CHAPTER 3

Nakaupo ako sa harap ng mesa ni Sebastian, hawak ang kontratang akala ko’y tapos ko nang intindihin. Pero mali ako. May isang pahina pa—nakahiwalay, mas makapal, mas malinaw ang bigat.

WEDDING CLAUSE

Huminto ang paghinga ko.

“Hindi pa iyon ang huli,” sabi ni Sebastian, kalmado, parang normal lang ang susunod niyang sasabihin. “May kondisyon ang kasunduang ito.”

“Akala ko malinaw na lahat,” sagot ko, bahagyang paos.

“Malinaw,” tugon niya. “Pero hindi kumpleto.”

Inusog niya ang papel palapit sa akin. Parang kutsilyong dahan-dahang inilapag sa mesa.

“Ang kasal,” wika niya, “ay gaganapin sa loob ng tatlumpung araw.”

Nanlaki ang mata ko. “Thirty days?”

“Enough time para maging kapani-paniwala,” sagot niya. “At sapat para ihanda ka.”

Binasa ko ang mga linya—mas mabagal, mas maingat.

The bride agrees to comply with all wedding arrangements decided by the groom.

No objections regarding venue, guest list, attire, or vows.

Public display of unity is required.

Refusal will result in immediate termination of protection and financial support.

“Wala man lang akong pagpipilian?” tanong ko, halos pabulong.

Tumayo siya at lumapit, tumigil sa gilid ng mesa. Hindi niya ako hinawakan, pero ramdam ko ang presensya niya—malakas, hindi ko kayang takasan.

“Mayroon,” sagot niya. “Piliin mong tumupad o piliin mong mawala ang lahat.”

Sumikip ang dibdib ko. “This is a wedding, not a business deal.”

Bahagya siyang ngumiti. “Para sa’kin, pareho lang.”

Tinuro niya ang isang linya sa ibaba.

The bride agrees to maintain the image of a devoted wife in public.

“Ngiti,” sabi niya. “Hawak-kamay. Tingin na may tiwala. Kailangan maramdaman ng mundo na buo tayo.”

“Paano kung hindi ko kaya?” tanong ko.

Sumeryoso ang mukha niya. “Then you shouldn’t have signed.”

Tumahimik ako. Wala akong maisagot.

“Kailangan malinaw ito,” dagdag niya. “Walang atrasan. Walang eskandalo. Ang kasal na ito ang magsisilbing pundasyon ng lahat ng proteksyong hinihingi mo.”

Kinuha niya ang isa pang ballpen at inilapag sa harap ko.

“Sign the wedding clause,” utos niya, walang pag-aalinlangan. “At sisiguraduhin kong hindi ka na muling mamumuhay sa takot.”

Tinitigan ko ang espasyo sa papel kung saan nakalaan ang pirma ko. Parang mas pinaliit niya ang mundo ko—mas mabigat ang responsibilidad na gusto niyang gawin ko sa kaniya.

Isang pirma para sa kasal na hindi ko pinangarap.

Isang seremonya na wala akong karapatang tanggihan.

Dahan-dahan kong isinulat ang pangalan ko.

Sa sandaling matapos ko iyon, narinig ko ang mahinang tunog ng papel na tinupi ni Sebastian.

“Good,” sabi niya. “From this point on, you are my bride.”

Parang may bumara na naman  sa dibdib ko. 

“Simula ngayon,” dagdag niya, malamig ngunit malinaw, “hindi ka na lang bahagi ng kasunduan.”

Lumapit siya nang kaunti, sapat para maramdaman ko ang init ng presensya niya.

“Ikaw na ang dahilan kung bakit ito gumagana.”

“Effective immediately,” sabi niya, parang nag-aanunsyo lang ng meeting, “ikaw ay parte na ng personal security ko.”

Napatingin ako sa kaniya. “Personal?”

Tumayo siya at kinuha ang jacket niya sa sandalan ng upuan. “May lalabas na balita. May mga magtatanong. May mga susubok maghukay ng kahit anong kahinaan mo.”

Humarap siya sa akin. “Hindi kita ipapahamak.”

“Hindi ko hiniling ang ganitong klase ng proteksyon,” sagot ko.

“Pero pinirmahan mo,” tugon niya, diretso ang tingin sa’kin.

Naglakad siya palapit sa pinto ng opisina, binuksan iyon. May dalawang lalaking naka-itim na agad na nakatayo sa labas—mga matang sanay magbantay,

“From this moment,” sabi ni Sebastian, hindi man lang lumilingon, “hindi ka na maglalakad nang mag-isa.”

Nanlamig ang batok ko.

“Hindi ako preso,” mariin kong sabi.

Sa wakas, humarap siya. “Hindi,” sagot niya. “Asset.”

Mas masakit iyon kaysa inaasahan ko.

Lumapit siya, dahan-dahan, hanggang halos magkatapat kami. Hindi niya ako hinawakan—nakatitig lang siya sa akin.

“Kailangan malinaw sa’yo ang lahat,” wika niya. “Ang kasunduang pinirmahan mo ay hindi lang para sa kasal. Ito ay para sa reputasyon ko. Sa kapangyarihan ko. At sa katahimikan ng mundong ginagalawan ko.”

Nilunok ko ang laway ko. “At nasaan ako doon?”

Sumulyap siya sa akin—parang may sinusukat.

“Sa gitna,” sagot niya. “Kung saan hindi ka pwedeng bumagsak.”

Kinuha niya ang tablet niya at may ipinakitang schedule.

“May stylist ka bukas. May orientation sa bahay sa gabi. At may engagement announcement sa loob ng tatlong oras.”

Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. “Ganito kabilis?”

“Bawat oras ay mahalaga,” sagot niya.

Tumahimik ako. Hindi dahil wala akong sasabihin—kundi dahil nauubos na ang lakas ko para lumaban.

Bago siya tuluyang lumabas, huminto siya sa pintuan.

“Isang bagay pa,” sabi niya.

Tumingin ako.

“Sa publiko,” dagdag niya, “hawak-kamay tayo. Sa pribado—”

Bahagya siyang ngumiti. “—do not forget who has the final say.”

Umalis siya.