LOGINCHAPTER 69Sinama ako sa police station para sa kaunting investigation. Ganoon din si Limuel at pareho kaming tinanong tungkol sa holdaper.Iminuwestra ng mga pulis ang gamit na nakita sa jacket noong lalaki. Pina-check din sa akin ang laman ng bag ko, hanggang pati sa kaloob-looban ng aking wallet para masigurong wala roong nawawala.Habang ginagawa iyon ay umiikot ang utak ko sa ibang bagay. Ngayon lang rumehistro sa akin ang gulat dahil si Limuel ang nagligtas sa akin mula sa holdaper na 'yon.Ngayon lang ulit kami nagkita; huli kaming nagkita noong binalita niya na nakulong na nang tuluyan ang kaniyang ama. He wanted to talk to me about us but I just threw curses at him and badmouthed him until my voice cracked. Ilang ulit ko pang sinabi na huwag na siyang magpakita sa akin.At ngayong nandirito siya, biglaan at walang pasabi, ay sadyang nakakagulat para sa akin.My hands trembled slightly as I gripped the edge of the table.
CHAPTER 68Gusto ko sanang ikuwento kay Ayannah. Pero mas pinili ko na lang na kimkimin 'yon. Pakiramdam ko, mae-evil eye lang ako kung ikukuwento ko.Sa ngayon, may plano akong sundan si Anton. Ewan ko, kahit alam ko na, nahihiwagaan pa rin ako kung bakit ganito siya mag-effort sa akin. Mas mataas pa nga ang sahod ko sa kaniya, at sa ginagawa niya, maging sahod ko ay hindi afford ang gano'ng bagay."Hindi ako sasabay sa 'yo pauwi, Ayannah.""Bakit?""May pupuntahan lang ako," sabi ko nang maggabi na.She smiled and hooked her arm around mine. Pababa na kami, sakay ng elevator."Samahan na kita," aniya at humilig pa sa balikat ko na parang pagod na pagod.Napanguso ako at tiningnan ang repleksyon ko sa elevator."Huwag na. Kaya ko na 'to."Ayannah's lips pouted and I saw it in her reflection. Kaya bago pa siya makapagreklamo, inunahan ko na siya."Hindi ako mapapahamak, promise."
CHAPTER 67Okay naman ang tulog ko kahit na masakit sa likod ang sofa. Pero ewan ko ba kung bakit sobrang lutang ko. Dito na rin ako naligo at nag-ayos, buti na lang at may ipinadalang damit sa akin si Ayannah.She asked me about that guy. Sinabi ko na lang na hindi ako nagising nang maaga at naabutan ko na agad ang bulaklak sa desk ko. I didn't want to admit that I'd caught our best friend red-handed delivering them.Kinimkim ko 'yon buong araw. Okay, I get it, Anton was good to me. Ni hindi ko naisip na pagbintangan siya bilang secret admirer ko. But things went the other way around unexpectedly. Okay ang effort. Pero iniisip ko pa lang ang gastos niya, kumukulo na ang dugo ko.I wanted to tell him about it. Pero ayaw ko. Pinigilan ko sarili ko dahil alam kong magugulat siya at lalayo sa akin. Ilang beses ko nang sinabi sa kaniya na ba-basted-in ko 'yong nagbibigay sa akin n'on. And it turns out na siya pala.Pero kailan niya sasabihin
CHAPTER 66I sighed. Aaminin ko na may parte sa akin na nasasaktan sa tuwing nakikita ko si ma'am Marimar at Xianny. Aniya'y bumibisita sila rito para kumustahin kami at manghingi ng tawad.Dahil doon, umikot ang utak ko na kamuhian sila at magalit na siyang nakikita sa mukha ni Xianny, natatakot na siya sa akin. But as time passed, I thought that kind of behavior was too immature for me. That they hadn't actually done anything wrong.Hindi ko lang masabi 'yon kay Xianny. Dahil natatamaa ang ego ko. But I knew I wasn't angry at them. I just couldn't say it, even though their approach was different when they saw me... they thought I was still angry and they needed to work harder to win my favor."Dito ka na kumain, Xianny," anyaya ni Ayannah.Ginapangan ng kaba ang mukha ni Xianny."H-Huh? Huwag na!""Nahihiya ka pa ba sa akin, Xianny?" tanong ko bigla.Tiningnan niya ako. Her eyes widened, umiiling pa siya.
CHAPTER 65Ang sabi nila, kahit anong dilim ang sinapit ng buhay mo, patuloy pa ring iikot ang mundo. Na kapag lumabas ka at nagmasid sa paligid. Mapagtatanto mo na patuloy pa ring namumuhay ang mga tao-- isang normal na araw ang masisilayan mo. Na maging sila ay may pinapasan din ngunit lumalaban pa rin.Everyone seems to move on. At marami akong natutunan sa mga nagdaang araw na halos kasuklaman ko na maging ang mundo. Things really happened, and it's up to you if you take it through this continuous life. Because time wouldn't stop for you just so you could grieve all the things that needed to be mourned and cried over. It was your choice whether you would forget it or carry it all the way to the grave where you would one day be buried.Hindi naging madali para sa amin nina Mama at Julie ang mag-adjust. Isang buwan na nang nakakalipas matapos ng trahedya na naganap. Nanatili kami sa puder nina Ayannah, sa bago nilang bahay.Kahit na gustuhin ko
CHAPTER 64I was in a cell, sitting on the cold cement floor. My knees were pulled close, almost touching, as my back and hips pressed against the freezing wall. Natigil na ako kakaiyak at ngayon ay tulala na lamang sa kung ano ang mangyayari sa akin.It’s over now. Am I satisfied with my action? As long as they would be held accountable for what they did to my father, it felt like enough. Not perfect. Not peaceful. But enough to breathe a little.Pabalik-balik sina Talia sa presinto at panay ang usap sa chief na naroroon. Nanonood lang ako. Si Ayannah ay hindi pa rin umaalis kahit sa malayo siya nakaupo. Nag-aalala na sa kaniya ang asawa niya habang paminsan-minsan ay sinasapo nito ang tiyan ni Ayannah.They all looked so worried because of me. I gave a small, bitter smirk. What I did felt right in my heart, but at the same time, everything about it felt so wrong. I knew it was wrong.Hindi ko alam kung ilang oras na ang lumipas. Minsan







