมหน้าปัดเหนือศีรษะอย่างคล่องแคล่วและแม่นยำ ข้างกายของเธอคือ ‘นาวา’ เพื่อนสนิทที่วันนี้รับหน้าที่เป็น First Officer (นักบินผู้ช่วย)“เครื่องยนต์พร้อม ระบบไฮดรอลิกพร้อม...” นาวาไล่อ่าน Checklist ก่อนจะหันมายิ้มกริ่มให้กัปตันป้ายแดง “เอาล่ะครับท่านประธาน... เอ๊ย กัปตันมัทนา พร้อมขอ Clearance จากหอบังคับการบินหรือยังครับ”“เลิกเรียกฉันว่าท่านประธานสักทีนาวา ถ้านายไม่อยากโดนหักเงินเดือนล่วงหน้า” มัทนาตวัดสายตาค้อนเพื่อน แต่ริมฝีปากกลับระบายยิ้ม หญิงสาวสูดลมหายใจเข้าลึก ปรับโหมดเข้าสู่ความเป็นมืออาชีพ นิ้วเรียวกดสวิตช์วิทยุสื่อสารบริเวณคันบังคับ“Suvarnabhumi Delivery, ThaiSky zero-five-nine, requesting clearance to Phuket, Flight Level three-five-zero.” (หอบังคับการบินสุวรรณภูมิ, ไทยสกาย 059 ขออนุญาตเส้นทางบินไปภูเก็ต ที่ระดับความสูง 35,000 ฟุต)เสียงวิทยุเงียบไปเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เสียงทุ้มต่ำและแหบพร่าอันเป็นเอกลักษณ์ จะแทรกผ่านคลื่นความถี่เข้า

น้ำหนักของแฟ้มเอกสาร ‘สัญญาก่อนแต่งและโอนหุ้น 10%’ ที่คุณหญิงดาริกายัดเยียดใส่มือมาเมื่อหลายวันก่อน ยังคงตราตรึงอยู่ในความรู้สึก แต่วันนี้... มีอีกหนึ่งน้ำหนักที่กดทับลงบนบ่า และมันเป็นน้ำหนักที่มัทนาเต็มใจแบกรับด้วยความภาคภูมิใจที่สุดในชีวิต‘บั้งสี่ขีด’ สีทองอร่ามทอประกายล้อแสงไฟในอาคารผู้โดยสารขาออกของท่าอากาศยานสุวรรณภูมิมัทนาในชุดยูนิฟอร์มกัปตันเต็มยศ กางเกงสแล็กสีเข้มเข้ารูป เสื้อเชิ้ตสีขาวสะอาดตา สวมทับด้วยสูทพอดีตัวที่ขับเน้นความสง่างาม ทุกย่างก้าวที่ส้นรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนเต็มไปด้วยความมั่นใจ แววตาเด็ดเดี่ยวที่เคยสั่นคลอนบัดนี้กลับมาเปล่งประกายเยือกเย็นและทรงพลังอีกครั้ง“ก้าวซ้ายหรือก้าวขวาเข้าสนามบินคะเนี่ยท่านประธาน! ออร่าคนรวยมันกระแทกตากูจนตาจะบอดแล้ว!”เสียงแหลมปรี๊ดที่คุ้นเคยดังแหวกอากาศมาแต่ไกล เอแคลร์กับเรดาร์ในชุดแอร์โฮสเตสสีแดงสดวิ่งเหยาะๆ ลากกระเป๋าเข้ามาขนาบข้างกัปตันป้ายแดงด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้มมัทนาหลุดหัวเราะ หันไปป้องปากกระซิบกับเพื่อนรัก “เบาๆ สิแคลร์ เดี๋ยวคนอื่นก็หาว่าฉันบ้าอำนาจหรอก หุ้นตั้งสิบเปอร์เซ็นต์... ฉันยังไม่กล้าเปิดแฟ้มดูตัวเลขปันผลเลยด้

แผ่นหลังบางถูกวางลงบนฟูกเตียงหนานุ่มอย่างทะนุถนอม ร่างสูงใหญ่ของหมาป่าหนุ่มตามลงมาทาบทับ กักขังเธอไว้ใต้เงาของเขาแทนที่จะรีบร้อนตะกรุมตะกราม วันนับร้อยกลับเลือกที่จะ 'ละเลียด' ชิมความหวานตรงหน้าอย่างใจเย็นที่สุด นัยน์ตาสีนิลวาววับไปด้วยประกายแห่งความหลงใหล ปลายนิ้วสากค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของมนต์วธูออกทีละเม็ด... ทีละเม็ด... อย่างอ้อยอิ่ง จงใจให้ปลายนิ้วเฉียดผ่านผิวเนื้อเนียนละเอียดจนคนใต้ร่างสะดุ้งน้อยๆ"อื้อ... พี่ไทม์..." หญิงสาวครางแผ่ว ใบหน้าหวานแดงจัดเมื่อสายตาคมกริบจ้องมองทุกสัดส่วนของเธออย่างเปิดเผย"สวย... สวยไปหมดเลยปลาทู"เสียงทุ้มพร่ากระซิบชิดริมฝีปาก ก่อนที่เขาจะโน้มใบหน้าลงไปกดจูบซับเบาๆ ที่ปลายคาง ไล่เรื่อยลงมาประทับรอยรักสีจางที่ลาดไหล่เนียนและซอกคอหอมกรุ่น ริมฝีปากหยักขบเม้มสลับกับใช้เรียวลิ้นร้อนตวัดชิมรสชาติของเธออย่างทะนุถนอมราวกับกำลังลิ้มรสขนมหวานชิ้นมาสเตอร์พีซมือหนาลูบไล้ไปตามส่วนโค้งเว้า ปลดเปลื้องปราการชิ้นสุดท้ายของเธอและเขาออกอย่างเชื่องช้าแต่นุ่มนวล ทุกการสัมผัส ทุกรอยจูบ เต็มไปด้วยความรักที่ลึกซึ้งจนมนต์วธูรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังหลอมละลาย หญิงสาวแอ่

แกร๊ก...ประตูกระจกของ TIME TO BAKE ถูกผลักเปิดออก แสงไฟภายในร้านถูกหรี่ลงจนเหลือเพียงแสงสีวอร์มไวท์อุ่นๆ จากโคมไฟหลังเคาน์เตอร์บาร์"ทำไมวันนี้ปิดงบช้าจังล่ะครับ คนเก่งของพี่"เสียงทุ้มต่ำที่แสนคุ้นเคยเอ่ยทักขึ้น วันนับร้อยในชุดเสื้อยืดสบายๆ ยืนพิงเคาน์เตอร์รออยู่แล้ว ชายหนุ่มรับกระเป๋าสะพายและไอแพดจากมือของเธอไปถือไว้ให้อย่างรู้งาน ก่อนจะยื่นจานใบเล็กที่มี 'ทาร์ตผลไม้สด' ชิ้นพอดีคำมาให้"ก็คิวลูกค้ามันแน่นนี่คะ ปลาทูจัดตารางจนตาแทบเหล่แล้วเนี่ย" มนต์วธูบ่นกระปอดกระแปดตามประสาคนบ้างาน รับทาร์ตมาตักเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ "แล้วนี่พี่ไทม์ขุนปลาทูด้วยขนมดึกๆ ทุกวันแบบนี้ ถ้าชุดสูทปริขึ้นมา พี่ต้องรับผิดชอบพาไปซื้อใหม่เลยนะ!""ปริก็ซื้อใหม่สิครับ แฟนคนเดียวพี่เลี้ยงได้สบายมาก" เขาหัวเราะในลำคอ เอื้อมมือไปดึงตัวคนขี้บ่นให้เข้ามาใกล้ๆบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงบ ปราศจากความวุ่นวายของลูกค้าและผู้คน... แสงไฟสีวอร์มไลต์ของสองร้านที่สาดส่องทะลุกระจกออกมาเคียงคู่กัน ขับไล่ความมืดมิดของซอยเล็กๆ แห่งนี้ให้สว่างไสวกลิ่นหอมกรุ่นของเนยและฝักวานิลลาแท้จากเตาอบของฝั่งคาเฟ่ ลอยอวลมาผสมผสานเข้ากับกลิ่นหอม

วันนับร้อยกระซิบถามเสียงนุ่ม เมื่อเห็นว่ากลุ่มไฮโซล่าถอยไปจนหมดแล้ว ชายหนุ่มคลี่ยิ้มบางๆ ให้กับคนของเขา "พี่มีเซอร์ไพรส์ด้วยนะ""เซอร์ไพรส์อะไรคะ..." เธอถามเสียงแผ่ว ยังคงมูฟออนจากความฟินเมื่อกี้ไม่ได้"ตามมาสิครับ" เขาจูงมือเธอเดินตรงไปยังโซนอาฟเตอร์ปาร์ตี้และภาพที่ทำให้มนต์วธูต้องเบิกตากว้าง คือซุ้มอาหารสตรีทฟู้ดรอบดึกที่ถูกจัดเตรียมไว้อย่างหรูหรา... ทว่า ป้ายหน้าซุ้มกลับเขียนด้วยฟอนต์ไฟนีออนสุดจี๊ดว่า ‘ก๋วยเตี๋ยวต้มยำแห้ง เจ้โย สาขา VIP’ !!"โอ๊ยยยยยยย! คุณเชฟฟฟฟฟ!"เสียงตะโกนแหบห้าวคุ้นหูดังลั่นมาจากหลังเคาน์เตอร์ เจ้โยในชุดเชฟเต็มยศ (ที่วันนับร้อยสั่งตัดให้พิเศษ) กำลังลวกเส้นก๋วยเตี๋ยวด้วยท่วงท่าเมามันขั้นสุด ป้าแกเห็นเหตุการณ์ตอนที่วันนับร้อยประกาศศักดาเมื่อครู่ผ่านจอมอนิเตอร์ไลฟ์สดของงานพอดี!"มันต้องอย่างนี้สิโว้ยยยยย! ผัวแห่งชาติประจำซอย! ประกาศไปเลยว่าแม่ปลาทูคือยืนหนึ่ง! เจ้ล่ะสะใจอีพวกคุณนายปากหอยปากปูจริงๆ จ้าาาา!" เจ้โยแหกปากตะโกนกลางงานระดับประเทศแบบไม่สนลูกใคร! ทำเอาแขกเหรื่อแถวนั้นหันมามองกันตาโต!"เจ้โย! เบาๆ หน่อยค่ะ อายแขกเขา!" มนต์วธูหน้าแดงแปร๊ด รีบวิ่งเข้าไปห้

ช่วงเวลาของพิธีการบนเวทีผ่านพ้นไปอย่างงดงาม บรรยากาศภายในห้องแกรนด์บอลรูมเปลี่ยนเข้าสู่ช่วงอาฟเตอร์ปาร์ตี้ แขกผู้ใหญ่เริ่มทยอยจับกลุ่มพูดคุยกันตามโต๊ะวีไอพี ในขณะที่โซนด้านหลังเริ่มมีการปรับแสงไฟและเครื่องดื่มเพื่อเตรียมความสนุกให้กับกลุ่มเพื่อนบ่าวสาวมนต์วธูยืนสั่งการทีมงานผ่านวิทยุสื่อสารอยู่บริเวณมุมห้องใกล้กับซุ้มดอกไม้ทางเข้า หญิงสาวเพิ่งจะถอนหายใจด้วยความโล่งอกที่ทุกอย่างผ่านไปได้ด้วยดี ทว่า... ในสังคมที่เต็มไปด้วยหน้ากากและยอดมงกุฎ มักจะมีคนคอยหาจังหวะเหยียบย่ำคนอื่นอยู่เสมอ"อุ๊ย... อยู่นี่เอง คุณเวดดิ้งแพลนเนอร์"เสียงแหลมๆ ที่คุ้นหูดังขึ้น พร้อมกับร่างของ 'แพง' ที่เดินกรีดกรายเข้ามา หล่อนไม่ได้มาคนเดียว แต่ควงแขนมากับกลุ่มคุณหญิงคุณนายระดับไฮโซเพื่อนของแม่หล่อนอีกสามสี่คนมนต์วธูหันไปมอง รอยยิ้มการค้าถูกปั้นขึ้นมาประดับบนใบหน้าอย่างรวดเร็ว "มีอะไรให้ SAY I DO ช่วยดูแลเพิ่มเติมไหมคะ คุณแพง""เปล่าหรอกค่ะ แพงแค่พาคุณป้าๆ มาดูหน้าคนที่จัดซุ้มดอกไม้ให้งานวันนี้เฉยๆ ..." แพงยิ้มเหยียด หล่อนหันไปทางกลุ่มคุณนาย "นี่ไงคะคุณป้า... คุณปลาทู เจ้าของร้านจัดดอกไม้ตึกแถว ที่พี่ไทม์เขา

วันนับร้อยในชุดเชฟสีขาวสะอาดตา กำลังยืนคุมสเตชันของหวานด้วยท่วงท่าที่สง่างามและเปี่ยมไปด้วยรังสีของความโปรเฟสชันนัล ชายหนุ่มไม่ได้ดูหมองลงเมื่อต้องกลับมายืนในโรงแรมที่ตัวเองเคยเป็นทายาท ในทางกลับกัน... ออร่าของความเป็น 'ผู้นำ' ของเขากลับเปล่งประกายเจิดจ้าเสียยิ่งกว่าตอนที่เขาสวมสูทผู้บริหารเสียอีกมือใหญ่ที่เคยจับแฟ้มเซ็นเอกสารหมื่นล้าน บัดนี้กำลังตวัดหัวบีบครีม ตกแต่งเค้กแต่งงานเจ็ดชั้นที่เป็นไฮไลต์ของงานด้วยความแม่นยำและประณีตขั้นสุด ทุกการขยับตัว ทุกการออกคำสั่งลูกน้องในทีม TIME TO BAKE และแม้แต่การประสานงานกับพนักงานของโรงแรม... มันลื่นไหล เฉียบขาด และเต็มไปด้วยความน่าเกรงขาม"เชฟไทม์นี่... ไม่ว่าจะอยู่ในครัวตึกแถว หรือครัวโรงแรมห้าดาว เขาก็ยังเป็นอัจฉริยะอยู่ดีนะมึง" ชมพูไพรที่เดินมาเช็กความเรียบร้อยของดอกไม้ประดับเค้ก กระซิบกับพริมโรสด้วยความทึ่ง"กูว่าคราวนี้มันยิ่งกว่านั้นว่ะ..." พริมโรสมองข้ามฝั่งไปที่มนต์วธู สลับกับมองคุณเชฟหน้านิ่ง "มึงดูความเข้าขากันของสองคนนี้ดิ... คนนึงคุมภาพรวมเป๊ะทุกกระเบียดนิ้ว อีกคนคุมรายละเอียดหลังบ้านได้ไร้ที่ติ... เหมือนพวกเขาอ่านใจกันออกโดยไม่ต้อ

"ฉันอาจจะไม่ได้โตมาในโลกที่หรูหรา... แต่ฉันก็มีความสามารถพอ ที่จะเดินคู่กับเขาในทุกๆ โลกที่เขาเลือกจะไป... โดยไม่ต้องพยายามกดใครให้ต่ำลง เพื่อยกตัวเองให้ดูแพงหรอกค่ะ"ประโยคตอกหน้าหงายทำเอาแพงอ้าปากค้าง หน้าชาหนึบจนแทบกรี๊ดออกมา ทว่ามนต์วธูไม่คิดจะลดตัวลงไปต่อล้อต่อเถียงด้วยอีก หญิงสาวละความสนใจจากคนไร้มารยาทอย่างสิ้นเชิง ก่อนจะหันไปแจกยิ้มทรงเสน่ห์และเป็นมืออาชีพที่สุดให้กับ 'คุณหญิงพรรณราย' ซึ่งเป็นลูกค้าวีไอพีตัวจริงที่นั่งฟังเงียบๆ มาตลอด"ต้องขออภัยคุณหญิงที่ทำให้เสียเวลาพรีเซนต์ไปชั่วครู่นะคะ..." มนต์วธูค้อมศีรษะให้อย่างงดงาม "ถ้าคุณหญิงยังเชื่อมั่นในมาตรฐานการทำงานของพาร์ตเนอร์อย่าง 'SAY I DO' และ 'TIME TO BAKE' ปลาทูขออนุญาตนำเสนอดีเทลการจับคู่สีดอกไม้กับเค้กในสไลด์ถัดไปเลยนะคะ"การเมินเฉยและตัดบทเข้าโหมดทำงานแบบไม่เห็นหัวคนจ้องจับผิด ทำเอาแพงกำมือแน่นจนเล็บจิกเนื้อ ส่วนคุณดารินก็ได้แต่นั่งเม้มปากตึง เพราะถ้าขืนหล่อนหรือแพงพูดแทรกขึ้นมาตอนนี้ จะกลายเป็นฝ่ายไร้มารยาทและหักหน้าคุณหญิงพรรณรายที่เป็นลูกค้าคนสำคัญทันที!การตอกกลับด้วยความนิ่งและวุฒิภาวะที่เหนือกว่า... คือชัยชนะที่