Chapter 3

"Sino ka?! Sino ang nagpadala sa'yo?!"

Ang garalgal at nagbabantang boses ni Ceejay ay tila yelong tumusok sa gulugod ni Alessandra. Halos tumigil ang pag-ikot ng mundo ng dalaga. Rinig na rinig niya ang mabigat at mabilis na paghinga ng lalaki sa ibabaw niya. Ang mga mata nitong kasingdilim ng gabi ay walang kahit anong bakas ng awa.

Kahit duguan at nanghihina, ang bigat ng katawan ni Ceejay ay sapat na para hindi makapanlaban si Alessandra. Naramdaman ng dalaga ang init ng balat ng estranghero na nakadikit sa kanyang manipis na damit, kasabay ng panginginig ng sarili niyang mga tuhod.

"W-wala..." nanginginig na sagot ni Alessandra, pilit na lumulunok kahit tuyong-tuyo ang kanyang lalamunan. "Wala akong kilalang nagpadala sa'yo... P-parang awa mo na, bitawan mo ako. N-nakita lang kita sa labas... sa tabi ng poso! D-duguan ka kaya dinala kita rito!"

Mas lalong idiniin ni Ceejay ang kanyang sarili, sinusuri ang bawat reaksyon ng babaeng nasa ilalim niya. Sanay siyang magbasa ng mga tao—mga sinungaling na negosyante, mga traydor na board members, at mga bayarang kriminal. Ngunit sa mga mata ng babaeng ito, wala siyang nakitang panlilinlang. Ang nakita niya ay purong takot. Inosenteng takot.

Bahagyang inilibot ni Ceejay ang kanyang paningin nang hindi inaalis ang bigat sa dalaga. Nakita niya ang maliit at tagping-tagping kwarto. Ang manipis na dingding na yari sa plywood, ang nag-iisang gasera na nagbibigay ng liwanag, ang palanggana ng tubig na namumula na sa sarili niyang dugo, at ang nakakalat na first-aid kit.

Bumalik ang tingin niya kay Alessandra. Napansin niya ang maliliit na luha na namumuo sa gilid ng mga mata nito, at ang panginginig ng mapupula nitong labi.

Isa lang siyang hamak na kasambahay, kalmado ngunit mabilis na kalkula ng utak ni Ceejay.

Agad na gumana ang survival instincts ng bilyonaryo. Kung malalaman ng babaeng ito na siya si Ceejay Xavier Altamonte, ang nawawalang bilyonaryo na pinaghahanap ng isang malaking sindikato, tiyak na mapapahamak ito. At kung gagamit siya ng telepono para kontakin ang kanyang mga natitirang tauhan sa Maynila, madaling mata-trace ng kanyang stepbrother ang lokasyon niya. He was in enemy territory, and he had no one to trust. He needed to disappear. He needed to be a ghost.

Dahan-dahang lumuwag ang pagkakahawak ni Ceejay sa pulso ni Alessandra.

Sa isang iglap, iniba niya ang kanyang ekspresyon. Mula sa isang nanlilisik at mapanganib na halimaw, bigla siyang pumikit nang mariin at umarte na tila inaatake ng matinding sakit sa ulo. Binitawan niya si Alessandra at dumapa pabalik sa kutson, hawak ang kanyang sintido habang umuungol sa sakit.

"Ahhh!" daing ni Ceejay, sinasamantala ang totoong kirot ng kanyang sugat upang maging kapani-paniwala ang kanyang pag-arte.

Mabilis na gumapang palayo si Alessandra, hawak ang namumula niyang pulso. Humihikbi siya dahil sa takot, ngunit nang makita niyang namimilipit ang lalaki sa kama, nanaig ang natural niyang kabaitan. Kahit nanginginig, dahan-dahan siyang lumapit muli rito.

"A-ayos ka lang? Y-yung sugat mo, bumubuka..." nag-aalalang wika ni Alessandra.

Bumangon nang bahagya si Ceejay, nakasandal sa unan. Tiningnan niya si Alessandra nang may pinaghalong pagkalito at blangkong ekspresyon. Magaling siyang magtago ng emosyon, at ngayon, ginagamit niya ang kakayahang iyon para magpanggap.

"Nasaan ako?" tanong ni Ceejay, ginawang mahina at naguguluhan ang kanyang boses. "Sino ka?"

Naguluhan si Alessandra. "Nasa hacienda ka ng mga Lopez. Ako si Alessandra. A-ako ang nakakita sa'yo sa labas. Duguan ka..." Tinitigan siya nang mabuti ng dalaga. "Hindi mo ba maalala? Sino ba ang bumaril sa'yo? Anong pangalan mo?"

Nagkunwari si Ceejay na pilit inaalala ang mga nangyari. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at mariing umiling. "Hindi... Hindi ko alam. Wala akong maalala. Wala akong... kilala."

Napatakip ng bibig si Alessandra. "Amnesia? Baka nabagok ang ulo mo nang tumalon ka kung saan man... Teka, titingnan ko kung may ID ka sa mga damit mo."

Akmang kukunin ng dalaga ang sira-sirang suit jacket sa sahig, ngunit mabilis na nagsalita si Ceejay. Alam niyang nandoon ang wallet niya, at kahit wala itong ID na may pangalan ng kumpanya, may mga black cards iyon na hindi pwedeng makita ng isang simpleng probinsyana.

"Wala akong dalang kahit ano," mabilis at malamig na pigil ni Ceejay, bahagyang nakalimutan ang pag-arte niya bilang mahina. "Xavier."

Napatigil si Alessandra at lumingon sa kanya. "P-po?"

"Xavier," pag-uulit ni Ceejay, kinukuha ang kanyang ikalawang pangalan. "Tingin ko... Xavier ang pangalan ko. Iyon lang ang naririnig kong umaalingawngaw sa isip ko."

"Xavier..." pabulong na inulit ni Alessandra. Tumango-tango ang dalaga, tila nakumbinsi. Lumapit siya at umupo sa gilid ng kama. Inabot niya ang noo ng bilyonaryo para kapain kung may lagnat ito. "Mataas pa rin ang lagnat mo, Xavier. Kailangan ko nang tapusin ang pagbabalot ng sugat mo bago ka maubusan ng dugo."

Nang dumampi ang malambot at malamig na palad ni Alessandra sa noo ni Ceejay, isang kuryente ang biglang gumapang sa buong sistema ng lalaki. Biglang bumilis ang tibok ng puso niya. May kung anong kakaibang init na umakyat sa kanyang batok. Naaamoy niya ang simpleng sabon na ginamit ng dalaga—amoy ng sampaguita at malinis na hangin. Napaka-inosente. Napakabango.

Para sa isang bilyonaryong sanay sa mga babaeng amoy mamahaling pabango, ang simpleng presensya ni Alessandra ay nagdulot ng hindi pamilyar na panginginig sa kanyang kalamnan. Nag-panic ang loob niya. Ano ba itong nangyayari sa akin?

Dahil torpe at hindi alam kung paano i-handle ang kakaibang kaba, mabilis na tinabig ni Ceejay ang kamay ni Alessandra. Hindi naman malakas, ngunit sapat na para magulat ang dalaga.

"Kaya ko ang sarili ko. Huwag mo akong hawakan kung hindi kailangan," malamig at masungit na utos ni Ceejay. Ibininalik niya ang kanyang "CEO aura" para itago ang naghuhuramentadong dibdib niya. Kunot na kunot ang kanyang noo, hindi makatingin nang diretso sa mga mata ng dalaga.

Napakurap si Alessandra, bahagyang nasaktan sa katarayan ng lalaking niligtas niya. "S-sige. Ilalagay ko na lang itong gasa, tapos hindi na kita hahawakan."

Tahimik na tinapos ni Alessandra ang paglilinis at pagbebenda sa tagiliran ni Ceejay. Habang ginagawa iyon ng dalaga, palihim siyang pinagmamasdan ni Ceejay. Nakagat ng bilyonaryo ang loob ng kanyang pisngi. Ang lapit-lapit ng mukha ni Alessandra sa dibdib niya, at bawat paghinga nito ay parang apoy na dumadampi sa kanyang balat.

Kailangan kong lumayo sa babaeng 'to bago ako mabaliw, isip-isip ni Ceejay, pilit na pinapatigas ang kanyang sarili.

Nang matapos si Alessandra, tumayo ito at inayos ang mga gamit. "Maaari ka munang matulog diyan, Xavier. Sa sahig na lang muna ako iidlip bago magsimula ang trabaho ko."

"Bahala ka," matipid at supladong sagot ni Ceejay bago tumalikod at humarap sa dingding. Sa totoo lang, gusto niyang ibigay ang kama sa dalaga, ngunit hindi niya alam kung paano sasabihin iyon nang hindi nagmumukhang mahina, kaya mas pinili na lang niyang magmukhang walang pakialam.

Unti-unting nakatulog si Ceejay dala ng matinding pagod at sakit, habang si Alessandra ay nakabaluktot sa malamig na sahig, nakabantay sa estrangherong nagdala ng misteryo sa kanyang buhay.

Ngunit hindi nagtagal ang katahimikan ng madaling araw.

Ilang oras pa lang ang nakakalipas nang biglang umalingawngaw ang isang napakalakas at bayolenteng kalabog. May sumisipa sa manipis na pintuan ng kwarto ni Alessandra.

BLAG! BLAG! BLAG!

"Alessandra! Lumabas ka diyan!" boses iyon ni Mang Tomas, ang malupit at abusadong katiwala ng hacienda. "Buksan mo 'tong p***o! Bakit may patak ng sariwang dugo rito sa labas ng kwarto mo?! Anong tinatago mong hayop ka diyan?!"

Napamulat nang malaki si Alessandra. Napatayo siya nang mabilis, nanginginig ang buong katawan. Sa kama, mabilis ding dumilat si Ceejay. Nagtagpo ang kanilang mga mata—parehong may kaba, ngunit sa likod ng malamig na titig ng bilyonaryo, isang panibagong panganib ang nagbabadyang sumabog.