5. The Past in the Present

Agad akong nabalisa. Hindi ko alam kung alin ang mas nakakabahala. Ang sulat na hawak ko o ang boses ng estrangherong nagbabala sa akin sa telepono. Iisa lang ba ang taong nagbabanta sa buhay ko?

Layuan ko daw si Sebastian... Paulit-ulit na umuukit sa isip ko ang mga salitang iyon.

Pero paano? Asawa ko si Sebastian. Kahit contractual lamang ang kasal namin, legally, Mrs. Monteverde ako.

At higit sa lahat, paano ako lalayo sa lalaking araw-araw kong kasama?

Mas lalo akong kinabahan nang maalala ko ang sinabi sa sulat.

'Lahat ng malapit kay Sebastian ay napapahamak.'

Kasama na ba roon si Lucas? Ang kapatid ko? Ang pamilya ko?

Napahigpit ang hawak ko sa papel. Hindi puwedeng manatili akong walang alam. Kailangan kong harapin si Sebastian.

Agad akong bumalik sa kwarto nina Papa at Angelo.

“Anak, aalis ka na?” Tumango ako.

“May problema ba” Nginitian ko lang si Papa.

“Wala po. Maayos lang ang lahat.” Pero alam kong nagsisinungaling ako. Hangga't di ko nakakausap si Sebastian ay hindi ako mapapanatag.

“Mag-ingat ka.” Niyakap ko ng mahigpit si Papa at hinalikan sa noo si Angelo. Pinilit kong ngumiti sa kanila bago tuluyang lumabas ng hospital.

Pero habang naglalakad ako papunta sa parking area, lalo lamang bumibigat ang dibdib ko.

Hindi ko alam kung ano ang naghihintay sa akin pag-uwi.

Ang alam ko lang... Kailangan kong marinig ang katotohanan mula kay Sebastian.

---

Pagdating ko sa bahay, tahimik ang buong paligid. Walang tunog ng telebisyon.

Tanging mahinang tunog ng air conditioner ang maririnig mula sa second floor. Diretso akong nagtungo sa kwarto ni Sebastian.

Hindi na ako kumatok. Pagbukas ko ng p***o, nakita ko siyang nakatayo malapit sa malaking window.

Naka-white dress shirt siya na bahagyang nakabukas ang dalawang butones sa collar.

May hawak siyang baso ng tubig habang nakatingin sa labas. Pagkarinig niya sa pagbukas ng p***o ay agad siyang napalingon.

His eyebrows immediately furrowed.

“Thea?” Hindi ako sumagot agad. Lumapit ako.

“May kailangan ba akong malaman tungkol sa pagkamatay ng mga magulang ni Lucas?”

Biglang nagbago ang ekspresyon niya ngunit mabilis niya itong itinago.

“They died in a car accident.” Malamig ang sagot niya. “What else do you need to know?”

Napatingin ako sa kaniya. “Kung sa aksidente sila namatay…” Kinuha ko ang puting envelope mula sa bag ko. “…paano mo ipapaliwanag ito?”

Ibinigay ko sa kaniya ang sulat.

Nang mabasa niya ang unang linya, nakita kong nanigas ang kaniyang panga. His fingers slowly tightened around the paper.

“Saan mo nakuha 'yan?”

“May lalaki daw na nag-abot sa cashier kasabay ng pagbabayad niya sa bill ng kapatid ko." I crossed my arms. “May nagbigay lang sa kanila.”

Napansin kong nag-iba ang mukha niya.

For the first time, I saw something I had never seen before in Sebastian's eyes.

Fear.

“Kaya tapatin mo ako.” I stepped closer. “May dapat pa ba akong malaman tungkol sa gabing naaksidente sila?”

He looked away. Katahimikan lamang ang pumapagitna sa aming dalawa.

“Answer me.”

He closed his eyes and slowly ran a hand over his face. “I can't answer.”

Napailing ako. “Bakit?”

“Because I don't have all the answers.” Iniwasan na naman niya ako ng tingin.

I reach for his face. “Then give me what you know.” He remained silent. “Please, Seb."

I rarely begged him for anything. Pero ngayon, kailangan ko. “Hindi lang ikaw ang involved dito. Pamilya ko na rin ang nadadamay.”

His eyes immediately snapped toward me. “What?”

I handed him the phone. “Someone called me.”

His expression hardened as he listened to the recording. “Sinabihan akong lumayo sa'yo.” Napakuyom ang kaniyang kamao.

“Did you see him at the hospital?"

“Hindi.”

He looked at the floor. I could see the anger slowly building in him. But beneath that anger, mas nangingibabaw ang takot.

He finally spoke. “Alam kong hindi aksidente iyon.”

Napatigil ako.

“Alam kong hindi aksidente ang pagkamatay nila.” This time, napakavulnerable na ni Sebastian.

Naramdaman ko din na nanlamig ang katawan ko. “Then why did you tell everyone it was?”

“Because before I could investigate…” Huminga siya nang malalim. “…nawala na lahat ng ebidensya.”

“Everything?”

Tumango siya. “Someone wiped it out.” My heart pounded. "I don't know who."

“Then how can you be sure it wasn't an accident?” 

He looked at me. “Because accidents don't erase evidence.”

Natahimik ako. He walked toward the desk and placed both hands against it.

“There were reports that didn't match.” He paused. “Security footage disappeared, police records were changed and the people who were supposed to help me suddenly refused to talk.”

I swallowed.

“Bakit hindi mo sinabi sa akin?” His eyes met mine.

“Because I wanted to protect you.”

I almost laughed.

“Protect me?" I shook my head. “I'm already involved, Sebastian.”

“Mama!”

Napalingon kaming dalawa.

“Mama! Dada!”

Sigaw ni Lucas sa kabilang kwarto. Agad namin itong tinungo.

Hindi namin inaasahan ang aming nakita.

Bukas ang drawer sa tabi ng kama. Mga gamit na nahulog sa drawer. At sa gitna ng kwarto, hawak ni Lucas ang isang stuffed toy.

“Teddy bear ko!” Gusto ko siyang lapitan ngunit hindi ako agad nakagalaw.

Dahil ang teddy bear na hawak niya ay... balot ng dugo...

“Lucas!” Agad ko siyang binuhat. “Don't touch it.”

Lumapit si Sebastian. His expression became deadly serious.

“Stay back.” Sabi niya sa akin.

I hugged Lucas tightly against my chest. “Sebastian, anong nangyayari?”

Hindi siya sumagot. Maingat niyang kinuha ang teddy bear gamit ang isang panyo.

Sinuri niya ang dugo then he looked around the room.

The window was locked. The door was still closed. Ni walang bakas ng sapilitang pagpasok.

“So how did this get here?” Nanginginig ang boses ko.

“I don't know.”

Suddenly, napansin niyang may maliit na bagay na nakasingit sa ilalim ng teddy bear.

Isang litrato.

Dahan-dahan niya iyong kinuha. At nang makita niya ang laman nito y bigla siyang natigilan.

Parang nawala ang lahat ng kulay sa mukha niya.

“Ano 'yan?” Kinabahan ako.

Hindi siya sumagot kaya muli kong kinuha ng kaniyang atensyon. “Sebastian?” His eyes remained fixed on the photograph. “Give me that.”

Pero bago niya pa maitatago, nakita ko na ang larawan.

Ilang tao ang magkakasamang nakatayo. Mukhang family photograph. At sa gitna nito ay isang batang Lucas. Newborn pa siya dito.

Nandoon ang mga magulang niya at nandoon din si Sebastian.

At may isang lalaking nakatayo sa tabi niya. Nakatingin sa camera.

Hindi ko alam kung bakit, pero pamilyar sa akin ang mukha niya.

“Sino 'yan?” My voice trembled.

Sebastian slowly handed me the picture.

“Thea…” Huminga siya nang malalim. “You were never supposed to see this.” He pointed at the photograph. “Hindi lang magulang ni Lucas ang kasama sa insidente that day.”

Nanlamig ako.b“What do you mean?”

His eyes became distant. “This was taken hours before they died.”

Tinitigan ko muli ang litrato

Then suddenly, something clicked.

The face.

The eyes.

The familiar jawline.

Napatingin ako kay Sebastian.

“Sebastian…” Mas nanginig ang boses ko.

“Sino 'to?” His face suddenly went pale.

First time ko siyang makitang ganito. Para bang di niya alam ang kaniyang ginagawa.

“Bakit?”

I pointed at the man in the photograph.

“Nakita ko siya.”

His eyes widened. “Where?”

“Sa party. Bago ako lapitan ni Stephen ay inabutan niya ako ng inumin."

Mariin siyang napapikit. "No, that can't be…”

Lumapit ako sa kaniya. “Sebastian, nakita ko talaga siya.”

He opened his eyes.

There was genuine terror in them.

He took the photograph from my hands and stared at the man's face then he whispered the words that made my blood run cold.

“He is supposed to be dead.”

Napaatras ako. His eyes remained fixed on the photograph.

“Patay na siya.”

I couldn't breathe. “If he's dead…” I slowly look at Sebastian. “Who did I see at the party?”

Sebastian said nothing.

And that was when I realized, maybe the warning wasn't telling me to stay away from Sebastian.

Maybe...

It was a warning to me because someone had already come back for him.