Chapter 2

Alas-kwatro ng madaling araw. Binalot ng makapal na hamog at malamig na simoy ng hangin ang lumang hacienda sa lalawigan ng Quezon. Sa ganitong oras, tulog pa ang lahat ng mga trabahador at maging ang matapobreng asendero na nagmamay-ari ng lupain. Ngunit para kay Alessandra Elise Reyes, ang oras na ito ang simula ng kalbaryo ng kanyang araw.

Isang hamak na kasambahay si Alessandra. Baon sa utang ang kanyang pamilya kaya napilitan siyang mamasukan sa hacienda, tinitiis ang araw-araw na pang-aapi at mababang sweldo para lang may maipambili ng gamot ang kanyang inang may sakit.

Kusot-kusot ang mga mata at nakabalot sa isang manipis na lumang jacket, lumabas si Alessandra mula sa maliit at tagping-tagping kwarto niya sa likuran ng malaking mansyon. Dala ang isang lumang timba, naglakad siya patungo sa poso sa dulo ng bakuran upang mag-igib ng tubig para sa isasaing. Tahimik ang paligid. Tanging ang huni ng mga insekto at ang pagaspas ng mga dahon ng kawayan ang maririnig.

Ngunit natigil siya sa paglalakad nang makarinig ng isang kaluskos.

Sinundan iyon ng isang mabigat na kalabog, na tila may isang sako ng bigas na bumagsak sa semento malapit sa poso.

Kumunot ang noo ni Alessandra. Kinabahan siya. Baka may nakapasok na magnanakaw sa hacienda, o kaya naman ay asong ulol na nakawala. Humigpit ang hawak niya sa timba, dahan-dahang humakbang palapit habang pilit na inaaninag ang pigura sa dilim.

Pagdating niya sa tapat ng poso, nabitawan niya ang timba. Gumawa ito ng malakas na kalampag na umalingawngaw sa tahimik na bakuran, ngunit hindi na iyon pinansin ni Alessandra. Nanlaki ang kanyang mga mata, napasinghap, at napatakip ng bibig gamit ang panginginig niyang mga kamay.

Isang lalaki. Nakadapa sa malamig na semento, nababalot ng putik, at... dugo.

"Diyos ko..." nanginginig na bulong ni Alessandra.

Mabilis siyang lumuhod sa tabi ng estranghero. Ang amoy ng basang lupa, pulbura, at kalawangin na amoy ng dugo ay mabilis na nanuot sa kanyang pang-amoy. Hindi niya alam kung anong gagawin. Gusto niyang sumigaw para humingi ng tulong, pero may pumigil sa kanya. Kung tatawagin niya ang asendero, siguradong ipapatapon lang nito ang lalaki sa labas ng gate para hindi madamay sa gulo, o baka ipasa sa mga tiwaling pulis sa bayan.

Dahan-dahan niyang inikot ang lalaki para makita ang mukha nito.

Kahit nadudungisan ng putik at tuyong dugo ang mukha nito, hindi napigilan ni Alessandra na matigilan. Napakagwapo ng estranghero. Mayroon itong matalim na panga, matangos na ilong, at makapal na kilay. Ang buhok nitong may clean-cut fade ay magulo at basa ng pawis. Ang balat nito ay moreno at mukhang sanay sa araw, ngunit ang mga suot nito ay kabaligtaran ng itsura ng isang simpleng probinsyano.

Kahit sira-sira na, halatang napakamahal ng dark navy-blue suit na suot nito. Ang relos sa pulso nito, kahit basag na ang salamin, ay kumikinang pa rin sa kaunting liwanag ng buwan.

Sino ang lalaking ito? At sinong gumawa sa kanya nito? sunod-sunod na tanong sa isip ni Alessandra.

Nakita niya ang malaking mantsa ng dugo sa tagiliran ng lalaki. Nang kapain niya ang leeg nito, naramdaman niya ang mahina ngunit mabilis na tibok ng pulso. Buhay pa siya, pero nauubusan na ng dugo.

"Kailangan kitang maitago," bulong ni Alessandra sa hangin. Alam niyang mapapahamak siya. Alam niyang baka mamamatay tao ang taong ito o isang pugante. Pero hindi kaya ng konsensya niyang hayaan itong mamatay sa lamig ng madaling araw.

Buong lakas na inalalayan ni Alessandra ang braso ng lalaki at isinampay iyon sa kanyang balikat. "Ang bigat..." ungol niya.

Ang katawan ng estranghero ay purong maskulado at siksik. Para siyang nagbubuhat ng isang malaking tipak ng bato. Pinagpawisan nang malapot si Alessandra. Nanginig ang mga binti niya habang pilit na hinihila ang lalaki papunta sa kanyang maliit na kwarto na ilang metro lang ang layo mula sa poso. Bawat hakbang ay parang isang parusa. Ramdam niya ang init ng katawan ng lalaki na nakadikit sa kanya.

Nang tuluyan silang makapasok sa maliit at madilim niyang kwarto, agad niyang inihiga ang estranghero sa kanyang matigas at manipis na kama. Mabilis siyang nagsindi ng isang lumang gasera. Ang mainit na kulay-kahel na liwanag nito ay nagbigay linaw sa kalunos-lunos na kalagayan ng lalaki.

Kumuha si Alessandra ng palanggana na may malinis na tubig, malinis na basahan, at ang kanyang maliit na first-aid kit. Nanginginig ang mga kamay niya nang simulan niyang tanggalin ang sirang suit jacket ng lalaki. Itinapon niya iyon sa sahig.

Sumunod ay ang puting polo nito na puro mantsa na ng dugo. Dahil sira na ang mga butones nito, dahan-dahan niya itong hinawi.

Napalunok si Alessandra. Nang maalis ang tela, bumungad sa kanya ang isang katawan na parang inukit ng mga anghel. Matigas ang dibdib nito, may malinaw at perpektong hubog ng abs, at may ilang mga lumang peklat na lalong nagbigay ng angas sa lalaki. Uminit ang mga pisngi ni Alessandra. Isang inosenteng probinsyana, hindi siya sanay na makakita ng ganitong klaseng lalaki, lalo na't kalahating hubad ito sa sarili niyang kama.

Mag-focus ka, Alessandra. Mamamatay yung tao, pagalit niya sa sarili.

Pinilit niyang iwaksi ang kaba. Ibinabad niya ang basahan sa tubig at sinimulang punasan ang putik at dugo sa tagiliran nito. Nakahinga siya nang maluwag nang makitang daplis lang ang tama ng bala, kahit malalim iyon, hindi bumaon sa loob ng katawan nito. Ngunit marami itong mga galos at pasa mula sa malamang na matinding pagkakabagsak.

Habang maingat niyang dinadampi ang basang tela sa dibdib ng lalaki para linisin ang putik, napansin niya kung paano nag-igting ang panga nito. Kahit walang malay, nagpapakita ito ng dominanteng aura. Ang bawat pagtaas-baba ng matigas nitong dibdib dahil sa paghinga ay tila nakakapaso sa mga daliri ni Alessandra tuwing dumidikit siya dito.

Dinampian niya ng gamot ang sugat sa tagiliran nito. Medyo mahapdi ang solusyon kaya napadaing nang mahina ang lalaki.

"Shh... ayos lang, tinutulungan lang kita," malambing na bulong ni Alessandra, inilapit ang mukha sa dibdib nito upang mas makita nang maayos ang sugat na nilalagyan niya ng bendahe.

Ngunit bago pa man niya matapos ang pagbuhol sa benda... nagbago ang ihip ng hangin sa loob ng kwarto.

Biglang nanigas ang mga kalamnan ng lalaki. Ang mahina nitong paghinga ay biglang naging mabigat at mabilis.

Bago pa man makaiwas si Alessandra, isang mainit, magaspang, at dambuhalang kamay ang biglang sumakal sa kanyang pulso. Napasigaw siya sa sakit dahil sa sobrang higpit ng hawak nito.

Sa isang mabilis at mabangis na galaw na hindi inaasahan sa isang taong duguan, hinila siya ng lalaki. Umikot ang mundo ni Alessandra. Napatili siya nang maramdaman niyang bumagsak ang kanyang likod sa kutson, at sa isang iglap, nakaibabaw na sa kanya ang duguang estranghero.

Ang bigat ng katawan nito ay nakadiin sa kanya. Ang isang braso nito ay nakakulong sa magkabilang kamay ni Alessandra sa itaas ng kanyang ulo, habang ang kabilang kamay ng lalaki ay nakaamba sa kanyang leeg, handang manakal.

Nagkatinginan sila.

Nanginig si Alessandra nang makita ang mga mata ng estranghero na ngayon ay dilat na dilat. Napakadilim, napakalamig, at parang mga mata ng isang gutom na halimaw na handang pumatay. Walang bakas ng pasasalamat. Purong panganib. Ramdam ni Alessandra ang mainit na hininga ng lalaki sa kanyang mukha habang nanlilisik itong nakatitig sa kanya.

"Sino ka?!" isang mababa, garalgal, ngunit nakakapangilabot na boses ang lumabas mula sa bibig ng bilyonaryo, ang kanyang malamig na titig ay tila tumatagos sa kaluluwa ng nanginginig na dalaga. "Sino ang nagpadala sa'yo?!"