Chapter 06: You'll Soon Find Out Who I Am

Mabilis ang kabog ng dibdib ni Tanya, at halos mag-init ang mga pisngi niya sa pang-aasar ng lalaki. Kinitkit niya ang ibabang labi, nag-tiptoe, at mabilis na hinalikan si Jared sa pisngi.

"O-Okay na?"

Aalis na sana si Tanya pagkahalik, pero biglang lumawak ang titig ni Jared. Unti-unting natunaw ang dati’y napakalamig nitong aura na parang yelo.

Bago pa siya makalayo, mabilis siyang hinila ni Jared pabalik. Isang malaking kamay ang humawak sa likod ng ulo niya habang pinapalapit siya lalo. The warmth of his breath brushed against her cheek, seductive as hell.

"Just one moment isn't enough," whispered Jared in a low tone.

Mas pinalapit pa niya ang mukha. Their lips were barely a millimeter apart, their breaths intertwining. His gaze burned with intensity—like a predator eyeing a prey he had been waiting to claim for so long.

Napahawak si Tanya sa dibdib niya. She held her breath, feeling her heart leap out of her chest, almost suffocating, until Jared finally let go.

Pounding wildly ang dibdib ni Tanya habang nakatitig sa kanya gamit ang misty eyes niya, looking like a helpless puppy that just got badly bullied.

"So... ibig sabihin ba niyan, payag ka na?" utal na tanong niya.

A faint, restrained smile appeared at the corner of Jared's lips. "Madam, of course I will fulfill your request."

Hindi na nakasagot si Tanya. Agad siyang tumalikod at hurriedly escaped out of the room. May kakaibang init na dumadaloy sa buong katawan niya, a strange feeling she couldn't even explain.

Pinanood siyang tumakas ni Jared habang may palihim na ngiti sa labi, his eyes growing darker.

Palaban kung tingnan sa labas na parang wildcat, pero sa loob, napakalambot din pala. Her tough facade was just a camouflage.

Pagkalipas ng dalawang araw, isinama ni Tanya si Jared pabalik sa bahay ng pamilya niya.

"Lolo."

Nakasuot si Tanya ng simpleng light-colored dress, nakatayo nang maayos at obediently sa harap ng matanda. "Lolo, si Jared po—yung kinuwento ko sa inyo."

Tumingin si Lolo sa lalaking nakatayo sa tabi ng apo niya, smiled with satisfaction, and nodded. "Mabuti. Not bad."

Jared looked handsome, noble, steady, and polite. "Lolo, simple lang po na welcome gift."

Mabilis na pumasok si Kevin dala ang mga mamahaling regalo, placing them one by one on the long table before stepping out again. Pinaligiran ng mga branded tonics at fine wine ang lamesa. It was crystal clear how much thought Jared put into choosing everything.

Natawa nang malakas si Lolo habang inaayos ang dark red Tang suit niya. "Ngayong kasal na kayo ni Tanya, family ka na rin. No need to be so formal."

"Siyempre naman po, Lolo. Proper etiquette still matters," mahinahong sagot ni Jared.

Sa isang tingin pa lang, alam na agad ng matanda na tama ang naging desisyon ng apo niya.

Naalala niya noong malubha ang sakit ng tatay ni Tanya. Dahil sa takot na maiwang walang mag-aalaga sa anak, ipinagkatiwala nito si Tanya sa matalik niyang kaibigan at negosyong kasosyo, hoping na maging magkapamilya sila balang araw. Eighteen pa lang si Tanya noon nung maging sila ni Jace Montenegro.

Bago pumanaw ang tatay niya, nakiusap ito na alagaan si Tanya nang mabuti. Nangako rin si Jace na mamahalin siya nito habangbuhay.

Sino ang mag-aakala na matutuloy pa rin pala ang kasunduan ng dalawang pamilya? Ang pagkakaiba lang, hindi ang batang kapatid ang nakatuluyan niya—kundi ang mismong biological older brother na si Jared.

"Tanya, pumunta ka muna sa altar. Mag-alay ka ng insenso para sa lola at mga magulang mo. May pag-uusapan lang kami ni Jared," utos ng lolo niya.

Nag-alangan si Tanya. Tumingin siya kay Jared, tila ayaw siyang iwan.

Kilala niya ang lolo niya—mahilig itong mang-gisa at mang-dier. Dati, takot na takot at laging pinapawisan si Jace tuwing ginigisa ito ng lolo niya. Kahit medyo may katadawan magsalita si Jared paminsan-minsan, nakita ni Tanya kung gaano ito ka-alaga at kabait sa kanya sa nakalipas na ilang araw. Ayaw niyang maipit ito nang dahil sa kanya.

Pansin ng matanda ang pag-aalala ng apo. "Aba't ang batang 'to! Akala mo naman aapihin ko ang asawa mo!"

Biglang namula ang buong mukha ni Tanya sa salitang asawa.

Natawa nang mahina si Jared. Tumingin siya kay Tanya nang may lambing sa mata. "It's fine. Kausapin ko lang si Lolo. Go ahead."

Doon lang tumango si Tanya at humakbang papunta sa altaran ng pamilya.

Nagsindi siya ng insenso. Kumuha siya ng malinis na tela at dahan-dahang pinunasan ang larawan ng kanyang ina.

Naluluha ang mga mata niya habang naaalala ang nakaraan. Lumaki siyang pinaliligiran ng pagmamahal. Naalala niya ang marahang paghimas ng nanay niya sa buhok niya noong bata pa siya... “Tanya, ikaw ang pinakamahalagang hiyas ng pamilya natin. You deserve all the best things in this world.”

A jewel... iyon ang pagtingin ng pamilya niya sa kanya. Pero ano'ng ginawa ni Jace? Pinamukha lang sa kanya na wala siyang kwenta. Pinaiyak at kinasuklaman lang siya nito.

Naramdaman ni Tanya ang matinding guilt. Kung nakikita lang nila kung gaano ako kababa sa harap ni Jace para lang magmakaawa ng pagmamahal... sobrang malulungkot sila para sa akin.

The pain rushed all at once. Pumatak ang luha niya sa mismong frame ng ina. "Mama, sorry po... Ang hina-hina ko..."

Napaupo siya sa sahig habang nakakapit sa larawan, umiiyak nang walang tunog na parang batang naiwan.

Dahil matagal siyang hindi nakabalik, ipinahanap siya ni Jared sa kasambahay. At doon, naabutan niya ang eksena.

Hearing her heartbroken sobs made Jared's chest tight with pain. Agad siyang lumapit at inangat siya mula sa sahig, pulling her tight into his arms.

"Don't cry. I'm here."

Akala ni Jared ay sobrang miss lang nito ang mga magulang, kaya dahan-dahan niyang hinaplos ang likod nito. "I will take care of you. I will love you the way they loved you, okay?"

Lalo lang napaiyak si Tanya sa narinig.

Inilagay ni Jared ang larawan pabalik sa lagayan at mas hinigpitan pa ang yakap sa kanya, feeling like a piece of his heart was broken seeing her like this.

Nung napagod na sa pag-iyak si Tanya at halos mawalan na ng lakas, karga-karga siya ni Jared palabas ng altaran hanggang sa makalabas sila ng bahay. Bago umalis, binilinan muna ni Jared ang mga kasambahay na huwag nang sabihin sa Lolo ang nangyari para hindi na ito mag-alala.

Sa loob ng kotse, dahan-dahang kumalma si Tanya. Pulang-pula ang ilong at mga mata niya, at pabulong siyang nagsalita. "Jared... thank you."

Tumingin sa kanya si Jared, his eyes warm and gentle. "If you really want to thank me, then be happy. Seeing you happy is all that matters."

Parang may nagising sa loob ni Tanya sa mga salitang iyon.

Naalala niya ang laging sinasabi sa kanya ni Jace: “Tanya, walang taong magtitiis sa ugali mo. Matuto kang magpaubaya at umunawa, kundi maghihiwalay din tayo.”

Tanya took a deep breath. Bigla niyang na-realize... the Jared Montenegro she used to fear so much was a hundred times better than Jace.

Pagdating sa villa, naunang maligo si Tanya.

Habang nasa banyo si Jared, biglang tumunog ang phone ni Tanya—an unknown local number was calling.

Sinagot niya ito nang walang pag-aalinlangan. But the moment Jace's angry voice echoed from the speaker, her mood was ruined instantly.

"Tanya! Hindi ka pa ba tapos sa pagdadrama mo?!" sigaw nito. "Ni-block mo 'ko sa tawag, sa WeChat, pati sa bahay hindi ka umuuwi—ano ba talagang gusto mo?!"

Ilang araw ding walang komunikasyon, at ngayong narinig niya ulit ang boses nito, nararamdaman lang ni Tanya ay matinding diring-diri. "Nakalimutan mo na ba? Matagal na tayong wala."

"Kung umuwi man ako o hindi, wala ka nang pakialam doon."

Napatigil si Jace sa kabilang linya. Dati naman, kapag nag-aaway sila, hindi tumatagal ng ilang oras at konting amyo lang ay okay na agad si Tanya.

The shift in her attitude made Jace uneasy. Softening his stance, he tried to fix it. "Okay, fine. Aaminin ko, medyo sobra ako noong araw na hindi ako sumipot sa registry office."

"Nagsosorry na ako, okay? So please, stop making a scene."

Napa-smirk na lang si Tanya. "Di ka ba nakakaintindi ng Tagalog? Hiwalay na tayo. Don't ever call me again."

"Tanya, 'wag mong ubusin ang pasensya ko!" galit na sigaw ni Jace.

Ayaw na siyang pansinin ni Tanya at ibababa na sana ang telepono nang biglang bumukas ang p***o ng banyo.

Napatingin si Tanya.

Lumalabas si Jared na may nakatapis lang na tuwalya sa ibabang bahagi ng katawan niya. His exquisite mermaid lines and abs were on full display, dripping wet, making her completely forget to hang up the phone.

"Who’s calling?" Jared approached, his brows raised coldly as his gaze flicked to the phone screen, already knowing who it was.

Nakatitig pa rin si Tanya sa defined chest muscles nito, completely stunned.

Sa kabilang linya, narinig ni Jace ang boses ng lalaki and his mind exploded. "Tanya?! Sino 'yang kasama mo?! May ibang lalaki ka na diyan?!"

Dahan-dahang kinuha ni Jared ang phone mula sa kamay ni Tanya. A cold, dangerous glint flashed in his eyes.

"Don't worry," Jared said into the mic, his voice dripping with icy authority. "Malalaman mo rin kung sino ako... very soon."