Chapter 1

Madilim, tahimik, at walang kahit anong anino ng sibilisasyon sa kahabaan ng provincial highway na iyon. Tanging ang matatalim na ilaw ng tatlong itim na SUV ang humihiwa sa makapal na kadiliman ng gabi.

Sa loob ng gitnang sasakyan, nakaupo si Ceejay Xavier Altamonte.

Wala siyang emosyon habang nagbabasa ng mga confidential reports sa kanyang tablet. Ang liwanag ng screen ay tumatama sa kanyang perpektong panga at sa mga matang kasinglamig ng yelo. Suot ang isang mamahaling dark navy-blue bespoke suit, mukha siyang isang hari na nakaupo sa kanyang trono. Para kay Ceejay, ang bawat segundo ay pera, at ang bawat desisyon ay pwedeng makapagpabagsak ng isang kumpanya. Wala siyang pakialam kung nasa gitna sila ng isang liblib na probinsya para sa isang lihim na site inspection. Trabaho kung trabaho. Wala siyang inuurungan. Wala siyang kinatatakutan.

"Boss, medyo masyadong tahimik ang kalsada ngayon. Wala tayong nakakasalubong na kahit anong sasakyan mula pa noong lumagpas tayo sa bayan," basag ng kanyang head security at driver na si Marco sa nakakabinging katahimikan ng sasakyan.

Hindi nag-angat ng tingin si Ceejay. "Just keep driving, Marco. I want to be back in Manila before sunrise. Hindi pwedeng malaman ng board of directors, lalo na ng magaling kong stepbrother, na umalis ako."

"Copy, Boss."

Ngunit bago pa man muling maibalik ni Ceejay ang atensyon sa kanyang binabasa, isang nakakabinging tunog ang bumasag sa gabi.

BANG!

Bumagsak ang tablet ni Ceejay nang biglang sumabog ang windshield ng sasakyan nila. Agad na kumabig si Marco sa manibela, nagpakawala ng malakas na pagtili ang mga gulong sa sementadong kalsada.

"Ambush! Boss, yuko!" sigaw ni Marco.

Bago pa man makapagreak si Ceejay, pinaulanan na ng sunod-sunod na putok ng malalakas na kalibre ng baril ang convoy nila. Sa likurang bahagi ng utak ng malamig na bilyonaryo, mabilis na nagkalkula ang kanyang isip. Hindi ito simpleng holdap. Asasinasyon ito. At iisang tao lang ang may sapat na motibo at pera para magbayad ng ganitong klaseng sindikato para tapusin siya—ang kanyang stepbrother.

Nakita ni Ceejay sa side mirror kung paano sumabog ang lead car nila matapos tamaan ng isang pampasabog. Lumipad ang sasakyan at bumagsak sa gilid ng bangin, nagliliyab.

"Marco, get us out of here!" utos ni Ceejay, ang kanyang boses ay nananatiling awtoritatibo at walang bahid ng panginginig, kahit pa umuulan na ng bala sa paligid nila.

"Hindi ko na makontrol ang sasakyan, Boss! Sabog ang dalawang gulong natin sa unahan!" tarantang sigaw ng driver habang pilit na iniiwas ang SUV sa mga nagliliparang bala na tumatagos na sa makapal na bakal ng sasakyan nila. "Tumalon ka na, Boss! Malapit tayo sa bangin, tatalon ka bago tayo mahulog! Ako na ang bahala rito, idi-distract ko sila!"

Hindi ugali ni Ceejay ang tumakbo sa laban, ngunit alam niyang kapag nanatili siya sa loob ng sasakyan, sigurado ang kamatayan niya. At hindi siya mamamatay nang hindi nakakaganti sa mga taong nagtangkang pabagsakin siya.

"Make sure you survive, Marco," malamig ngunit seryosong utos ni Ceejay.

Nang maramdaman niyang unti-unting kumiling ang SUV patungo sa madilim na gilid ng highway, sinipa ni Ceejay ang pintuan. Kasabay ng isang malakas na pagsabog mula sa likurang sasakyan nila, tumalon si Ceejay palabas sa umaandar at nawawalan ng kontrol na SUV.

Bumagsak siya sa matigas at mabato-batong gilid ng kalsada. Nagpagulong-gulong ang katawan niya pababa sa isang matarik na dalisdis. Naramdaman niya ang matutulis na sanga at mga bato na humihiwa sa kanyang mamahaling suit at balat. Bawat pagbagsak niya ay tila dumudurog sa kanyang mga buto, ngunit ipinikit niya ang kanyang mga mata at pinilit na protektahan ang kanyang ulo.

Ilang segundo matapos siyang huminto sa paggulong, narinig niya ang isang nakakayanig na pagsabog mula sa itaas. Ang SUV nila.

Nag-iwan ng nakakabinging ugong sa kanyang mga tainga ang pagsabog. Ramdam niya ang init ng apoy mula sa itaas ng highway, ngunit mas naramdaman niya ang mainit na likido na umaagos mula sa kanyang tagiliran.

Kumurap-kurap si Ceejay, pilit na inaaninag ang paligid sa kabila ng pagkahilo. Inilapat niya ang kanyang kamay sa kanyang tagiliran. Nang iangat niya ito, nakita niya ang malapot at madilim na dugo. Daplis ng baril. O baka naman bumaon. Hindi na niya matukoy dahil sa sobrang manhid ng kanyang katawan.

Sa itaas, narinig niya ang mga yabag at boses ng mga armadong lalaki.

"Hanapin niyo ang katawan ni Altamonte! Walang aalis dito nang hindi nakikita ang bangkay niya! Siguraduhing patay ang hayop na 'yan!" sigaw ng isang garalgal na boses.

Nag-igting ang panga ni Ceejay. Ang kanyang mga mata, na kanina ay malamig, ngayon ay nagliliyab sa galit at determinasyon. Pilit siyang bumangon, kahit pa bawat paggalaw ay tila may libo-libong karayom na tumutusok sa kanyang tagiliran. Wala siyang oras para magreklamo. Kailangan niyang mabuhay.

Nasa ibaba siya ng highway, at sa harapan niya ay ang isang napakalawak na palayan. Wala siyang ibang pagpipilian kundi ang pasukin ito.

Ginamit niya ang mga nagtataasang puno ng niyog at ang matataas na talahib bilang panangga sa mga mata ng sindikatong patuloy na nagpapaputok sa itaas. Nagsimula siyang maglakad, ngunit dahil sa pagkawala ng maraming dugo, nanghina ang kanyang mga tuhod. Bumagsak siya sa maputik na lupa ng palayan.

Ang isang bilyonaryong sanay sa malambot na kama ng kanyang penthouse, na hindi humahawak ng kahit anong marumi, ngayon ay nakadapa sa gitna ng malamig, basa, at mabahong putikan. Ang kanyang bespoke suit na nagkakahalaga ng daan-daang libo ay sira-sira na at puno ng putik at dugo.

Ngunit hindi sumuko si Ceejay. Gamit ang kanyang mga siko at tuhod, nagsimula siyang gumapang.

Ramdam niya ang matatalim na dahon ng palay na humihiwa sa kanyang mukha at leeg. Nalalasahan niya ang putik at sariling dugo sa kanyang mga labi. Ang amoy ng pulbura ay napalitan ng amoy ng basang lupa at probinsya. Bawat pag-usad niya ay isang matinding pag-torture sa kanyang sugatang katawan. Ang lamig ng hamog sa madaling araw ay tila nanunuot sa kanyang mga buto, pinapabagal ang daloy ng kanyang dugo.

Hindi ako pwedeng mamatay dito, bulong ni Ceejay sa kanyang sarili. Hindi sa isang putikan. Babalikan ko kayo. Babalikan ko kayong lahat at luluhod kayo sa harapan ko.

Gumapang siya nang gumapang, tinatawid ang malawak na palayan habang sa malayo ay nakikita niya ang patuloy na paghahanap ng mga flashlights ng mga tauhan ng kanyang stepbrother. Tiniis niya ang hapdi at pag-uhaw. Ibinuhos niya ang lahat ng kanyang lakas, pinipigilan ang sariling mawalan ng malay.

Makalipas ang halos dalawang oras na pag-usad sa dilim, nakita niya ang isang hugis sa di kalayuan. Isang istruktura. Nang mas lumapit siya, naaninag niya ang isang lumang hacienda na tahimik na nakatayo sa dulo ng palayan. May mahinang ilaw na nagmumula sa likurang bahagi nito.

Para itong isang liwanag ng pag-asa para sa isang taong nasa bingit ng kamatayan.

Pilit na itinayo ni Ceejay ang kanyang sarili, sumandal sa isang punong mangga malapit sa bakod ng hacienda. Bawat paghinga niya ay may kasamang mabigat na daing. Nanlalabo na ang kanyang paningin. Ang kanyang utak ay unti-unti nang pinapatay ang kanyang mga senses para protektahan ang kanyang katawan.

Nakarating siya sa likurang bahagi ng lupa, malapit sa isang poso. Nakarinig siya ng kaluskos, pagbukas ng isang p***o, at mga mahihinang yabag. May paparating.

Gusto pa sana niyang tumayo nang tuwid. Gusto pa sana niyang ayusin ang kanyang sarili at maglabas ng awtoridad bilang isang Altamonte bago humingi ng tulong. Ngunit hindi na kinaya ng kanyang katawan.

Kasabay ng pagbukas ng isang maliit na gate, tuluyang bumigay ang kanyang mga tuhod. Bumagsak si Ceejay Xavier Altamonte sa malamig na semento, ang kanyang mukha ay dumikit sa lupa. At bago siya tuluyang kainin ng matinding kadiliman, isang pares ng pambabaeng tsinelas ang pumasok sa kanyang nanlalabong paningin.