Chapter 5

Chapter 5

“What happened, Ninang? Bakit ka lasing na ganun kagabi?” tanong ko, pilit na kalmado habang inaabot ko sa kanya ang isang plato ng itlog at bacon.

Napatingin siya sa akin, saglit na tahimik, bago mapabuntong-hininga.

“Hindi ko nga alam, Ace,” mahina niyang sagot. “Siguro napuno lang ako. Akala ko… akala ko siya na talaga.”

Lumunok ako, pinipigilan ang sarili kong mag-react.

Ayokong ipakita kung gaano kasakit marinig ‘yon—

na umiiyak siya para sa lalaking hindi marunong magpahalaga,

habang ako… nandito lang.

“Tapos…” nagpatuloy siya, pinaglalaruan ang tinidor. “Nahuli ko silang magkasama ng best friend ko. Alam mo ‘yung feeling na parang giniba ‘yung buong mundo mo sa isang iglap?”

Tumango ako, marahan.

“Masakit ‘yan, Ninang. Pero siguro… hindi siya para sa’yo.”

Ngumiti siya nang mapait. “Lahat naman ng iniisip kong para sa’kin, umaalis, Ace.”

Sandali siyang natahimik, saka lumingon sa akin.

“Pero alam mo, may isang gabi na parang kahit papano… nakaramdam ako ng ginhawa.”

Kinabahan ako.

“Ginhawa?” ulit ko, pilit na casual.

“Oo,” sagot niya habang nakangiti nang marahan. “Kagabi. Hindi ko alam kung panaginip lang o totoo. Pero may lalaking tinawag kong Fire.

Wala akong maalala sa mukha niya… pero ramdam kong ligtas ako sa kanya.”

Parang may malamig na dumaloy sa dibdib ko.

Ngumiti ako, kahit pilit. “Siguro, Ninang… angel mo ‘yun.”

Tumawa siya nang mahina. “Angel, huh? Sana nga. Kasi kung totoo man siya… gusto ko siyang makita ulit.”

Napayuko ako, tinago ang ngiti at sakit sa iisang titig.

Kung alam lang niya— na ang hinahanap niyang Fire… ay ako lang din.

“Hmm… thank you sa breakfast, Ace.”

Ngumiti siya nang bahagya habang inaayos ang buhok niya sa likod ng tainga.

“I think I have to go now. Gusto kong maging pormal ang paghihiwalay naming dalawa ng taksil kong live-in.”

Napatingin ako sa kanya. Sa ngiti niya, may tapang — pero ramdam ko pa rin ang pighating pilit niyang tinatago.

“Samahan na kita, Ninang,” mabilis kong sabi. “Para may back-up ka, just in case.”

Napatingin siya sa akin, bahagyang nagulat.

“Ha? Huwag na, Ace. Ayokong madamay ka sa gulo ko.”

Umiling ako. “Hindi ako mapapanatag kung pupunta kang mag-isa. Kung ayaw mong may makakita sa atin, ako na lang magda-drive, tapos maghihintay ako sa labas. Ayos lang ‘yon.”

Saglit siyang natahimik, tinitigan ako ng matagal, bago siya napangiti ng bahagya.

“Hindi ka talaga nagbabago, Ace. Palaging protective.”

“Baka naman kasi kailangan mo lang ng taong hindi aalis kapag kailangan mo,” tugon ko, halos pabulong.

Sandali kaming nagkatitigan.

Sa loob ng ilang segundo, parang tumigil ang oras.

Nandoon ‘yung koneksyon na matagal ko nang nararamdaman—pero ngayon lang niya marahil napansin.

Tumikhim siya, pilit na binasag ang katahimikan.

“Sige na nga. Pero huwag ka nang bababa, ha?”

Ngumiti ako. “Promise, Ninang.”

At habang tinitingnan ko siyang nagbibihis para sa paghaharap sa lalaking nanloko sa kanya, alam kong hindi lang basta “back-up” ang papel ko.

Ako na ang lalaking handang protektahan siya… kahit ang kalaban ko ay sarili kong damdamin.

Mabilis akong nagbihis upang makaalis na kami. Ramdam ko ang bigat ng bawat segundo habang pinagmamasdan si Ninang Ruth na tahimik lang, nakatingin sa labas ng bintana.

Handa na siyang wakasan ang lahat.

Ang relasyong minsan niyang ipinaglaban laban sa mundo—ngayon ay siya na mismo ang tatapos.

Pagkalabas namin ng condo, wala kaming imikan. Tahimik ang biyahe, tanging tunog ng makina at mahinang ihip ng hangin mula sa aircon ang maririnig. Paminsan-minsan ay tinitingnan ko siya sa salamin. Namumugto pa rin ang mga mata niya, ngunit bakas ang determinasyon sa mukha niya.

“Ninang…” mahina kong sambit habang naka-focus sa daan.

“Sigurado ka ba dito? Alam mong mahirap ang mga ganitong paghaharap.”

Tumikhim siya, saka ngumiti ng mapait.

“Mas mahirap naman ang mabuhay sa kasinungalingan, Ace. Ilang gabi na akong umiiyak, paulit-ulit na tinatanong ang sarili ko kung saan ako nagkulang. Pero siguro, ito na talaga ang wakas.”

Hindi ko na alam ang dapat kong isagot.

Gusto kong yakapin siya, gusto kong tanggalin ang sakit na iyon sa puso niya — pero hindi ko magawa. Dahil sa tuwing nakikita ko siya, paulit-ulit kong pinaaalalahanan ang sarili ko… na bawal ko siyang mahalin.

Pagdating namin sa tapat ng bahay nila, huminga siya nang malalim.

“Dito na lang ako, Ace,” aniya. “Hintayin mo lang ako dito, mabilis lang ito.”

Ngunit bago pa siya bumaba, hinawakan ko ang kamay niya. Mainit pa rin. Nanginginig.

“Kung may mangyari, tawagan mo agad ako, Ninang. Please.”

Ngumiti siya ng bahagya, ngunit bakas sa mga mata ang takot.

“Salamat, Ace. Hindi ko alam kung anong gagawin ko kung wala ka.”

At sa sandaling iyon, habang pinagmamasdan ko siyang papalapit sa pintuan ng tahanang minsan niyang tinawag na “bahay,” alam kong may magbabago sa pagitan naming dalawa.

Hindi ko alam kung paano o kailan, pero sa araw na ito…bmagsisimula ang isang bawal na tadhana.

Pero agad din akong lumabas ng sasakyan nang marinig ko ang sigawan mula sa loob ng bahay.

Malakas. Punô ng galit. Punô ng sakit.

Mabilis akong pumasok sa gate, halos hindi na inalintana ang mga tanong ng guard na pumipigil sa akin.

At pagdating ko sa pinto—doon ko siya nakita.

Si Ninang Ruth.

Nakatayo sa gitna ng sala, luhaan, habang nakatutok sa kanya ang lalaki—ang dating kinagigiliwan niya—at ang babae na n*******d pa ng bahagya, pilit nagtatakip ng kumot.

“Walang-hiya ka, Marco!” sigaw ni Ninang, halos pumutok ang ugat sa leeg niya.

“Ibinigay ko sa’yo lahat! Pati dangal ko, ipinaglaban kita sa lahat ng tao—at ito ang isusukli mo sa akin?”

Tumawa lang ang lalaki, malamig at walang bahid ng pagsisisi.

“Ruth, tigilan mo na ‘yan. Tayo na mismo ang mali. Ayoko na sa dramang ‘yan, umalis ka na lang.”

“Umalis? Sa bahay na pinagpaguran ko? Sa tahanang pinundar ko?” nanginginig ang boses ni Ruth habang unti-unting humahakbang palapit. “Hindi ako ang nawalan, Marco… ikaw!”

At sa sobrang galit ni Ruth, bigla siyang nadulas at muntik nang bumagsak—kaya agad akong tumakbo papasok, hinawakan siya bago pa siya matumba.

“Ace?” gulat niyang tawag, nang makita niya ako.

Ngayon ko lang napagtanto—hindi ko na kayang manahimik.

Tumingin ako kay Marco, diretso sa mga mata.

“Hindi mo dapat sinasaktan si Ninang,” malamig kong sabi. “Walang karapatan ang tulad mong traydor na lalaki sa isang babaeng kagaya niya.”

Umiling si Marco at ngumisi. “At sino ka para makialam?”

“Ang taong hindi makakayang panoorin siyang masaktan muli,” mariin kong sagot.

Tahimik si Ruth, pero naramdaman kong lumapit siya sa likod ko—parang nahanap niya ulit ang sandalan sa gitna ng gulo.

At doon ko lang na realize… na sa sandaling ito, handa akong maging kasalanan ng aking Ninang Ruth.