บทที่ 3 จุดแตกหัก

“ว่าไงแดน?”

(ที่รัก มีให้ยืมสักสามพันไหม?)

“สามพัน เอาไปทำไม วันก่อนฉันพึ่งโอนให้ไม่ใช่หรอแดน” คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเมื่อแฟนหนุ่มที่เธอรักนักรักหนาใช้เงินอย่างกับใบไม้ใบหน้า

(หุ้นเค้าติดดอยอะ หมุนเงินไม่ทัน)

“แดน ที่ฉันเอาเงินให้คือให้นายไปซื้อข้าวกินนะ ไม่ใช่ให้เอาไปลงทุน”

(ที่รักกก ช่วยเค้าหน่อยนะ ครั้งนี้ครั้งสุดท้าย...เดี๋ยวทางสนามจะจัดแข่งรถ เค้าจะลงแข่งเอาเงินรางวัล)

“เหอะ! มันจะเท่าไหร่กันเชียว” ไอริเค้นหัวเราะให้กับความเพ้อพกของแฟนหนุ่ม

แดน คือรักแรกของไอริ ทั้งสองคบกันมาตั้งแต่ปีหนึ่งจนตอนนี้ก็เข้าสู่ปีที่สามแล้วช่วงแรกทุกอย่างก็ราบรื่นดี ฝ่ายชายดูแลเธอราวกับเจ้าหญิง แต่ไม่นานมานี้แดนนั้นเริ่มเปลี่ยนไปเขามีเวลาให้น้อยลง คุยกันได้ไม่นานก็มักจะลงเอยด้วยการทะเลาะ ปัญหาต่าง ๆ เริ่มต้นขึ้นนับตั้งแต่แดนก้าวเข้าสู่วงการเทรดหุ้น

มีเงินเท่าไหร่ก็เทใส่พอร์ตลงทุนทั้งหมดทำราวกับว่าชีวิตนี้ไม่ต้องกินต้องใช้เงิน แล้วพอเงินหมดก็กลายเป็นไอรินี่แหละที่เดือดร้อนโอนไปให้เขาใช้ เงินแต่ละเดือนของเธอต้องเจียดแบ่งให้แดนอย่างกับต้องหาเลี้ยงผู้ชาย

เธอไม่ได้ว่าการเทรดหุ้นเป็นเรื่องไม่ดีหรอกแต่หากคิดจะเดินเส้นทางนี้จริง ๆ ก็ต้องศึกษาและเรียนรู้อย่างจริงจังไม่ใช่เอาแต่นั่ง ๆ นอน ๆ แล้วหวังจะรวยแบบไม่รู้ทิศรู้ทางเหมือนที่แดนทำตอนนี้

(ที่สนามมีสปอนเข้า เค้าจะลงแข่งถ้าชนะได้เงินรางวัล 1 ล้านบาท แถมยังได้ตำแหน่งในสนามอีกด้วย ซึ่งถ้าได้ตำแหน่งในสนามจะได้รับโอกาสเข้าวงการบันเทิง เป็นพรีเซนเตอร์ให้กับแบรนด์ ถึงเวลานั้นเค้าจะหาเลี้ยงเธอเองนะ)

น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เอื้อนเอ่ยออกมาแฝงไว้ด้วยความอ่อนโยน คล้ายพยายามกล่อมให้คนรักยอมใจอ่อนลง

“ถ้าเป็นแบบนั้น...ก็ขอให้ชนะนะ”

ไอริมีทั้งความรักความหวังดีให้กับแดน ทว่าในสายตาของเขากลับมองว่าเธอเป็นคนโง่ที่หลอกง่าย เขาอยากได้อะไรเธอก็พร้อมจะสนับสนุน

(แต่มันติดอยู่ที่เดียว...ถ้าจะได้ตำแหน่งต้องชนะคนที่ครองตำแหน่งตอนนี้ให้ได้ก่อน)

“แล้ว??”

(เธอมาเป็นของเดิมพันให้เค้าได้ไหม?)

“นายจะบ้ารึไงแดน!!”

ไอริสบทเสียงดังอย่างลืมตัวทำเอาผู้คนในห้องสมุดหันมามองเป็นตาเดียวรวมถึงชายหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธอด้วย ไอริรีบโค้งศีรษะเป็นการขอโทษทุกคนทันที

“ฉันคนนะแดน ไม่ใช่สิ่งของ”

ไอริว่าอย่างมีน้ำโห คนบ้าที่ไหนจะเอาแฟนไปเป็นของเดิมพัน เกิดมาพึ่งเคยพบเคยเห็นนี่แหละ

(เธอไว้ใจเค้าน่า~ เค้าจะชนะให้ได้)

“แล้วถ้าไม่ชนะล่ะ ฉันจะเป็นยังไงแดน คิดหน่อยสิ!”

เธอสูดลมหายใจเข้าสุดปอดก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นเดินออกจากห้องสมุดทันที จะได้ด่าเขาแบบเต็มแรง ไม่มีกั๊ก

(ก็ถึงบอกว่าให้เชื่อใจเค้าไง เค้าจะพยายามชนะให้ได้ไอ)

“พยายาม? ...พยายามงั้นหรอ? เหอะ! ฉันไม่เอาด้วยหรอกนะแดน ฉันจะไม่ว่าเลยถ้านายจะลงแข่งเพื่อเอาเงินรางวัล แต่อย่าเอาฉันเข้าไปอยู่ในวงการป่าเถื่อนแบบนั้น!! ฉันไม่ชอบ!”

(ไหนบอกว่าจะช่วยซัพพอร์ตกันไงวะ!)

เมื่อโดนไอริปฏิเสธเสียงแข็ง คนที่พูดจาน้ำเสียงอ่อนน้อมในตอนแรกก็เริ่มแปลงเปลี่ยนเป็นแข็งกระด้างอย่างเห็นได้ชัด

“เรื่องอื่นพอทนได้ แต่เรื่องการพนันฉันไม่สนับสนุน”

(มันไม่ใช่การพนันเว้ย! แค่เดิมพันไว้เฉย ๆ ถ้าเค้าชนะเราก็ไม่ได้เสียหายไงไอ)

“งั้นฉันขอถามอีกที...ถ้านายไม่ชนะล่ะ? ...แล้วอย่ามาบอกว่าจะชนะให้ได้นะ!!”

(....)

“ขี้แพ้แบบนาย ชนะใครเป็นด้วยหรอแดน”

น้ำเสียงตัดพ้อเต็มไปด้วยความผิดหวังใจตัวแฟนหนุ่ม ไอริกดวางสายเมื่อปลายสายเงียบไป นั้นก็คงชัดเจนพอแล้วว่าเธอเป็นแค่ของตายสำหรับเขา

ดวงตากลมสุกใสเอ่อล้นไปด้วยหยาดน้ำสีใส หัวใจดวงน้อยถูกบีบคั้นจนปวดร้าว ไม่รู้ว่าไปหลงรักคนเห็นแก่ตัวแบบนี้ได้ยังไง ไม่รู้ว่าเธอกลายเป็นคนไร้ค่าสำหรับเขาขนาดนี้ได้ยังไง...

พรึ่บ!

ในจังหวะที่ไอริกำลังจะหมุนตัวเดินกลับไปเก็บของ อยู่ ๆ ก็ชนเข้ากับร่างสูงที่พึ่งเดินออกมา กลิ่นกายจากตัวชายหนุ่มหอมฟุ้งจนเธอต้องเงยขึ้นมองแล้วรีบยกมือขึ้นปาดน้ำตาออกอย่างลวก ๆ

“ขะ...ขอโทษค่ะ ฉันเดินไม่ดูทางเอง” เธอส่งยิ้มแหยะ ๆ ให้คนตรงหน้า

“เธอไม่จำเป็นต้องโทษตัวเองทุกเรื่องหรอก เธอโทษคนอื่นบ้างก็ได้” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้นเรียบนิ่งก่อนจะยื่นหนังสือในมือให้เธอ “อะนี่…เลิกงานหนังสือวิชาการแล้วหันมาอ่านหนังสือพวกนี้สะบ้าง”

ไอริรับมาอย่างว่าง่าย เธอก้มอ่านหน้าปกหนังสือก่อนจะยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย ‘รักยังไงให้ตัวเองมีค่า’

เธอไม่เคยรู้สึกสมเพชตัวเองขนาดนี้มาก่อน ผู้ชายตรงหน้าคือคนที่เธอไม่เคยรู้จัก ทว่ากลับมองออกอย่างทะลุปรุโปร่งว่าเธอรักคนอื่นมากกว่าตัวเอง

“ไม่ได้ตั้งใจแอบฟังนะ...แต่บังเอิญได้ยินเฉย ๆ”

ความจริงคือ...ตั้งใจฟังแล้วแต่แม่งไม่ได้ยิน! แต่ก็พอจะเดาออกได้ว่าทั้งสองทะเลาะกันเรื่องเงิน

“ขอบคุณนะ”

แม้ในใจจะยังเจ็บปวดแต่เธอก็ยังยกยิ้มหวานให้กับคนตรงหน้าราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นสอนชีวะให้ฉันก็ได้”

“...”

“หยอก ๆ นะ” พอเห็นว่าหญิงสาวเงียบไปก็เลยพูดตบท้ายให้เหมือนเป็นเรื่องขำ ทั้ง ๆ ที่ในใจหวังให้เธอตอบตกลง “แฟนไม่ดีก็อย่ามีเลย เสียเวลา”

ก่อนจะไปก็ไม่ลืมพูดทิ้งท้ายให้เธอเก็บไปคิด ไม่ได้ตั้งใจจะยุให้เลิกกันหรอกแต่ถ้าเธอฉลาดกว่านี้ก็คงไม่อยากคบกับคนที่เห็นแก่ตัวแบบนั้นหรอก

ทันทีที่ร่างสูงเดินผ่านไปไอริก็มองตามเขาจนลับสายตา เธอถอนหายใจออกเฮือกใหญ่พยายามสลัดความคิดที่อยู่ในหัวออกให้หมด

แฟนไม่ดีก็อย่ามีเลยงั้นหรอ? ...นั้นสิ มีแฟนเป็นไอ้แดนก็อย่ามีเลย เหนื่อยจะบ้า ไอริคิดในใจ