MasukMalalim ang buntong-hininga ni Alyssa habang pinapatay ang makina ng kanyang kotse sa parking lot ng malaking ospital kung saan siya nagtatrabaho. Saglit niyang tinitigan ang malaking signage sa tapat ng gusali: "St. Therese Medical Center". Napakaganda ng ospital, moderno ang arkitektura na may kombinasyon ng salamin at bakal. Ang harapan nito ay may malalaking glass panels na nagbigay ng natural na liwanag sa loob. Ang paligid ay puno ng berdeng halaman, at may fountain sa harap na tila nag-aanyaya ng kapanatagan sa mga pumapasok.
Matapos ang ilang segundo, binuksan niya ang pinto ng sasakyan at marahan itong isinara. Naglakad siya patungo sa main entrance, tinatamaan ng malamig na hangin mula sa centralized air conditioning system. Pagpasok niya, bumungad ang malawak na lobby na puno ng mga pasyente at staff na abala sa kani-kanilang gawain. Ang sahig ay gawa sa makintab na marmol, at ang dingding ay may malilinis at kulay puti ang pintura. Ang reception desk ay napapalibutan ng mga potted plants, at naroon ang mga receptionist na naka-uniform na kulay cream at navy blue, abala sa pag-aasikaso ng mga tanong at tawag. Napansin niya ang mga nurses na nakangiti habang inaasikaso ang kanilang mga pasyente, mga doktor na abala sa pag-iikot, at mga family members na naghihintay sa mga lounge area na puno ng komportableng sofa. Sa kabila ng dami ng tao, may katahimikan sa ospital na nagbibigay ng maayos na kapaligiran para sa lahat. Pumasok siya sa elevator at pinindot ang button para sa ikaapat na palapag, kung saan naroon ang kanyang opisina. Nang makarating siya sa kanyang kwarto, agad niyang binuksan ang pinto at tumambad sa kanya ang lamesang puno ng tambak na mga papeles. Mga medical records, appointment schedules, at administrative paperwork na kailangan niyang asikasuhin. Napabuntong-hininga siya, inilapag ang bag sa gilid, at kinuha ang mga papeles mula sa mesa. Isa-isa niya itong binaba sa sahig, nag-ayos ng puwesto, at saka umupo. Habang nakatitig sa kawalan, bumalik sa kanyang isipan ang nangyari kaninang umaga sa kanilang bahay. Dumating si Samantha — o Sam, ang dating kasintahan ng kanyang asawa. --- Nakaayos si Sam nang dumating sa bahay. Nakasuot siya ng isang simpleng floral dress na sa kabila ng pagiging simple, ay nagbigay-diin sa kagandahan nito. Lumuwa ang mga kurba ng katawan ni Sam, at ang kanyang tiyan na unti-unting umbok dahil sa pagbubuntis, ay hindi maitatanggi. "Alyssa," bati nito, na may ngiti sa labi ngunit may kakaibang intensity sa mga mata. Ang mga mata ni Sam, palaging may lakas ng loob at tapang, parang sinasabi na hindi siya natatakot sa kahit anong hamon. “Ang tagal na nating hindi nagkikita. Kamusta ka?” "Sam," sagot ni Alyssa, pilit na ngumiti, ngunit ramdam niyang may hindi maipaliwanag na tensyon sa kanyang dibdib. “Pasok ka.” Pinagmasdan ni Alyssa ang pagpasok ni Sam sa sala. Pumuwesto siya sa isang upuan, at habang hinihintay ang pag-aasikaso ni Yaya Mila ng kape, nag-usap sila. Ang bawat galak at tawa ni Sam ay parang isang malakas na tunog sa kanilang tahimik na bahay. Minsan ay nagkatinginan silang dalawa, ang bawat tanong at sagot ay tila naglalaman ng mas maraming hindi sinabi. "Alam mo, Alyssa, I heard you’re one of the best OB-GYNs here in the country," ani Sam, tinitingnan si Alyssa ng diretso sa mata. May kasamang paghanga ang tono ni Sam, ngunit may kahalong tanong sa kanyang mga mata. Parang nais niyang malaman kung ganoon nga ba ang buhay ni Alyssa sa kabila ng lahat ng mga taon nilang hindi nagkita. “I’m just doing my job,” sagot ni Alyssa, habang may simpleng ngiti sa labi, ngunit ang puso niya ay parang nagsisimula nang mag-alinlangan. Si Sam ay hindi siya makakayang maabot sa karera, at nakatatak na sa kanya ang mga mahihirap na laban na pinagdaanan niya upang makarating dito. "Ikaw naman," dugtong ni Alyssa. “Mukhang hindi ka na rin masyadong busy sa showbiz, ano?" Tumawa si Sam at hinaplos ang kanyang tiyan. “I have other priorities now,” sagot nito na may ngiti sa mga labi. Ipinagpatuloy ni Sam ang paghaplos sa kanyang tiyan, at Alyssa ay hindi nakaligtas sa malalim na pagbati ng kanyang mata. Maya-maya, napunta ang kanilang usapan sa pagbubuntis ni Sam. Tumagal ito ng ilang minuto, kung saan magaan nilang pinag-usapan. Si Sam, na palaging matatag, ay ipinagmalaki ang kanyang pagiging ina, ang mga bagong nararamdaman at mga kaganapan sa kanyang katawan. Nagbigay siya ng ilang detalye ng mga bagay na hindi madalas na ipinagdiriwang sa telebisyon o pelikula. “Masaya ako,” aniya kay Alyssa, na parang isang kwento na nais niyang ibahagi. “Ngunit, may mga araw din na hindi ko maiwasang mangamba. Kasi ang lahat ng ito ay bagong yugto ng buhay ko. Hindi ko alam kung paano ko haharapin.” “Nag-aalala ka ba sa future?” tanong ni Alyssa, na hindi nakalimutang magsalita ng mahinahon at magaan. “Hindi naman,” sagot ni Sam, subalit ang mga mata nito ay nagsasabi ng iba. “Ang magiging ama ng anak ko, yun lang ang nagiging komplikado.” Ang simpleng sagot na iyon ay tila nagpatuloy sa hangin, ngunit si Alyssa ay hindi nakaligtas sa hindi pag-pursige ni Sam sa mga detalye ng kanyang relasyon. Ang pagkakaroon ng buhay na ito, ng ganitong responsibilidad, ay tila nagiging malupit sa kanya. Nag-atubili si Alyssa at nagtanong, “Sam, pwede ko bang malaman kung sino ang ama ni baby?” Ngunit bago pa siya makuha ang sagot na inaasahan, biglang tumunog ang cellphone ni Sam. Tumayo si Sam at tinanggap ang tawag, at sa ilang sandali ng pagkakaroon ng silensyo sa kwarto, tinapos ni Sam ang usapan. Walang sagot sa tanong ni Alyssa, ngunit naramdaman niya na hindi pa sapat ang mga sagot na natamo niya. Habang nagsasalita si Sam sa telepono, napansin ni Alyssa ang mga kilos nito, ibang-iba na sa dating Sam na kilala niya. Matapos ang ilang minuto, humarap si Sam kay Alyssa. “I’ll see you around, Alyssa. I’m sorry, I have to go,” ani Sam bago maglakad papalabas ng bahay. Tinitigan ni Alyssa si Sam habang ito ay umalis. Ang puso ni Alyssa ay puno ng tanong—bakit kaya siya lumisan ng ganun na lang? Ano ang itinatago ni Sam? Ang usapan na kanina'y magaan at magiliw, ngayo'y nag-iwan ng kabuntot na kabalisahan. Gusto ni Alyssa na linawin ang mga hindi pagkakaintindihan, ngunit sa kabila ng lahat ng iyon, wala siyang nakuha ni isang kasagutan. Sa kanyang isipan, nag-uunahan ang mga tanong—tungkol kay Sam, sa ama ng bata, at higit sa lahat, sa kanyang sariling nararamdaman. Matapos umalis si Sam, tumambay si Alyssa sa sala, nakatanaw sa pintuan. Ang mga tanong ay patuloy na umiikot sa kanyang isipan. Ano ang ibig sabihin ng pagbabalik ni Sam? Bakit ganito siya ngayon? Bakit tila may mga bagay siyang hindi nasasabi—mga tanong na hindi natapos? Sa kabila ng lahat ng ito, nagpatuloy ang araw. Hindi pa rin alam ni Alyssa kung paano haharapin ang mga kaganapan. Ang magulo at kumplikadong mundo ni Sam, na puno ng mga tanong, ay nagsimulang maging bahagi na ng araw-araw niyang buhay.Umandar ang mga mata ni Lucas—malalaki, bilog, at nangingintab na parang mga ubas na kulay-ube—habang lumilipat ang tingin niya mula kay Alyssa papunta kay Ethan. Parang hindi siya mapakali, at halatang may kung anong hinala sa loob-loob niya. “Sinasabi ko na nga ba… kayo ba? Nagte-team up na ba kayo para takutin ako? Isang tinginan n’yo lang, nagkakaintindihan na kayo. Paano n’yo maipapaliwanag ‘yon kung hindi kayo mag–jowa?”Halos mapatawa si Alyssa, pero pinigilan niya. Gusto sana niyang sabihin na noong siya mismo ay nasa operating table pa, kahit hirap siyang magsalita at halos tingin lang ang kinaya niya, naiintindihan na agad siya ni Lucas. Kung gano’n ang basehan, edi sila na rin ni Lucas? Pero syempre, hindi niya kayang sabihin ‘yon nang diretsuhan.Kalmadong sumagot si Ethan, pero ramdam ang mahinahong kumpiyansa sa boses niya. “Kapag may dalawang tao na pareho ang values at pananaw sa buhay, natural lang na pareho rin sila mag-isip tungkol sa mga bagay-bagay. Kahit hindi si
“Naku, may kaibigan ako na siguradong matutuwa kapag narinig niya kung gaano ka-kapangahas ang idea mo,” ani Lucas, habang halos nangingintab ang mata niya sa tuwa. May pa-swirl pa siya ng kamay at mayabang na tumawa na parang proud na proud sa sarili niyang biro.Habang naglalakad pa lamang palapit si Ethan, narinig na agad nito ang hirit ni Lucas. Napailing siya nang bahagya, saka ngumisi ng tipid—iyong tipong ngising may halong pang-aasar pero magaan. “Talaga? Gano’n ba katapang ang pinagsasabi mo ngayon?” tugon niya, na parang walang effort pero may daterminadong pangalaska.Para bang may spotlight na biglang bumagsak kay Lucas. Napahinto siya kaagad—parang isang batang nahuli ng nanay niyang bumubunot ng tsokolate sa freezer nang patago. Mabilis siyang napakamot ng batok, halatang nabigla at nauutal pa nga nang magsalita. “E-Ethan… sinong kaibigan mo diyan?”Hindi na nagsayang ng oras si Ethan. Walang drama, walang build-up—simple lang niyang itinuro si Alyssa, na nakaupo pa rin
“Anong... anong sabi mo?” Napahinto bigla si Adrian, at sa kanyang mga mata ay sumiklab ang isang halatang kislap ng pananabik. “Lyra, ano’ng sinabi mo? Buntis ka? Sigurado ka ba? Kailan pa nangyari ito?”Mula sa kabilang linya, maririnig ang mahinahong tinig ni Lyra, halos pabulong ngunit puno ng hiya at saya. “Nitóng mga araw, wala akong ganang kumain, kaya kaninang umaga, sinubukan kong mag-pregnancy test. Lumabas na may dalawang guhit... Hindi pa ako nakakapunta sa ospital para sa blood test. Gusto ko sanang samahan mo ako.”Agad na sumiklab ang kasabikan sa mukha ni Adrian. “Hintayin mo ako, Lyra. Pauwi na ako ngayon. Sandali lang.”Pagkababa ng tawag, tumindig siya at halos tumakbo palabas ng opisina. Ni hindi man lang niya nilingon si Sera na tahimik lamang na nakatayo sa tabi, tila ba biglang naging hangin sa kanyang paligid.Nanatiling nakatingin si Sera sa papalayong likod ni Adrian—ang dating asawa niyang minsan niyang pinangarap makasama habang-buhay. Nang tuluyan na itong
Ang biglang pag-amin ni Ethan ay nag-iwan kay Alyssa ng ilang minutong tulalang nakatitig lamang. Hindi niya agad malaman kung ano ang dapat niyang sabihin o maramdaman. Nang mapansin ni Ethan ang pamumutla ng babae, agad siyang nagbawi ng tono. “Okay lang kung hindi mo kayang sagutin ngayon,” sabi niya, pilit na ngumiti. “Kung ayaw mo, maaari naman tayong manatiling magkaibigan at katrabaho. Wala namang problema ro’n.”Tahimik lang si Alyssa. Wala siyang maisagot. Para siyang napako sa kinauupuan. Dahil sa labis na alanganing sitwasyon, ramdam nilang pareho na magiging awkward kung magtatagal pa sila sa iisang silid. Kaya bago pa tuluyang lamunin ng katahimikan ang paligid, si Ethan na mismo ang nagkusang magpaalam. Bago umalis, tumingin pa ito sa kanya at marahang nagsabi, “Alam ko namang hindi puwedeng pilitin ang damdamin. Kung mahirap para sa ’yo, kalimutan mo na lang. Parang hindi ko na lang sinabi.”Hindi naman dahil nahihiya si Alyssa kaya hindi siya makapagsalita—kundi dahil
“Nang matagpuan kita, napansin kong nabali ang iyong buto sa binti—ang tibia—dahil tumama ka sa gilid ng bathtub,” paliwanag ni Ethan habang maingat na inaayos ang kumot ni Alyssa. “Ang ganitong klaseng pagbagsak ay karaniwang nangyayari kapag nagulat o nasindak nang matindi. At dahil basa ang sahig ng banyo, madulas iyon kaya lalo kang nadulas at nawalan ng balanse. Kagabi, nawalan ng kuryente sa hotel… kaya ang tanging bagay na maaaring nagpagulat sa iyo nang gano’n ay ang dilim.”Sandaling natigilan si Alyssa, bago siya marahang tumango bilang pag-amin.Nagpatuloy si Ethan, mahina ngunit puno ng pag-unawa ang tinig, “Alam mo, karamihan sa mga tao ay likas na natatakot sa dilim. Dahil ang dilim ay sagisag ng kawalan ng katiyakan—at likas sa tao ang matakot sa mga bagay na hindi nila nakikita o nauunawaan. Pero kung ang takot mo ay ganito kalalim, marahil ay dahil sa isang masakit na karanasan noong bata ka pa, tama ba?”Napayuko si Alyssa, halos ayaw umamin. Ngunit nang magtagpo ang
“Alyssa, gusto mo bang matulog na muna?” mahinahong tanong ni Marco, halos pabulong, parang naglalakad sa manipis na yelo.Tahimik lamang si Alyssa. Nakatalikod pa rin siya, pinipilit ipikit ang mga mata, bagaman hindi naman talaga siya inaantok. Gusto lang niyang magpanggap—na pagod, na walang pakialam, na hindi siya nasasaktan sa bawat salitang lumalabas sa bibig ng lalaking minsang tinawag niyang asawa.“Kung gano’n,” patuloy ni Marco, pilit pinapakalma ang boses, “matulog ka na muna nang maayos. Babalikan kita mamaya.”Kasabay ng kanyang mga salita ay ang mahinang creak ng pinto. Bumukas iyon, saka dahan-dahang nagsara.Tahimik. Walang iniwang bakas maliban sa malamig na hangin na tila sumingaw mula sa puwang ng pintuan.Umalis na siya.Totoo ngang umalis na.Napatawa si Alyssa—isang mapait, mahina, halos walang tunog na tawa. Bakit pa siya pumunta rito? tanong ng isip niyang pagod na pagod. Dahil ba gusto niyang dalawin ang maysakit… o dahil gusto niyang ipagtanggol si Sam, linis







