Chapter 4

Patuloy ang marahas na pagkalabog sa manipis na pintuan. Bawat sipa ni Mang Tomas ay tila nagpapayanig sa buong kwarto, at sa isip ni Alessandra, anumang oras ay bibigay ang sirang kandado nito.

Sa ibabaw ng kama, nagbago ang anyo ni Ceejay. Ang kaninang nanghihinang pasyente ay biglang naging isang mapanganib na predator. Kahit kumikirot ang sugat sa kanyang tagiliran, tahimik at mabilis siyang bumangon. Kumibot ang kanyang panga. Gamit ang kanyang mga mata, hinanap niya ang anumang bagay na pwedeng gawing armas. Wala siyang pakialam kung makapatay siya ng isang hamak na katiwala; walang sinuman ang pwedeng mang-istorbo sa kanya o magbanta sa babaeng nagligtas sa buhay niya.

Ngunit bago pa man siya makahakbang, isang malamig at nanginginig na kamay ang pumigil sa braso niya.

"Huwag," pabulong ngunit madiing pigil ni Alessandra. "Magtago ka sa likod ng mga lumang kahon at sampayan. Ako na ang bahala. Kapag nakita ka niya, ipapakulong ka niya o ipapapatay."

Tinitigan siya ni Ceejay nang malamig. Ayaw niyang nagtatago. Sa mundo niya, siya ang kinatatakutan. Ngunit nang makita niya ang labis na kaba sa mga mata ng inosenteng dalaga, napilitan siyang umurong. Tahimik siyang sumiksik sa pinakamadilim na sulok ng kwarto, sa likod ng makapal na kurtinang nagsisilbing aparador ni Alessandra.

Huminga nang malalim si Alessandra. Mabilis siyang dumampot ng isang maliit na kutsilyo mula sa kanyang ibabaw ng mesa. Sa isang mabilis at matapang na galaw, hiniwa niya nang bahagya ang sarili niyang palad. Napadaing siya sa sakit nang lumabas ang sariwang dugo, ngunit mabilis niya itong pinunasan sa kanyang lumang damit para magmukhang aksidente.

Mula sa dilim, nanlaki ang mga mata ni Ceejay. Hindi niya inaasahan ang ginawa ng dalaga. Baliw ba ang babaeng 'to? naisip niya. Ngunit sa likod ng kanyang pagkabigla, may isang matinding paghanga na umusbong sa kanyang dibdib. Handa itong masaktan para lang maprotektahan ang isang estrangherong tulad niya.

Binuksan ni Alessandra ang p***o. Bumungad ang galit na galit at matabang mukha ni Mang Tomas, may hawak itong makapal na latigo na ginagamit sa kalabaw.

"Anong tagal mong buksan ang p***o, ha?!" bulyaw ng katiwala, pilit na sinisilip ang loob ng madilim na kwarto. "Bakit may sariwang dugo sa labas?! May tinatago ka bang magnanakaw dito?!"

"W-wala po, Mang Tomas," nanginginig na sagot ni Alessandra, ipinapakita ang kanyang duguang palad. "Pasensya na po. Kanina po kasing madaling araw, naghihiwa ako ng isasaing sana... nadulas po ang kutsilyo. Tumulo po ang dugo hanggang sa labas nang maghugas ako sa poso."

Tiningnan nang mabuti ni Mang Tomas ang sugat. Umingos ito, halatang nandiri. "Tanga! Hindi ka na nga makapagbayad ng utang, tatanga-tanga ka pa sa trabaho! Siguraduhin mo lang na wala kang nilalanding lalaki rito, kundi palalayasin kita at ipapakulong ko ang nanay mo dahil sa utang niyo! Linisin mo 'yang dugo sa labas, nakakadiri!"

Padabog na umalis ang katiwala. Nang masigurong malayo na ito, isinara ni Alessandra ang p***o at napasandal dito, napapikit habang tumutulo ang luha dahil sa halong takot at sakit ng kanyang kamay.

Lumabas si Ceejay mula sa dilim. Nakakunot ang noo niya, ang kanyang mga mata ay nanlilisik ngunit hindi kay Alessandra kundi sa lalakeng umalis. Sa isip ng bilyonaryo, pinirmahan na ni Mang Tomas ang sarili nitong death warrant.

Gusto sanang lapitan ni Ceejay si Alessandra para tingnan ang sugat nito. Gusto niyang hawakan ang kamay nito at sabihing magiging maayos ang lahat. Ngunit umatake ang kanyang katorpehan. Hindi siya marunong mag-comfort. Hindi siya sanay magpakita ng lambing. Kaya imbes na maging malambing, bumalik siya sa kama, humalukipkip, at nagsalita gamit ang kanyang malamig na "CEO voice."

"Stupid move," malamig niyang wika, hindi nakatingin sa dalaga. "Bakit mo kailangang hiwain ang sarili mo? Paano kung maimpeksyon 'yan? Ang dumi-dumi pa naman ng lugar na 'to."

Pinunasan ni Alessandra ang kanyang luha at ngumiti nang mapait. "Iyon lang ang naisip kong paraan, Xavier. Kung nakita ka niya, baka kung anong nangyari sa'yo. Ayos lang ako, malayo naman ito sa bituka."

Nang-init ang mga tenga ni Ceejay. Inis siya sa sarili niya dahil gusto niya itong yakapin, pero ang tanging nagawa niya lang ay mag-iwas ng tingin at sumimangot. "Bahala ka. Huwag kang iiyak-iyak sa akin kapag namaga 'yan."

Nang sumikat ang araw, nagsimula na ang totoong kalbaryo ni Ceejay bilang isang "probinsyano."

Nasanay siya sa malalambot na Egyptian cotton bedsheets at naka-aircon na kwarto na kasinglamig ng winter sa New York. Ngayon, nakahiga siya sa isang manipis na banig sa ibabaw ng matigas na kawayang papag. Ang hangin mula sa labas ay mainit at malagkit, pumapasok sa maliit na bintanang walang screen kaya nakakapasok ang mga lamok.

"Damn this heat," inis na bulong ni Ceejay, pinupunasan ang pawis sa kanyang leeg. Ang kanyang sugat ay kumikirot pa rin, pero mas naiirita siya sa kapaligiran.

Pumasok si Alessandra may dala-dalang isang lumang lata na ginawang plato at isang kupasing baso. Inilapag niya ito sa maliit na upuang kahoy sa tabi ni Ceejay.

"Xavier, kumain ka muna. Para makainom ka ulit ng gamot," malambing na alok ng dalaga.

Tiningnan ni Ceejay ang pagkain. Nawala ang pagkunot ng noo niya at napalitan ng pandidiri. Sa ibabaw ng isang bundok ng sinangag ay may tatlong piraso ng isda na mukhang tuod sa nipis, amoy maalat at sunog. May kasama pa itong maliit na mangkok ng suka na may lumulutang na sili. Sa tabi nito ay isang itim na kape na mukhang mapakla.

"Ano 'to?" malamig at halos matalim na tanong ni Ceejay, tinititigan ang tuyo na parang lason iyon. "Pinapakain mo ba ako ng patay na daga? Wala ba kayong disenteng pagkain dito? I don't eat dried scraps."

Hindi nawala ang ngiti ni Alessandra kahit pa ang sakit ng mga salita ng lalaki. Sanay na siya sa mga matapobre, pero may kung anong awa siyang nararamdaman para kay Xavier dahil iniisip niyang may amnesia ito at siguro ay naninibago.

"Tuyo ang tawag diyan, Xavier," pasensyosang paliwanag ni Alessandra habang kumuha ng isang abaniko at sinimulang paypayan ang lalaki para mabawasan ang init nito. "Pasensya ka na. Yan lang ang kaya ng budget ko ngayon, eh. Nakapagpadala na kasi ako ng pera sa ospital para sa nanay ko kaya wala na akong pambili ng karne. Masarap yan, subukan mo. Sawsaw mo sa suka."

Natigilan si Ceejay. Ang malamig niyang aura ay biglang nanghina nang marinig ang dahilan ng dalaga. Ibinigay nito sa kanya ang huling pagkain nito, habang siya ay nagrereklamo na parang isang spoiled brat. Kinagat niya ang loob ng kanyang pisngi. Gusto niyang mag-sorry. Gusto niyang sabihing, Babayaran ko lahat ng utang mo, bibilhan kita ng pinakamasarap na pagkain sa buong bansa.

Pero dahil sobrang torpe niya, umiwas siya ng tingin. Namumula ang dulo ng kanyang mga tenga. Padabog niyang kinuha ang tinidor at kutsara.

"Hindi ko sinabing hindi ko kakainin. Nagtatanong lang ako kung anong klaseng isda 'to," suplado niyang palusot, habang ang puso niya ay mabilis na tumitibok dahil sa amoy ng buhok ni Alessandra na nadadala ng hangin mula sa pagpapaypay nito.

Isinubo niya ang tuyo. Sobrang alat. Hindi ito ang imported salmon na kinakain niya sa penthouse. Mapakla ang kape. Pero habang nginunguya niya iyon, at habang nakikita niya ang maamong ngiti ni Alessandra na matiyagang nagpapaypay sa kanya, naisip ni Ceejay na ito na ang pinakamasarap na almusal na natikman niya sa buong buhay niya.

Lumipas ang maghapon. Matapos ang kanyang mga trabaho sa labas, bumalik si Alessandra sa kwarto para magpahinga. Si Ceejay naman ay naiwan sa kama, pinagpapawisan at naiirita sa lagkit ng sarili niyang katawan. Ang kanyang balat ay may mga natuyong dugo pa rin, at ang init ng hapon ay tila nanunuot sa kanyang balat.

Hindi na niya matiis. Kailangan niyang linisin ang katawan niya.

Dahan-dahan siyang tumayo, inaalalayan ang kanyang tagiliran. Narinig niya ang lagaslas ng tubig mula sa likurang bahagi ng bahay kung nasaan ang makeshift na banyo—isang maliit na espasyo na pinapalibutan lang ng mga pinagtagpi-tagping sako at lumang yero.

Naisip ni Ceejay na baka nag-iigib lang ulit si Alessandra kaya lalapit siya para humingi ng malinis na tubig at tuwalya.

Tahimik siyang naglakad palabas. Wala siyang suot na pang-itaas, tanging ang mamahaling slacks niya lang na puno na ng putik ang naiwan sa kanya. Nang makalapit siya sa banyo, narinig niya ang pagbuhos ng tubig at isang mahinang pag-awit.

"Alessandra, kailangan ko ng..." panimula ni Ceejay.

Bahagya niyang naihawi ang lumang kurtina na nagsisilbing p***o ng banyo. Ngunit hindi na niya natapos ang kanyang sasabihin.

Nanigas si Ceejay sa kanyang kinatatayuan. Tumigil ang paghinga niya. Ang kanyang mga mata na laging malamig at blangko ay biglang nagliyab sa isang matinding pagkabigla at pagnanasa. Sa likod ng kurtina, nakatalikod sa kanya ang dalaga, at nahuhulog pa lang ang manipis nitong damit pababa sa sahig.