The Ceo's Hidden Child

Xavielle Elyza Angeles POV

"Alexander, parang awa mo na... huwag mong gawin ito sakin!"

Buong lakas kong hinawakan ang kanyang braso, nakakapit na parang ito na lang ang tanging bagay na nagpapatatag sa akin habang parang gumuguho ang buong mundo ko. walang tigil sa pag patak ang aking mga luha at, basang- basa na ang aking pisnge ng luha, ngunit tila wala itong epekto sa kanya. Nakatayo lang siya doon, malamig at walang emosyon, tila ba hindi kami ang parehong mga taong nagmahalan nang buong puso noon.

"Wag mo kong iwan, Alexander... alam kong mahal mo ako. Alam kong hindi mo gusto ang pagpapakasal sa iba. Kaya huwag mong isuko ang lahat ng meron tayo dahil lang sa gusto ng pamilya mo... dahil lang sa negosyo niyo," pagmamakaawa ko pa habang garalgal na ang boses. "Pwede naman tayong umalis, ‘di ba? Magtatago tayo. Magtatayo tayo ng sariling buhay kahit saan—kahit sa lugar na walang nakakakilala sa atin. Basta magkasama tayo, kaya nating harapin ang lahat. Mahal kita... at alam kong mahal mo rin ako."

Tinitigan ko siya, umaasang makikita ko kahit kislap lang ng dating pagmamahal sa mga mata niya. Umaasang yayakapin niya ako at sasabihing tama ako, na hinding-hindi niya ako iiwan. Ngunit sa halip na lambing o pang-unawa, ang tanging sumalubong sa akin ay ang mga matang puno ng panghahamak at lamig—isang tingin na parang ako ay isang dumi na ayaw na ayaw niyang mahawakan.

Dahan-dahan niyang inalis ang pagkakakapit ko sa kanyang braso. Ang simpleng pag-alis na iyon ay mas masakit pa kaysa sa anumang sampal o sumbat. Huminga siya nang malalim, tumingin sa malayo at umiwas sa aking mga mata, bago sa wakas ay magsalita—ang bawat salita ay parang matalim na punyal na isa-isang tumatarak sa aking puso.

"Mahal? Xavielle, huwag kang magpakalunod sa imahinasyon mo," malamig na simula niya, ang tono ay puno ng pagkayamot at panghahamak. "Akala mo ba seryoso ako sa mga sinabi ko? Lahat ng 'yun... laro lang 'yun. Paglilibang lang kita habang hinihintay ko ang babaeng talagang nararapat para sa akin."

Nanlaki ang mga mata ko. Parang nabingi ako at hindi ko naintindihan ang mga salitang lumabas sa bibig niya. "A-anong... anong ibig mong sabihin? Alex, nagbibiro ka lang, ‘di ba? Sabihin mong nagbibiro ka lang..."

Napabuntong-hininga siya at hinarap ako nang buo, ang mga mata niyang dati ay puno ng kislap dahil sa akin ay ngayon ay blangko at matalim.

"Alam mo ba kung sino ako? Anak ako ng mga Dela Cruz. Mayaman. Makapangyarihan. Hawak namin ang halos kalahati ng negosyo sa bansa. At ikaw? Tignan mo naman ang sarili mo," panghahamak niyang sabi habang sinusuri ako mula ulo hanggang paa na parang isa akong bagay na walang halaga. "Wala kang maipagmamalaki. Walang pera, walang kapangyarihan, walang koneksyon... isa kang walang-wala. Akala mo ba hahayaan kong makasama ang isang tulad mo sa buhay ko? Nakakahiya ka, Xavielle. Isang malaking kasiraan sa pangalan ko at sa pamilya ko kung mananatili pa ako sa tabi mo."

Umiling-iling ako, hindi makapaniwala. "H-hindi... hindi totoo 'yan... sinasabi mo lang 'yan dahil pinipilit ka nila, dahil tinatakot ka nila... Pero mahal mo ako, Alex! Nakita ko sa mga mata mo, naramdaman ko sa yakap mo—"

Bigla niya akong hinawakan sa magkabilang balikat at marahas na itinulak palayo, halos mapaupo ako sa semento dahil sa lakas noon. Nanginginig ang buong katawan ko, hindi dahil sa lamig ng gabi, kundi dahil sa lamig ng kanyang puso.

"Wala kang alam! Ang tanga mo naman kung iisipin mong ipagpapalit ko ang kinabukasan at imperyo ng pamilya ko dahil lang sa isang babaeng katulad mo," sigaw niya, at ang boses niya ay parang kulog na dumagundong sa aking pandinig. "Wala kang halaga sa akin, Xavielle. Wala. Nagsawa na ako sa'yo. Ang dating saya, naging inis na lang. Ang dating gusto, naging ayaw na. Kaya itigil mo na ang kahibangan mo at huwag ka nang magpakita pa sa akin. Nakakasawa na ang mukha mo."

Hindi na ako nakasagot. Parang naubusan ako ng hininga at tinig. Ang lahat ng pangarap, pangako, at alaala na binuo namin sa loob ng mahabang panahon—lahat ng iyon ay binura niya sa loob lamang ng ilang minuto.

Tumayo siya nang tuwid, inayos ang kanyang mamahaling suot, at huling tinitigan ako—walang bahid ng awa, pagsisisi, o kahit kaunting lungkot. Para bang estranghero lang ako na nakaharang sa dadaanan niya.

"Umalis ka na. At sana... sana huwag ka nang magpakita pa kahit kailan. Nakakadiri ang mga alaala ko sa'yo ay ayaw kona itong maalala pa!! "

Tumalikod na siya at nagsimulang maglakad palayo, papasok sa loob ng itim at mamahaling sasakyan na naghihintay sa kanya. Habang ako naman ay naiwan doon, nakaluhod sa semento, umiiyak nang walang boses, wasak na wasak ang pagkatao dahil sa mga salitang binitawan ng lalaking akala ko ay mananatili habambuhay sa aking tabi.

Pinanood ko ang paglayo ng sasakyan niya hanggang sa maglaho ito sa dilim ng gabi. Sa gabing iyon, namatay ang Xavielle na kilala niya. At sa parehong gabi, nabuo ang isang lihim na magbabago sa takbo ng buhay ko habambuhay—isang lihim na sisiguraduhin kong hinding-hindi niya malalaman, hinding-hindi niya mahahawakan, at hinding-hindi niya masasaktan katulad ng ginawa niya sakin

TO BE CONTINUE