Novels by บ.ก.ปลาทู

มนต์วธูยืนอ้าปากค้าง สมองที่เคยประมวลผลเรื่องงานแต่งได้เป็นร้อยเคส ตอนนี้กลับดับวูบและประมวลผลประโยคสั้นๆ ของเขาไม่ทัน"ดึกแล้ว ขึ้นรถเถอะครับ เดี๋ยวผมขับไปส่งที่ร้าน"ไทม์ไม่ปล่อยให้เธอได้ซักไซ้ เขาตัดบทหน้าตาย ก่อนจะหมุนตัวเดินไปเปิดประตูฝั่งผู้โดยสารของรถตู้ รอให้เธอก้าวขึ้นไปนั่งหญิงสาวเดินตามไปอย่างเลื่อนลอย ตลอดทางกลับบ้าน เธอไม่ได้เอื้อนเอ่ยคำใดออกมาเลยแม้แต่คำเดียว ในหัวของเธอมีแต่ประโยค 'เพราะมันเป็นงานของคุณ' ดังวนเวียนซ้ำไปซ้ำมาไม่หยุดหย่อน...ตีหนึ่งสิบห้านาทีภายในห้องนอนสี่เหลี่ยมขนาดกะทัดรัดที่ตกแต่งด้วยโทนสีชมพูพาสเทล มนต์วธูในชุดนอนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นตัวโคร่ง ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาอยู่บนเตียงนุ่มอย่างหมดสภาพความเหนื่อยล้าจากการวิ่งวุ่นจัดงานแต่งมาทั้งวัน ควรจะทำให้เธอสลบไสลไปตั้งแต่หัวถึงหมอน แต่ทว่า... ตอนนี้เธอกลับนอนตาค้าง จ้องมองเพดานห้องสีขาวท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียง"โอ๊ยยยยยย นังปลาทู! แกเป็นอะไรของแกเนี่ย!"เธอสบถเบาๆ ยกหมอนขึ้นมาปิดหน้าตัวเอง ดิ้นขลุกขลักไปมาบนเตียงราวกับคนเสียสติภาพเหตุการณ์ตลอดทั้งวันไหลย้อนกลับมาในหัวเป็นฉากๆภาพม

เมื่อแขกเริ่มทยอยกลับ ทีมงาน SAY I DO ก็เริ่มเข้าสู่โหมดเก็บกวาดสถานที่ มนต์วธูเดินตรวจเช็กความเรียบร้อยรอบสุดท้าย ก่อนจะเดินมาหยุดอยู่ที่โต๊ะ Dessert Table ที่ตอนนี้ขนมถูกกวาดเรียบเกลี้ยงถาด เหลือเพียงมาการองรสมะนาวชิ้นสุดท้ายที่วางแหมะอยู่อย่างโดดเดี่ยว"เหนื่อยไหมครับ"ไทม์ที่กำลังพับผ้าปูโต๊ะอยู่หันมาถาม เขาดูไม่เหน็ดเหนื่อยเลยสักนิด ผิดกับเธอที่ตอนนี้สภาพเหมือนซอมบี้พึ่งตื่น"สุดๆ เลยค่ะ แต่เห็นรอยยิ้มบ่าวสาวแล้วก็คุ้มแหละ" เธอยิ้มกว้าง ทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ใกล้ๆ อย่างหมดสภาพ สายตาจดจ่ออยู่ที่มาการองชิ้นสุดท้ายบนโต๊ะ "นั่นเหลือชิ้นนึง ฉันกินได้ไหมคะ หิวจนตาลายแล้ว"ไทม์ไม่ได้ตอบ แต่เขาหยิบมาการองชิ้นนั้นขึ้นมา ยื่นส่งให้เธอถึงหน้ามนต์วธูอ้าปากงับมาการองเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ รสชาติเปรี้ยวอมหวานของเลมอนครีมทำเอาเธอรู้สึกสดชื่นขึ้นมาทันที"อร่อยจัง รสนี้เปรี้ยวสะใจดีค่ะ" เธอยิ้มตาหยีไทม์ยืนกอดอกมองภาพนั้นด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงกว่าปกติ ก่อนที่เขาจะโน้มตัวลงมาหาเธอมนต์วธูชะงัก นั่งตัวเกร็งเมื่อใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาในระยะประชิดอีกครั้ง"กินเลอะเทอะอีกแล้วนะครับ"เขาพูดเสียงแผ่ว ก่อ

พูดจบเวดดิ้งแพลนเนอร์สาวก็รีบหมุนตัวเดินจ้ำอ้าวหนีไปอีกทาง ทิ้งให้วันนับร้อยมองตามแผ่นหลังบางด้วยรอยยิ้มบางเบาที่มุมปาก"แหมมมม... มึงเห็นเหมือนที่กูเห็นไหมอีพิงค์" พริมโรสที่ยืนหลบมุมจัดซุ้มถ่ายรูปอยู่ กระซิบกระซาบกับเพื่อนสนิทพลางพยักพเยิดหน้าไปทางโซนของหวาน"เห็นเต็มสองตาเลยจ้ะ" ชมพูไพรหัวเราะหึๆ ในลำคอ "กูบอกแล้วว่าเตาอบร้านข้างๆ มันไม่ได้แค่ร้อน แต่มันพร้อมแผดเผาเพื่อนเราให้ละลายคาที่ เนียนทัดผมให้ขนาดนี้ อีปลาทูไม่หัวใจวายตายกลางงานก็บุญแล้ว"งานแต่งงานเริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการในช่วงบ่าย แขกเหรื่อเริ่มทยอยเดินทางเข้ามาภายในเรือนกระจก บรรยากาศเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเสียงหัวเราะ มนต์วธูเข้าสู่โหมดทำงานเต็มตัว เธอเดินประสานงานไปทั่วทุกจุดด้วยความคล่องแคล่ว คอยเช็กคิวบ่าวสาว คิวพิธีกร และความเรียบร้อยของอาหารในขณะเดียวกัน ไทม์ก็ทำหน้าที่ประจำการอยู่ที่โต๊ะ Dessert Table ชายหนุ่มคอยเติมขนม แนะนำรสชาติ และดูแลความสะอาดของพื้นที่ได้อย่างไร้ที่ติ ลูกค้าหลายคนเดินเข้ามาชมว่าขนมอร่อยและจัดโต๊ะได้สวยงามเข้ากับธีมงานมาก ไทม์เพียงแค่พยักหน้ารับและตอบสั้นๆ ว่า "ขอบคุณครับ เป็นผลงานการออก

"พี่ชัยคะ ฉากดอกไม้ตรงซุ้มทางเข้า วธูขอขยับไปทางขวาอีกสิบเซนติเมตรค่ะ แสงธรรมชาติมันตกลงมาไม่พอดีกับเลนส์ตากล้องค่ะ"มนต์วธูในชุดสูทกางเกงสีครีมทะมัดทะแมง รวบผมเป็นมวยยุ่งๆ ไว้กลางศีรษะ มือซ้ายถือไอแพด มือขวาถือวิทยุสื่อสาร เอ่ยสั่งการด้วยน้ำเสียงฉะฉานและเด็ดขาด เวดดิ้งแพลนเนอร์สาวกำลังวิ่งวุ่นอยู่ภายใน 'Glasshouse Flora' สถานที่จัดงานแต่งงานเรือนกระจกสไตล์มินิมอล ซึ่งเป็นงานแต่งขนาดเล็กแต่อบอุ่นของลูกค้าคิวสำคัญในวันนี้"พุด! เช็กของชำร่วยบนโต๊ะลงทะเบียนด้วยนะว่าเรียงสลับสีกันตามที่พี่บรีฟไว้หรือเปล่า" เธอกดวิทยุสื่อสารสั่งลูกน้องสาวที่อยู่หน้างาน"เรียบร้อยเป๊ะตามสั่งเลยค่ะเจ๊!" เสียงพุดตานตอบกลับมาอย่างแข็งขันมนต์วธูถอนหายใจยาว ปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผมออกลวกๆ แม้ว่าแอร์ในเรือนกระจกจะเย็นฉ่ำ แต่การต้องเดินตรวจความเรียบร้อยทุกตารางเมตรก็ทำเอาเธอสูญเสียพลังงานไปไม่น้อย หญิงสาวหมุนตัวเตรียมจะเดินไปเช็กระบบไฟบนเวที แต่แล้วสายตาก็ไปสะดุดเข้ากับร่างสูงโปร่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูด้านหลังของสถานที่จัดงานวันนับร้อยในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนขึ้นถึงศอก สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสีดำตัวเก่ง กำล

ไทม์ยืนกอดอก พิงสะโพกกับขอบเคาน์เตอร์ ทอดสายดามองเธอด้วยแววตาที่ทำให้คนถูกมองต้องรีบหลบตา"ผมยังไม่อยากให้ใครชิมครับ จนกว่าคุณจะได้ลอง"ตึกตัก... ตึกตัก...มนต์วธูรู้สึกเหมือนหัวใจตัวเองเต้นผิดจังหวะไปหนึ่งบีท ประโยคของเขาไม่ได้มีความหวานเลี่ยน ไม่มีคำว่ารัก แต่ความหมายที่ซ่อนอยู่มันกลับกระแทกใจอย่างรุนแรง... สิทธิพิเศษที่มอบให้เธอเพียงคนเดียว อภิสิทธิ์ที่แม้แต่ลูกค้าวีไอพีก็ยังไม่ได้สัมผัส"งะ... งั้นฉันไม่เกรงใจแล้วนะคะ"เพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขินที่เริ่มก่อตัวขึ้น มนต์วธูรีบคว้าช้อนเงินขึ้นมาตัดเนื้อเค้กชิ้นเล็กๆ เข้าปากทันทีวินาทีที่เนื้อมูสเค้กสัมผัสลิ้น รสชาติเปรี้ยวอมหวานของส้มยูซุก็แตกซ่านไปทั่วโพรงปาก ตามมาด้วยกลิ่นหอมกรุ่นของชาเอิร์ลเกรย์ที่ตีตื้นขึ้นมาจมูก เนื้อเค้กนุ่มละมุนแทบจะละลายหายไปทันทีโดยไม่ต้องเคี้ยว มันเป็นความสมดุลที่ลงตัวและอร่อยอย่างร้ายกาจ"อืมมมม..." มนต์วธูหลับตาพริ้ม ส่งเสียงครางในลำคอด้วยความฟิน "อร่อยมากเลยค่ะคุณเชฟ! อร่อยแบบตะโกน! รสชาติยูซุมันสดชื่นมาก ตัดกับความหอมของชาเอิร์ลเกรย์ได้พอดีเป๊ะเลย เนื้อเค้กก็นุ่มละลายในปากสุดๆ อันนี้ถ้าทำขายนะ ฉันรับรอ

"คุณวธูไม่ต้องกลัวลูกค้าคิดลึกหรอกครับ เพราะคนที่คิดลึกน่ะ มันยืนเก็บจานขนมอยู่ตรงนี้ต่างหาก" คีย์พยักพเยิดหน้าไปทางเพื่อนสนิท "เมื่อกี้ตอนคุณวธูพรีเซนต์งานนะ ผมเห็นมันยืนกอดอกยิ้มมุมปาก ภูมิใจยิ่งกว่าเห็นลูกสาวเรียนจบปริญญาอีก แหม... ทีตอนผมชงกาแฟสูตรใหม่ได้ ไม่เห็นมันจะภูมิใจแบบนี้บ้างเลย ลำเอียงว่ะ!""หุบปากไปเลยไอ้คีย์ ว่างมากก็ไปล้างเครื่องชงกาแฟไป" ไทม์กดเสียงต่ำ ดุเพื่อนสนิทที่ชอบทำตัวเป็นเครื่องกระจายเสียงคีย์หัวเราะร่วน ไหวไหล่เบาๆ "ดุซะด้วย ความจริงมันเจ็บปวดล่ะสิ ไปล้างเครื่องก็ได้เว้ย ขืนอยู่ตรงนี้เดี๋ยวเบาหวานขึ้นตา!"บาริสต้าหนุ่มหมุนตัวกลับไปหลังร้าน ปล่อยให้พื้นที่หน้าเคาน์เตอร์เหลือเพียงคนสองคนอีกครั้งบรรยากาศเริ่มกลับมาเงียบสงบ มนต์วธูเม้มริมฝีปาก พยายามควบคุมจังหวะการเต้นของหัวใจที่เริ่มปั่นป่วนเพราะคำแซวของคีย์ เธอไม่รู้ว่าเขาพูดจริงหรือแค่กวนประสาท แต่ที่แน่ๆ คือตอนนี้เธอสู้หน้าคุณเชฟหน้านิ่งตรงหน้าไม่ค่อยจะติดแล้ว"งะ... งั้นวธูกลับร้านก่อนนะคะ งานเอกสารของลูกค้ารออยู่อีกเพียบเลย"เธอตัดสินใจใช้มุกเดิม คือการหนีกลับไปตั้งหลักที่เซฟโซนของตัวเอง หญิงสาวหมุนตัวเ

สิบทิศยืนตระหง่านมั่นคง ขาทั้งสองข้างหยัดเกร็งรับน้ำหนักทั้งร่างของเธอและโครงเหล็กที่กระแทกหลัง ท่อนแขนแกร่งยังคงรัดรึงเอวคอดของมัทนาเอาไว้แน่นเพื่อความปลอดภัย“ข... ขอโทษครับกัปตัน! ขอโทษครับคุณสิบทิศ! ผมไม่ได้ตั้งใจ!”รุ่นน้องที่ชนหน้าถอดสี รีบกุลีกุจอเข้าไปยกโครงเหล็กออกให้ท่ามกลางความโกลาหล“ม... ไม่เป็นไร”สิบทิศกัดฟันตอบ สันกรามหนาขบเข้าหากันเพื่อสะกดกลั้นความเจ็บปวดที่แล่นริ้วจากสะบักหลังมัทนายังคงตัวแข็งทื่ออยู่ในอ้อมกอด สมองขาวโพลนไปหมด ร่างกายมันตอบสนองต่อการสัมผัสของเขาด้วยความหวามไหวที่น่ากลัวเธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ นัยน์ตากลมโตช้อนขึ้นสบกับดวงตาคมกริบที่ก้มลงมามองอยู่ก่อนแล้ว“ท... เท็น! นายเป็นอะไรไหม!”มัทนาถามหน้าตื่น เมื่อเห็นหัวคิ้วเข้มของเขาขมวดมุ่น เธอพยายามออกแรงใช้มือซ้ายผลักแผงอกของเขาออกเบาๆ เพื่อสำรวจ“ปล่อยฉันก่อน เมื่อกี้โดนฟาดไปเต็มๆ เลยไม่ใช่เหรอ!”แต่แทนที่สิบทิศจะคลายอ้อมแขนออก ชายหนุ่มกลับกระชับวงแขนที่รัดเอวเธอให้แน่นขึ้นอีกนิด บังคับให้สรีระของทั้งคู่แนบชิดกันมากยิ่งขึ้นเขาโน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้... ใกล้จนริมฝีปากหยักลึกแทบจะสัมผัสกับใบหูที่แดง

การประชุมเริ่มต้นขึ้น วิทยากรบรรยายเกี่ยวกับความสำคัญของการสื่อสารที่ชัดเจนระหว่างนักบินและหอบังคับการบิน แต่โสตประสาทของมัทนากลับไม่เปิดรับข้อมูลใดๆ เลยสักนิด เพราะประสาทสัมผัสทั้งหมดของเธอกำลังไปโฟกัสอยู่ที่ ‘ผู้ชายคนข้างๆ’ อย่างควบคุมไม่ได้!เก้าอี้ในห้องออดิทอเรียมถูกจัดวางไว้ค่อนข้างชิดกัน สรีระที่สูงใหญ่และช่วงไหล่ที่กว้างของสิบทิศ ทำให้พื้นที่ส่วนตัวของมัทนาถูกลิดรอนไปโดยปริยาย ทุกครั้งที่เขาขยับตัวจดบันทึก หรือขยับท่อนแขน... ลาดไหล่แกร่งของเขาก็จะเบียดเสียดสีกับหัวไหล่บางของเธอเบาๆสัมผัสอุ่นวาบทะลุผ่านเนื้อผ้าเชิ้ตถ่ายทอดมาถึงผิวเนื้อ ทำเอามัทนาใจสั่นสะท้านจนต้องเผลอสูดลมหายใจเข้าลึก... และนั่นก็ยิ่งทำให้เธอสูดเอากลิ่นหอมสะอาดแบบฉบับผู้ชายของเขาเข้าไปเต็มปอด!“หน้าแดงเชียว... แอร์ตรงนี้มันร้อนเหรอครับ”เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นชิดใบหู สิบทิศจงใจเอียงใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ เป่ารดไรผมของเธอ“ป... เปล่า! ฉันสบายดี นายขยับออกไปห่างๆ หน่อยได้ไหม อึดอัด”มัทนาเถียงกลับเสียงแผ่ว ไม่กล้าเสียงดังเพราะเกรงใจคนบรรยาย“ผมก็แค่อยากจะดูสไลด์หน้าจอบนแท็บเล็ตของคุณ... ของผมแบตมันหมด”

“ไอ้มัท! มึงจะเดินจ้ำอ้าวหนีหนี้ไปไหนเนี่ย รอด้วย!”‘นาวา’ ร้องตะโกนกึ่งวิ่งกึ่งเดินตามแผ่นหลังบางของกัปตันสาว ที่สับรองเท้าคัตชูเดินฉับๆ ไปตามทางเดินปูพรมของสำนักงานใหญ่สายการบินด้วยความเร็วกว่าปกติถึงสองเท่า วันนี้ไม่ใช่ตารางบิน แต่เป็นวันนรกแตกที่นักบินทุกคนต้องมารวมตัวกัน... วันประชุมร่วมประจำเดือนระหว่างฝ่ายปฏิบัติการบินและศูนย์ควบคุมการจราจรทางอากาศ (Joint Operations Meeting)มัทนาไม่ตอบคำถามเพื่อน หญิงสาวผลักบานประตูไม้สีโอ๊กบานใหญ่ก้าวเข้าสู่ห้องประชุมออดิทอเรียมแบบขั้นบันได ภายในห้องคราคร่ำไปด้วยนักบินในชุดเครื่องแบบเต็มยศที่กำลังยืนจับกลุ่มคุยกันจอแจสายตาของมัทนากวาดมองหาที่นั่งอย่างรวดเร็ว เรดาร์ของเธอสแกนหาโซนที่ห่างไกลจากโพเดียมและจุดรวมพลของพวกเจ้าหน้าที่หอคอยให้มากที่สุด‘ตรงนั้นแหละ ริมสุดแถวหลัง!’หญิงสาวรีบสับเท้าเดินขึ้นบันไดไปทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้บุกำมะหยี่ตัวในสุดติดริมกำแพงทันที นาวาที่เดินหอบแฮ่กตามมาถึงกับขมวดคิ้ว วางแท็บเล็ตลงบนโต๊ะพับหน้าเก้าอี้“มึงมานั่งทำไมซะหลังสุดวะเนี่ย มองสไลด์โปรเจกเตอร์ไม่เห็นพอดี”“นั่งตรงนี้แหละดีแล้ว สงบดี ไม่ต้องไปเบียดกับใคร”

เขาต้องอยู่แถวนี้แน่ๆ!รองเท้าคัตชูก้าวเดินเร็วๆ ออกมาจากร้านกาแฟ สายตากวาดมองฝ่าผู้คนบางตาที่เดินสวนไปมา จนกระทั่ง...ดวงตากลมโตไปสะดุดเข้ากับร่างสูงใหญ่ที่คุ้นเคยบนชั้นลอย (Mezzanine) อีกฝั่งของเทอร์มินัลที่สามารถมองลงมาเห็นบริเวณหน้าร้านกาแฟได้อย่างชัดเจน สิบทิศในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มพับแขนเสื้อยืนพิงราวระเบียงกระจกอยู่เงียบๆ สองมือล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกงสแล็ก นัยน์ตาสีนิลภายใต้กรอบแว่นกำลังทอดมองลงมาที่ร่างบางของเธออย่างไม่วางตาเขายืนอยู่ตรงนั้น... รอคอยให้เธอหันไปเจอเขาด้วยตัวเองระยะห่างระหว่างชั้นลอยกับพื้นด้านล่างไม่ได้ทำให้สายตาที่ประสานกันลดทอนความร้อนแรงลงเลยแม้แต่นิดเดียว มัทนายืนตัวแข็งทื่อ มือจับแก้วกาแฟอุ่นจัดไว้แน่น ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันเมื่อสายตาที่เขามองมามันเต็มไปด้วยความอ่อนโยน ความหวงแหน และการประกาศสิทธิ์ความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจนสิบทิศกระตุกยิ้มมุมปาก เขาไม่หลบสายตา ชายหนุ่มดึงมือข้างขวาออกจากกระเป๋ากางเกง ล้วงสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกครืด... ครืด...โทรศัพท์ในกระเป๋าเสื้อสูทของมัทนาสั่นเตือน หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อย ก่อนจะล้วงมืออันสั่นเทาหยิบมันขึ้นมาดูหน้าจอ

“ไงล่ะมึง หายใจคอโล่งเลยดิ มี Supervisor ระดับวีไอพีมานั่งคุมเรดาร์พาหลบพายุให้แบบเอ็กซ์คลูซีฟขนาดนี้ นิ่มยิ่งกว่านั่งพรมวิเศษซะอีก!”“หุบปากไปเลยไอ้นาวา รีบเคลียร์เช็กลิสต์แล้วลงจากเครื่องไปเลยไป!”มัทนาแหวใส่เสียงขุ่น ซ่อนใบหน้าที่ขึ้นสีระเรื่อเอาไว้ใต้ไฟสลัวของแผงหน้าปัด...เวลา 02:15 น.บรรยากาศภายในอาคารผู้โดยสารขาเข้าเงียบสงบลงมากเมื่อเทียบกับช่วงหัวค่ำ มัทนาลากกระเป๋าไฟลต์แบคเคียงคู่มากับนาวา สมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทสั่นครืดคราดรัวๆ บ่งบอกถึงความเคลื่อนไหวในกรุ๊ปไลน์แก๊งนางฟ้าตกสวรรค์[Radar_Fabulous] : ชะนีมัท! แลนดิ้งยังยะ! พายุเข้ากทม. หนักมาก กูเห็นเรดาร์อากาศแล้วใจคอไม่ดีเลย เป็นห่วงเวอร์! [A_Clair_] : ปลอดภัยดีใช่ไหมพวกแก รอดพายุมาได้ก็บุญแล้ว [Nawin_Zaa] : ระดับนี้ปลอดภัยสิวะ! วันนี้ไฟลต์เรามี ATC ส่วนตัวคอยเคลียร์ทางให้ระดับวีไอพีเว้ยยย หลบพายุได้พริ้วหยั่งกะงูเลื้อย! [Radar_Fabulous] : กรี๊ดดดด! ATC ส่วนตัวที่แปลว่า Supervisor รูปหล่อคนนั้นปะ! แรงมากกก! มีการมาคุมไฟลต์ดูแลเมียด้วย!มัทนาอ่านข้อความแล้วหน้าตึง หญิงสาวรีบรัวนิ้วพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว[Capt.Mat]

เสียงนั้น... เสียงที่เข้มงวดแต่นุ่มลึก เสียงที่เพิ่งขู่เธอฝากไว้ที่ลานจอดรถเมื่อคืน!สิบทิศ... เขาเข้ามาคุมเวรจัดจราจรทางอากาศฝั่งขาเข้าตั้งแต่เมื่อไหร่!นาวาที่นั่งอยู่เบาะหลังลอบส่งยิ้มกรุ้มกริ่ม ขยับปากกระซิบแซวเพื่อนรักที่ตอนนี้นั่งตัวแข็งทื่อเป็นหิน ก่อนที่เขาจะรีบกดไมค์ตอบกลับด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ“Turn right heading 120, climb to flight level 250, Flight 088.” (เลี้ยวขวาไปที่ทิศ 120 ไต่ความสูง 25,000 ฟุต เที่ยวบิน 088)“ผมมองเรดาร์อยู่... และผมไม่ปล่อยให้เครื่องของคุณบินเข้าไปในดงพายุแน่นอน”เสียงทุ้มแหบพร่าของสิบทิศตอบกลับมาอย่างเป็นทางการ ทว่าประโยคนั้นกลับซ่อนนัยความหมายบางอย่างที่ทำให้ ‘ผู้ช่วยนักบินสาว’ ถึงกับหน้าร้อนผ่าว“Flight 088, reduce speed to 250 knots. Follow my heading strictly.” (เที่ยวบิน 088 ลดความเร็วลงเหลือ 250 นอต บินตามเส้นทางที่ผมสั่งอย่างเคร่งครัด)“Copy that, Approach.” (รับทราบ ศูนย์ควบคุม) นาวาตอบรับ ก่อนที่กัปตันดนัยจะหันมาสั่งการมัทนาด้วยความโล่งอก“ATC คนนี้อ่านเกมขาดมาก ตัดสินใจเฉียบขาดสุดๆ ... มัทนา หักเลี้ยวและลดความเร็วตามเวกเตอร์ที่เขาให้