บทที่ 4 ของเดิมพันที่ล้ำค่า

--3 วันผ่านไป—

@สนามแข่งรถอีลีท

ภายในอู่ซ่อมรถประจำสนาม กลิ่นน้ำมันและเสียงเครื่องยนต์ดังคลออยู่เบา ๆ ชายหนุ่มร่างสูงในชุดช็อปวิศวะนั่งยองข้างรถคันโปรดของตัวเอง โดยในมือหนาถือประแจไว้แน่นงัดกับยางล้อรถอย่างขะมักเขม้นเผยให้เห็นเส้นเลือดที่ปูดขึ้นตามท่อนแขนอย่างชัดเจน อีกทั้งเม็ดเหงื่อที่ไหลซึมตามขมับบ่งบอกถึงอากาศที่ร้อนอบอ้าว ยิ่งทำให้คนใจร้อนอย่างรามหงุดหงิดขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่สมอารมณ์

แคร่ง!

“แม่ง!”

เท้าใหญ่เตะเข้ากับกล่องเครื่องมือเสียงดัง เขาถอนหายใจแรงด้วยความหงุดหงิดก่อนจะเบนสายตามองล้อรถตัวเอง ไม่รู้ว่าวันนี้เป็นวันเฮงซวยหรือโคตรจะเฮงซวยกันแน่ เมื่อเช้าน้ำมันรถก็หมดกลางทางจนต้องโทรตามให้เพื่อนมารับ แล้วตอนเย็นยางดันมารั่วกลางทางอีก โชคดีหน่อยที่ใกล้ถึงสนามแข่งเขาเลยเข็นมาซ่อมที่อู่ของสนาม

แต่ดันงัดยางออกยากฉิบหาย! ไม่ใช่ไม่มีแรงนะเว้ยแต่แม่งแข็งจัด

“ให้ช่วยไหม?”

ในขณะที่รามกำลังจัดการอารมณ์ของตัวเอง อยู่ ๆ เสียงทุ้มก็ดังขึ้นเขาจึงเงยเหลือบดวงตาคมมองต้นเสียงพลางขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความสงสัย

“เดี๋ยวกูช่วย”

แขกไม่ได้รับเชิญขยับมานั่งยองลงข้างรามอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย สายตากวาดมองรถคันโปรดของอีกฝ่ายอย่างสนอกสนใจ ก่อนจะยื่นมือหนาเข้ามาหมายจะแตะล้อรถคันงามที่เจ้าของหวงยิ่งกว่าสิ่งใด ทว่ายังไม่ทันปลายนิ้วจะสัมผัสเนื้อโลหะดี มือใหญ่นั่นก็ถูกปัดออกเต็มแรงจนเจ้าตัวชะงักแล้วเค้นหัวเราะในลำคอ

“อย่ามาจับรถกู” รามปรายตามองคนข้าง ๆ ด้วยสายตาเย็นเฉียบ

“แค่รถก็หวงหรอวะ?”

“ก็เหมือนเมียนั่นแหละ...มึงไม่หวงเมียว่างั้น?”

น้ำเสียงเย็นเฉียบตอบกลับไปพร้อมเหลือบมองคนตรงหน้าอย่างไม่สบอารมณ์ รามคิดในใจ ‘ไปไหนก็ไปดิ ไม่ได้อยากสนิท’

“เออ...กูไม่หวง” ชายหนุ่มตอบกลับทันทีพร้อมกระตุกยิ้มมุมปากราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า “ถ้าอยากได้ กูแบ่งให้”

“เหอะ! ไอ้แดน”

รามหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันพลางส่ายศีรษะเป็นพัลวัน เขาอยากให้ไอริมาได้ยินจริง ๆ เธอจะได้ตาสว่างสักที ว่าไอ้แดนนรกนี่ไม่ได้เหมาะสมกับเธอเลยสักนิด ก็คนบ้าที่ไหนยอมแบ่งแฟนตัวเองให้กับผู้ชายคนอื่น หัวใจคนนะไม่ใช่หมูเห็ดเป็ดไก่ ของแบบนี้แบ่งให้ใครไม่ได้หรอกแค่เสี้ยวเดียวก็ไม่ได้

“มึงมีอะไรก็พูดมา แล้วก็รีบไปให้พ้นลูกหูลูกตากูสะ”

รามว่าเสียงเหี้ยมไร้ความไมตรีใด ๆ เพราะความสัมพันธ์ระหว่างแดนและราม ไม่ใช่คนที่จะทักทายกันได้แบบมิตรภาพอยู่แล้ว แม้ทั้งสองจะเป็นสมาชิกในสนามแข่งด้วยกันถึงสองปี แต่ก็ไม่เคยพูดคุยกันอย่างถูกปากถูกคอเลยสักครั้ง

อาจเป็นเพราะด้วยนิสัยที่แตกต่างกันสุดขั้ว รามไม่ชอบสุงสิงกับใคร ไม่ชอบเป็นที่รู้จักแต่เขากลับได้รับความรักจากคนรอบข้างโดยไม่ต้องพยายามใด ๆ ต่างกับแดนที่มักจะเข้าหาคนอื่นก่อนเสมอ พยายามทำทุกวิถีทางเพื่อให้คนอื่นมองเห็น ทว่าคนรอบข้างกลับเมินเฉยและทำเหมือนเขาไม่มีค่าใด ๆ จนบางครั้งแดนก็รู้สึกน้อยใจ นานวันก็เริ่มก่อเกิดความอิจฉาเพราะรามมีทั้งตำแหน่งในสนาม เงินเดือนก็ได้รับเยอะกว่าหลายเท่า อีกทั้งยังชนะทุกครั้งที่ลงสนาม

แต่หารู้ไม่ว่าไม่ใช่แค่แดนที่อิจฉาราม...เพราะรามเองก็อิจฉาแดนเช่นกัน เหตุผลก็คือแดนมีไอริอยู่ข้าง ๆ เสมอ ขนาดเหี้ยแบบนี้เธอยังไม่ทิ้งแม่งเลย เฮ้ออ

“ได้ข่าวว่ามึงไม่ลงแข่งรายการนี้?” แดนไหวไหล่อย่างขอไปทีก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืนเต็มความสูง

“แล้ว?” รามจะลงแข่ง หรือ ไม่ลง แล้วไปเกี่ยวอะไรกับเขา “กลัวกูลงแล้วจะแพ้รอวะ?”

“เหอะ! ถึงกูจะเป็นพระรองมาโดยตลอด แต่ก็ไม่เคยกลัวมึงเว้ย”

“ปากดี” รามว่าเบา ๆ แล้วก้มลงสนใจรถตัวเองต่อ “กูไม่ลง”

“ทำไมวะ?”

แทนที่แดนจะดีใจแต่เขากลับขมวดคิ้วอย่างฉงนใจ รามเงยขึ้นมองคนที่ยืนค้ำหัวแล้วเลิกคิ้วสูงพลางไหวไหล่เล็กน้อย

“ก็ไม่อยากลง ไม่อยากชนะคนแถวนี้”

เขาพูดโอ้อวดเย้ยหยัดคนตรงหน้าอย่างเจ็บแสบแล้วกระตุกมุมปากราวกับคนที่ถือไพ่เหนือกว่า

“ชัยชนะมันไม่ได้อยู่ที่มึงเสมอไปหรอกไอ้ราม”

แดนกัดฟันกร่อนพยายามระงับอารมณ์เดือดพ่านตัวเองเอาไว้ เพราะวันนี้ที่เข้าหารามเหตุผลเดียวคือ...จะโน้มน้าวให้รามลงแข่งให้ได้

ถามว่าเพราะอะไรแดนถึงอยากให้รามร่วมแข่งขัน? ...เพราะเขาจะได้ตำแหน่งที่รามครองอยู่ไงล่ะ

ตามกฎแข่งขันระบุไว้ว่า ผู้ใดที่สามารถชนะตัวเต็งของสนามได้ จะได้รับตำแหน่งราชาสนามไปครองบวกกับเงินรางวัลอีกหนึ่งล้านบาท อีกทั้งยังมีโอกาสเข้าวงการบันเทิงเป็นพรีเซนเตอร์ให้กับสปอนเซอร์ซึ่งเป็นบริษัทยานยนต์ชื่อดังระดับโลกอีกด้วย

รางวัลการแข่งขันรายการนี้คุ้มค่าสะจนแดนไม่อาจปล่อยให้มันหลุดมือไปได้

“ไม่อยู่ที่กูแล้วจะไปอยู่ที่ใคร ผลงานที่ผ่านมามึงก็เห็น”

“ผ่านมาแล้วเค้าไม่นับกันเว้ย ถ้าอยากพิสูจน์จริงมึงก็ลงแข่งรายการนี้”

“แล้วมึงเป็นใครมาสั่งกู?”

รามเงยขึ้นมองอย่างเอาเรื่อง ไม่ได้สนิทอย่ามาก้าวก่าย คนที่จะสั่งกูได้คือตำแหน่งเมียเท่านั้นเว้ย

“ก็แค่หวังดี อยากให้มึงพิสูจน์ให้คนดูข้างสนามได้เห็นว่ามึงเจ๋งจริง”

“กูไม่จำเป็นต้องพิสูจน์ให้ใครดู กูแข่งในแบบของกู แรงในแบบของกู ฉะนั้นถ้ามึงกำลังคิดจะพยายามขอให้กูลงแข่งละก็...มึงมาทางไหนมึงกลับไปทางนั้นเลย”

รามใช้ประแจชี้ออกไปทางประตูไล่คนตรงหน้าอย่างไม่รักษาน้ำใจ ทว่าแทนที่จะเกรงกลัวแต่อีกฝ่ายกลับยืนนิ่งกอดอกมองรามอย่างเยือกเย็น

“เงินรางวัล 1 ล้านบาท บวกได้เข้าวงการบันเทิง แถมยังได้รักษาชื่อเสียงของมึงด้วย...ข้อเสนอนี้ตั้งมาเพื่อให้มึงลงแข่ง”

“กูไม่ลงไอ้แดน! กูไม่ชอบแข่งรายการที่มีสปอนเข้า” รามตะเบ็งสุดเสียงด้วยความหงุดหงิด

“ก็แค่สปอนมึงจะสนใจทำไมวะ?”

“แล้วมึงจะมาชวนกูทำไม? ...อยากแข่งก็ลงเองดิ! อ้ออ...แม่งอยากได้ตำแหน่งกูนี่หว่า เหอะ!”

รามหัวเราะเย้ยหยันเมื่อพึ่งนึกออกว่าแดนคือหนึ่งคนที่โหยหาชัยชนะและตำแหน่งของสนามมากที่สุด

“มาชวนกูแข่ง แน่ใจหรอว่าจะชนะกูได้?” เมื่อเห็นอีกฝ่ายเงียบรามขึ้นพูดเยาะเย้ยอีกครั้ง

“ถ้ากูบอกว่าแน่ใจล่ะ?”

“อย่างมึง เหอะ!...จำรายการที่ผ่านมาไม่ได้หรอ กูน่ะชนะขาดลอยหรือมึงอยากย้ำรอยเดิม?”

“ไม่ได้อยากย้ำ แต่อยากแก้มือ”

“แล้วถ้ากูไม่ให้แก้??” เพราะถึงอย่างไร รามก็จะไม่ลงแข่งรายการนี้เด็ดขาด

“งั้นก็แปลว่ามึงขี้แพ้ โคตรป๊อด กลัวว่ากูจะชนะเลยไม่กล้าลงมาสู้ เหอะ!! นี่หรอวะ ราชาดริฟท์เหล็ก ของสนามอีลีทที่เลื่องลือว่าเก่งนักหนา”

น้ำเสียงเสียดสีปนดูถูกของแดนทำเอารามถึงกับหยัดกายลุกขึ้นยืนในทันที ใบหน้าแดงก่ำและดวงตาคมวาวโรจน์สะท้อนความโกรธที่คุกรุ่นอยู่เต็มอก มือหนาทั้งสองข้ามกำหมัดแน่นรามกับกำลังยับยั้งชั่งใจ เพราะหากแดนไม่หุบปากตอนนี้ละก็...ได้เจ็บแน่นอน

“มึงเห็นอะไรในมือกูไหม ถ้ายังไม่หุบปากกูจะยัดประแจใส่ปากมึงเอง!”

รามโมโหเลือดขึ้นหน้า กล้าพูดออกมาได้ไงว่าคนอย่างเขากลัวแพ้คนกระจอกอย่างแดน ถึงจะเกิดใหม่อีกกี่ชาติคนอย่าง รวิศว์อัครเดช ก็ไม่กลัวไอ้เศษแดนนรกนี่หรอกเว้ย!

“คนอย่างกูไม่เคยกลัวแพ้ใคร โดยเฉพาะคนอย่างมึง!”

“ถ้าไม่กลัว ก็ลงมาวัดกับกู” แดนเหลือบสายตาสบเข้ากับดวงตาวาวโรจน์อย่างไม่เกรงกลัว “มึงจะไม่ได้แค่ชัยชนะแต่กูมีของเดิมพัน”

“...?”

“ลงแข่งเอารางวัลของสนามแม่งธรรมดาไปว่ะ...กูคิดมาแล้วถ้าจะลงแข่งกับคนอย่างมึงต้องมีเดิมพัน”

“กูยังไม่ได้บอกว่ากูจะลงนะ”

“มึงลงแน่...กูเดิมพันไอริ”

แดนว่าเสียบเรียบราวกับสิ่งที่พูดออกมาคือสิ่งที่ไร้ค่า ทั้งที่นั่นคือหัวใจของคนทั้งคน เมื่อรามได้ยินแบบนั้นก็ขมวดคิ้วเป็นปมอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง ไม่รู้ว่าแดนจะมาไม้ไหนถึงกล้าลงทุนเอาแฟนตัวเองมาเสี่ยงเดิมพันกับคนอย่างราม

“มึงชอบนิ...ไอริ แฟนกู”

เมื่อเห็นว่ารามยังนิ่งอึ้งแดนจึงพูดเสริมพร้อมยกยิ้มมุมปากอย่างผู้ชนะ ถามว่าแดนรู้ได้ไงว่ารามชอบไอริ...เพราะเขาสังเกตมาหลายครั้งแล้ว รามชอบแอบมองไอริเป็นประจำ ไม่ว่าไอริจะอยู่ที่ไหนรามก็มักจะอยู่ที่นั่น แถมทุกครั้งที่แดนพาไอริมาที่สนามรามก็มักจะอยู่ไม่ห่าง ทั้ง ๆ ที่นิสัยโดยเนื้อแท้ของรามแล้ว...ไม่ชอบยุ่งเรื่องคนอื่น หรือเรียกง่าย ๆ ว่า...ผีย่อมเห็นผี

“มึงว่าไงนะ!? ...เอาแฟนตัวเองมาเสี่ยงเดิมพัน?” รามหัวเราะเบา ๆ แล้วส่ายหัวอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง

“ก็ไม่ได้รักขนาดนั้น ถ้าเอามาแลกกับชัยชนะ กูว่าคุ้ม”

“ไม่รักเค้าก็เลิกกันไอ้เวร ไม่ใช่เอาโยนให้กูแบบนี้”

“แล้วมึงไม่ชอบ?”

“ถ้ากูจะเอากูไม่รอให้มึงประเคนให้หรอก!!”

ถามว่าชอบไหม? ...ใครกันล่ะจะไม่ชอบที่ได้โอกาสเข้าหาคนที่ตัวเองแอบมองมานาน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ขัดใจรามที่สุดเลยคือ แดนเห็นไอริเป็นแค่ของเล่น ของตาย ในขณะที่รามเห็นเธอเป็นของที่มีค่าอยากจะคว้ามาไว้กับตัวเอง

“แสดงว่ามึงไม่สนใจของเดิมพัน?”

“....”

“ถ้ามึงไม่สน...กูจะไปท้าคนอื่น ถึงแม้จะไม่ได้ตำแหน่งของมึงก็ตามเถอะ”

แดนไหวไหล่เบา ๆ ก่อนจะทำท่าหมุนตัวเดินออกจากอู่ ในเมื่อรามเงียบนั้นคงเป็นคำตอบที่ชัดเจนแล้วว่า ไอริไม่ได้สำคัญกับรามขนาดนั้น

“เดี๋ยว!!...”

ทว่ายังไม่ทันได้ก้าวพ้นประตู เสียงทุ้มต่ำก็ดังขึ้นทำให้ฝีเท้าของแดนชะงักทันที ริมฝีปากหนากระตุกยิ้มมุมปากก่อนจะหันไปมองรามที่ขมวดคิ้วเป็นปมรามกับกำลังชั่งใจอยู่

“มึงเอาไอริมาเดิมพันแบบนี้...เธอยอมรึยัง?”

แทนที่จะเป็นคำตอบที่แดนรอคอย แต่รามกลับตั้งคำถามจนเขาต้องกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่ก็ทำได้เพียงพยักหน้าเบา ๆ

“กูคุยกับไอแล้ว”

“งั้นกูลง”

ในเมื่อเธอยอมเป็นของเดิมพันรามก็ไม่มีเหตุผลใดที่จะต้องปฏิเสธ ในเมื่อเธอกล้าลงมาเสี่ยง รามเองก็ลงเสี่ยงเพื่อได้เธอมาเช่นกัน แม้จะต้องแลกกับชื่อเสียงและตำแหน่งแต่หากได้เธอมา...รามก็ถือว่าคุ้ม