LOGINSimula nang mamatay ang Ina ni Amber, nagbago siya. Wala siyang ibang hinangad kundi ang pahirapan ang mga taong naging dahilan nang pagkamatay ng kanyang Ina. Sinumpa niyang hindi sasaya ang mga ito habang nabubuhay siya. Pero habang tumatagal, ang ganda, yaman at kapangyarihan niya ay hindi na siya napapasaya... Parang may kulang at hindi niya mawari kung ano. Hinahangaan si Cin sa pagiging gwapo, mabait at matalino. Marami ang nagkagusto sakanya ngunit isa lang ang nakakuha ng kanyang atensyon. Nakilala at nagustuhan niya agad ang masungit na si Amber. Ngunit makakaya niya bang tunawin ang nagye-yelo nitong puso?
View More(わたくしが……あの『怪物公』のもとへ嫁ぐ……?)
日の当たらない物置のような自室から呼び出された白藤薫子(しらふじかおるこ)は、冷え切った大広間で、父の言葉に凍りついた。
「鈴子(すずこ)の代わりに、お前が黒竜家(こくりゅうけ)へ嫁げ」
父の視線は、薫子を見てすらいない。
西洋文化を取り入れ、華々しく咲く花のように変わりゆく帝都。その繁栄と平和の均衡を保つのが、人外の力を宿す『黒竜家』だ。だが、その当主は竜化の呪いに蝕まれた『怪物公』と恐れられている。代々、聖なる力で妖を浄化する巫女を輩出してきた白藤家。
今回の縁談は、強大な巫女の力を持つ妹、鈴子に来たものだった。(なぜ、力を失った無能のわたくしが……)
薫子は、震える手元を見つめた。かつては龍を鎮める力を持っていた。だが、ある事件を境にその力を永遠に失ってしまったのだ。もう力は出すことはできない。
「お前のようなお荷物、怪物の生贄にでもなって、少しは白藤家の役に立ちなさい」
奥の間から、継母の冷ややかな声が追い打ちをかける。
「お母様、そんな言い方……薫子お姉様が可哀想だわ」
その時、広間のふすまが静かに開き、一人の少女が姿を現した。薫子の妹、鈴子だ。
西洋風の白いドレスに身を包み、陶器のように白い肌と澄んだ瞳。彼女こそが、白藤家が誇る、強大な巫女の力を持つ真の巫女だった。「鈴子、お前は本当に優しい子ね。でも、この役立たずのせいで、お前が怪物の元へ行くなんて、お母様は絶対に許しません」
継母の静江(しずえ)は、鈴子を優しく抱きしめ、薫子には蔑みの視線を向ける。
「鈴子は帝都を守る次世代の巫女として、もっと幸せにならなければならないの。お前のような日陰者が、鈴子の代わりに犠牲になる。それが、白藤家の繁栄に繋がるのよ。幸い顔は知られていないから、白藤家から娘を差し出せばそれですむのよ」
静江の言葉は、鋭い刃物のように薫子の心を切り裂く。
幼い頃から食事は残り物、服は鈴子のお下がり、寝床は物置。道具として扱われることには慣れていた。だが、怪物と噂される男の元へ、妹の身代わりとして差し出される。それは死を意味するのと変わらない。「これは……お父様のご希望なのですか?」
薫子は微かな希望を抱いて奥の間に座る父へと視線を向ける。だが父は、またしても薫子とは目を合わせなかった。ただ、静かに湯呑みを啜るだけだ。
「お父様も鈴子の幸せを第一に考えていらっしゃるわ。お前のような無能が、鈴子の代わりに犠牲になる。それが、白藤家の繁栄に繋がるのよ」
静江の言葉に、薫子は絶望の淵に立たされた。この家には自分の味方など存在しない。
「お姉様……ごめんなさい……私のせいで……」
鈴子が泣き崩れながら広間に入ってきた。可憐で、無垢な、白藤家自慢の巫女。自分とは大違いだ。彼女のために、身代わりとして生かされているのだと、薫子はようやく自分の存在意義に気が付いた。
「鈴子、お前が泣くことはないよ。薫子が勝手に力を失ったのが悪いんだ。お前は、帝都を守る巫女として、もっと幸せにならなければならないの」
「お母様、でも、薫子お姉様がかわいそう……」鈴子の涙は、薫子の心を溶かすどころか、さらにフラストレーションを溜め込ませた。
彼女は嘘がうまい。鈴子の嘘にはなんど騙されたことか。きっと自分に縁談がきたから、父親に泣きついたのだろう。「薫子、さっさと準備をしなさい。明日には、黒竜家の使いが来るわ」
「はい、わかりました」
どうせここでも辛いのだ。黒竜家に行ったところでさして変わらないだろう。 薫子は諦めの気持ちを飲み込み、物置部屋へと下がっていった。Epilogue"Ang hot mong tingnan dyan. Naka-suit habang nagtitimpla ng gatas. Hot daddy!" Pang-aasar ng asawa ko habang papalapit.Napanguso ako at pinagpatuloy ang pagtitimpla. Hindi ko na alam kung anong gagawin ko. Natataranta ako sa tuwing umiiyak ang anak ko.Bumaba ang tingin ko sa asawa ko nang lumusot siya sa harap ko at inayos ang suit ko. Mas lalong humaba ang nguso ko nang makalimutan kong magsuot ng necktie. Siya na ang nagdala no'n at sinuot sa akin. Hindi pa nga ako nakakapag-suot ng sapatos dahil sa pagmamadali.May baby sitter naman kami pero kapag nasa bahay kaming mag-asawa, kaming dalawa ang nag-aalaga sa anak namin. Madalas kaming walang tulog pero masaya naman. Sobrang saya.Niyakap ko ang bewang ni Amber at hinalik-halikan ang leeg niya habang busy siya sa pagsuot ng necktie sa akin."'Wag mo nga akong nilalandi. Akyatin mo na ang anak mo do'n para maka-alis ka na."Tumawa ako at humalik ng mariin sa la
Chapter forty-sevenNapakapit ako sa sink nang biglang umikot ang paningin ko. Pinikit ko ng mariin ang mata at nang kumalma, dumilat na.Dahan-dahan akong bumaba ng kwarto sa takot na mahilo ulit. Gosh, ano bang nangyayari sa'kin? Sa pag-aalala nga ni Cin, hindi siya nakapasok kahapon. Buong araw akong hilo at masama ang pakiramdam. 'Buti na lang naging maayos na ngayon kaya nakapag-trabaho na ulit si Cin.Kung ano-ano pang pinadala nila Tito at Mommy sa akin na sila Jeya at Farrah lang naman ang kumakain.Kasalukuyan akong nagbe-breakfast nang tumunog ang cellphone ko. Agad kong sinagot nang makitang ang asawa ko ang tumatawag."Hello." Malambing kong bati."Ayos ka na? May masakit sa'yo? Gusto mo bang umuwi ako?"Natawa ako. "Ayos lang ako. 'Wag ka nang mag-alala.""Hindi ako makapag-trabaho ng maayos kakaisip sa'yo. Kapag may masakit, tumawag ka kaagad. Nandyan naman si Manang Odette para alalayan ka." May
Chapter forty-sixPagkatapos naming maikasal ni Cin, napuno kami ng mura galing kay Tito, Farrah at sa iba pang mga kaibigan. Nagtatampo ang mga ito pero sinabi kong may church wedding pa naman. Siguradong silang lahat invited. Walang maiiwan.Noong gabi ring 'yon, may nangyari sa amin. Ang unang gabi namin bilang mag-asawa. Natakot akong gawin 'yon pero pinaramdam niya sa akin ang labis na pag-iingat kaya kalaunan ay nawala ang takot at napalitan ng saya.Nagkaroon na rin ako ng interes sa business. Ako na ngayon ang nagma-manage ng business na naiwan nila Mama at Papa. Sa tulong ni Tito at Cin, maayos ko namang napapatakbo 'yon.Hanggang ngayon, hindi ko pa rin alam kung anong plano ng Mommy ni Cin. Dahil matanda na ang Daddy ni Cin, siya ang pinalit na CEO at wala namang naging reaksyon ang Mommy niya doon. Pero hindi pa rin siya nito kinakausap.Nalulungkot ako para sa kanila.Hinalikan ko ang nakanguso kong asawa
Chapter forty-five"Happy birthday to you.. happy birthday to you..."Kalalabas niya lang galing banyo nang kantahan ko siya. May hawak pa akong cake sa kamay. Gulat na gulat ang mukha niya at hawak pa ang dibdib na tinignan ako."Ginulat mo'ko. 'Wag mo na ulit gagawin 'yon kung ayaw mong mabyuda agad." Biro niya at hinipan ang cake.Hinalikan niya rin ako sa noo at sa pisnge.Bumaba ang tingin ko sa abs niyang kumikinang dahil sa tubig na galing sa shower. Tanging puting tuwalya lang ang suot niya kaya agad akong tumalikod."Mag-suot ka muna ng damit tapos baba ka. Love you." Mabilis na saad ko bago dali-daling bumaba.Narinig ko pa siyang tinawag ako pero 'di na ako lumingon. Baka mahubad ko pa 'yong tuwalya sa bewang niya kapag kinulit niya ako.Ngayon ang balik namin sa Pilipinas. Nakahanda na lahat ng bagahe namin sa sala pero naisip
Chapter thirty-threeNo'ng gabing 'yon, dumating si Tito. Agad akong dinala sa hospital at nag-stay doon ng isang linggo. Walang bumisita sa akin bukod kay Tito at Odette. Kahit si Farrah, hindi nagpakita.Sinabi ko kay Tito ang nangyari, ang mga nabasa ko sa sulat ni Verna kaya
Chapter thirty-twoBuong buhay ko, namuhay ako sa lungkot. Namuhay ako nang puno ng galit sa puso. Namuhay ako na ang iniisip lang ay kung paano makakaganti sa mag-ina. Hindi ko alam na aabot ako sa puntong gagamit ako ng tao para magawa ang plano ko.Hindi ko alam na magmamahal
Chapter thirty-oneMagang-maga ang mata ko nang magising kaya halos maiyak nanaman ako ulit. Kung ano-anong kaartehan na ang nilagay ko sa mata ko para man lang matakpan ang maga pero wala. Hindi umeepekto kaya nagdesisyon na lang akong um-absent. Masama rin kasi ang pakiramdam ko, ayokong
Chapter twenty-five"Putangin—"Agad ko siyang siniko nang akma siyang magmumura. Pinanlakihan ko siya ng mata at nginuso si Alexandria na pumapalakpak na nanonood sa Kuya Pogi niyang galit na galit na sa kakabaril sa mga laruang nasa estante.Marahas na bumuntong-hi
reviews