Chapter 4

Chapter 4

Hindi ko na kaya.

Ang bawat hikbi ni Ruth ay parang mga suntok sa dibdib ko.

Wala nang halaga ang mga bawal, wala nang pakialam ang puso ko kung mali.

Ang alam ko lang, kailangan niya ng yakap—hindi ng panghuhusga.

Dahan-dahan akong lumapit.

“Ruth…” mahinahon kong tawag, ngunit hindi siya sumagot.

Patuloy lang siya sa pag-iyak, hawak ang sarili niyang dibdib na parang sinusubukang pigilan ang sakit.

Kaya’t walang pag-aalinlangan, inilapit ko ang sarili ko at marahan siyang niyakap mula sa likod.

Sa una, nanigas siya.

Pero nang maramdaman niyang wala akong balak gawin kundi yakapin siya, unti-unti siyang bumigay.

Dama ko ang panginginig ng katawan niya habang unti-unti siyang humihinga sa dibdib ko.

“Shh… tama na,” bulong ko. “Hindi mo kailangang ipilit ang sarili mo sa mga taong hindi marunong lumingon.”

Naramdaman ko ang paglapit ng ulo niya sa balikat ko.

Mainit ang hininga niya, halatang pagod at lasing.

Ngunit sa gitna ng lahat ng iyon,

ramdam ko rin ang tibok ng puso niya—magkasabay sa tibok ng puso ko.

Sandali lang sana iyon.

Isang yakap para sa ginhawa.

Pero bakit parang ayaw ko nang bitiwan?

“Fire…” mahina niyang bulong, halos pabulong sa hangin.

“Salamat.”

At sa sandaling iyon, alam kong kahit anong pilit kong pigilan, may pader nang nabasag sa pagitan naming dalawa.

At doon nagsimula ang kasalanan na tatawagin kong pag-ibig.

“Halikana… matulog ka na,” mahina kong sabi habang marahan kong hinihila siya palapit sa kama.

Wala na akong ibang nais kundi ang patahanin siya.

Ayokong makita si Ruth na ganito — wasak, lasing, at umiiyak sa sakit na hindi niya deserve maramdaman.

Dahan-dahan siyang sumunod, parang batang pagod na pagod sa mundo.

Hinayaan niyang ihiga ko siya, at nang mailatag ko na ang kumot sa ibabaw niya, marahan siyang pumikit.

“Fire…” tawag niya muli, halos pabulong.

“Salamat ha… kahit sandali lang, hindi ako nag-iisa.”

Ngumiti ako, kahit alam kong sa likod ng ngiting iyon, may bigat na hindi ko kayang itago.

Hinaplos ko ang kanyang buhok, at sa bawat paghinga niya, parang unti-unti ring lumulubog ang sarili kong mga paninindigan.

Kung alam lang niya kung sino talaga ako… baka hindi niya ako kailanman papatuluyin sa tabi niya.

Pero sa gabing ito, hindi si Ace Pattern ang nariyan— kundi si Fire, ang lalaking handang yakapin siya kahit sa dilim lang ng lihim na ito.

Habang inaalalayan ko ito ay Bigla itong nagsalita.

“Alam mo ba…”

Medyo garalgal na sabi ni Ruth habang nakapikit pa rin, lasing na lasing.

“Alam mo ba na kaamoy mo ang inanak ko?”

Natigilan ako.

Parang huminto ang hangin sa loob ng silid.

“Kaamoy ko?” pilit kong ngiti, pero sa loob ko, ramdam ko ang kabog ng dibdib ko.

Tumawa siya, mahina, parang batang walang malay.

“Hmm… oo,” aniya habang pinipikit ang mga mata. “Ang bango-bango mo. Alam mo ba… super handsome ng inanak ko? Lahat ng babae, gustong-gusto siya.”

Hindi ko alam kung matatawa o maiiyak ako.

Narinig kong may halong lambing sa tono niya, pero hindi niya alam —ang lalaking tinutukoy niya, ang sinasabing “super handsome” na inanak niya… ay ako rin.

Napayuko ako at marahang ngumiti, pilit itinatago ang pighati.

“Talaga?” mahinahon kong tugon. “Mukhang swerte ‘yung inanak mo.”

“Yeah…” halos pabulong niyang sagot. “Kung hindi lang bawal… siguro… siya na lang ang mamahalin ko.”

At doon, parang biglang may humawak sa puso ko at pinisil ito ng mahigpit.

Hindi ko alam kung swerte o sumpa ang nararamdaman ko.

Pero isa lang ang sigurado— sa gabing ito, lalo kong napatunayan kung gaano na ako kalalim sa bawal na pag-ibig na ito.

“Magmahal man ako muli…” bulong ni Ruth habang nakatingala sa kisame,

“…sana tulad ni Ace. ‘Yung mapagmahal, ‘yung marunong pahalagahan.”

Napangiti ako nang mapait. Kung alam lang niya… ako rin si Ace na ‘yon.

Sandali siyang natahimik, tapos mahina siyang humagikhik.

“Pero siguro…” sabi niya habang pinipikit ang mga mata,

“…isang bawal na tadhana ang magaganap.”

At doon, parang biglang tumigil ang mundo.

Bawal.

Oo, alam kong bawal.

Pero bakit sa bawat salitang binibitawan niya, lalo akong nahuhulog sa kasalanang ito?

Tinitigan ko siya habang unti-unti siyang natutulog,

ang mga luha niya ay pinapalitan ng mahinang ngiti.

At sa katahimikan ng silid, isa lang ang malinaw sa isip ko.

Ang bawal naming tadhana ay nagsimula na.

Kinaumagahan.

Mula sa kusina, naririnig ko ang mahina niyang paghinga mula sa kwarto.

Tahimik ang buong condo — tanging amoy ng niluluto kong bacon at kape ang gumigising sa paligid.

Habang hinahalo ko ang itlog sa kawali, paulit-ulit akong napapabuntong-hininga.

Hindi ko alam kung tama bang nandito pa ako.

Hindi ko rin alam kung paano ko ipapaliwanag kung bakit ako ang makikita niya sa halip na si Fire.

“Sabihin ko na lang…” bulong ko sa sarili,

“…na may tumawag at kinuha ko siya habang tulog pa sa condo ni Fire.

Dahil lasing siya kagabi, dinala ko siya rito — sa sarili kong condo. Para ligtas.”

Pinilit kong ngumiti, pero ang katotohanan,

hindi ko rin alam kung nililigtas ko siya… o ang sarili ko.

Habang nakatingin ako sa kumukulong kape,

bumalik sa isip ko ang mga sinabi niya kagabi.

“Magmahal man ako muli, sana tulad ni Ace…”

“Isang bawal na tadhana ang magaganap…”

Napapikit ako.

Kung alam lang niya kung gaano siya tama.

“Hmm…”

Narinig kong umungol siya, marahang nag-inat sa kama.

Agad akong natigilan, hawak pa rin ang tasa ng kape, habang pinagmamasdan ang pintuan ng kwarto.

Ilang segundo pa,

unti-unti siyang lumabas — naka-t-shirt lang at halatang kagigising.

Magulo pa ang buhok, pero sa mga mata niya, nandoon pa rin ang bakas ng pagod at kalasingan kagabi.

“Good morning,” mahina kong bati, pilit na kalmado kahit ang puso ko’y kumakabog.

Napakurap siya nang makita ako.

Parang hindi siya makapaniwala.

“A–Ace?” gulat niyang sabi, sabay hawak sa ulo. “Anong ginagawa mo dito?

Nasaan si Fire?”

Ngumiti ako, pilit na hindi nagpahalata ng kaba.

“Ah… kagabi, may tumawag sa condo niya. Emergency daw, kailangan niyang umalis saglit.

Tulog ka pa noon, kaya ako na ang naghatid sa’yo rito.

Mas okay na rito, safe ka.”

Tahimik lang siyang nakatingin sa akin.

Hindi ko alam kung naniniwala siya o sinusuri ako.

Hanggang sa napayuko siya at mahina ang tinig na nagsabing,

“Salamat, Ace…”

Umupo siya sa mesa, kinuha ang kape at humigop.

Habang nakatingin ako sa kanya,

hindi ko maiwasang maalala ang mga salitang binitawan niya kagabi—

ang mga luhang tumulo, ang yakap, at ang tinig niyang nagsabing ‘kung hindi lang bawal…’

“May problema ba?” tanong niya nang mapansin niya akong nakatitig.

Agad akong ngumiti, umiling.

“Wala, Ninang. Mabuti na lang at okay ka na.”

Ngumiti rin siya, pero sa ngiting iyon, may halong lungkot.

At sa loob ko, alam kong nagsisimula nang mabago ang lahat.

Ang dati kong pagtingin na dapat ay respeto…

unti-unti nang nagiging kasalanan.