4. The Secret

“Are you falling in love with me?”

Nanigas ang buong katawan ko. Iyon ang tanong na kinatatakutan kong marinig mula sa kaniya.

Hindi dahil alam ko ang sagot. Kundi dahil natatakot akong baka di ko mapigilan ang sarili kong umamin ng totoo kong nararamdaman sa kaniya.

For a few seconds, wala akong masabi. Nakatitig lang ako sa lalaking kaharap ko habang mariing hawak niya ang kamay ko.

His eyes were fixed on mine. Walang bakas ng biro sa mukha niya.

No smirk.

No arrogance.

Seryoso lamang ang ekspresyon niya na nakapagpabilis ng tibok ng puso ko.

“N-no.” Mabilis kong binawi ang kamay ko. “I wouldn't dare o breech our contract."

Bahagya siyang napakunot-noo. “I’m asking you an easy question.”

Madali? Madali pa rin sa kaniya.

Napatawa ako nang alanganin. “Para sa'yo siguro.”

Lumapit siya nang kaunti. “Then answer it.. Honestly."

“I already did.”

He raised brow. “Then why are you shaking?”

Tumingin siya sa mga kamay ko. Doon ko lang napansin na nanginginig pala ang mga daliri ko. I immediately clenched my hands.

“Sino bang hindi?” I tried to sound annoyed instead of nervous. “Matapos kitang makitang halos durugin yung mukha ng pinsan mo, why would you do that?”

“Because you're my wife.”

Mabilis ko siyang itinama. “Contractual wife.”

His jaw tightened. “Kontrata o hindi.” Tumigil siya saglit. “I won't let anyone degrade you like that.”

Napatingin ako sa kaniya. For some reason, those words hit differently. He wasn't saying it because of the contract.

At least, hindi ganoon ang tunog. “You didn't have to fight him, tho.”

"I did and I would gladly do it all over again."

“Sebastian—”

“What? He crossed a line.” His voice was firm.

“Anyone can insult me. I don't care.” He took a step closer.

“But no one gets to disrespect you while you're with me.”

I didn't know what to say so I looked away. Maybe it was better that way.

Because if I continued looking into his eyes, I was afraid he might see the feelings I was desperately trying to hide. “Go home and rest,” he finally said.

“What about you?” Nagaalala kong tanong.

“I'll be fine.”

Hinawakan ko ang kaniyang kamay para pigilan. “Your lip is still bleeding.”

He touched the corner of his mouth. “It's nothing.”

“Of course. Because apparently getting punched in the face is nothing to you.” For the first time that night, the corner of his lips lifted.

Umupo siya muli sa harapan ko. “You're worried about me.”

I immediately frowned. “I'm worried because you're my boss.”

“Correction. Your husband.”

“Contractual husband.” Itinama ko siyang muli.

He chuckled. “Keep telling yourself that, Thea.”

I rolled my eyes to him.

But as I walked away, I couldn't stop the small smile from forming on my lips.

And that scared me more than anything.

Because maybe...

Just maybe...

I was starting to fall for the man I promised myself I would never love.

---

Kinabukasan, maaga akong nagtungo sa hospital para kamustahin ang kapatid ko.

I had barely slept the entire night.

Paulit-ulit sa isip ko ang tanong ni Sebastian.

Are you falling in love with me?

I hated that question. Because every time I remembered his eyes, my heart betrayed me.

I tried to push the thoughts away as I entered Angelo's room.

“Ate!” Agad akong napangiti nang makita ko ang kapatid ko. Kahit nanghihina siya, malaki pa rin ang ngiti niya.

“Hi, baby.” Lumapit ako at marahang hinaplos ang buhok niya.

“Kamusta ka?” Pinilit kong ngumiti a harap niya.

“Okay lang, ate. Actually, mas okay na ako ngayon.”

Napansin kong nakaupo si Papa sa tabi ng kama. “Anak, napadalaw ka.” Agad niya akong niyakap. “Buti pinayagan ka ng boss mo na mag-rest day.”

“Opo.” Ngumiti ako. “Payag naman po siya.”

I looked at Angelo again. “Isa pa, bayaran na rin po natin yung bill niya ngayong buwan.”

Napakunot-noo si Papa. “Hindi mo pa ba binayaran?”

“Hindi pa po.” I reached for my bag. “Nasa akin pa yung pera.” Kaya naman natigilan ako nang makita kong nagbago ang ekspresyon ni Papa.

“Bakit, Pa? May problema ba?"

Pinakita niya sa akin yung resibo. “Bayad na raw. Sinabi ng nurse kanina. Fully paid na daw yung bill ni Angelo.”

Napakurap ako. “Impossible.” I immediately shook my head. "Kakasahod ko lang po kasi ngayong araw... Baka po ibang bill?

Tumayo ako. “Sandali lang, Pa.” Sabi ko bago ako lumabas ng kwarto.

I walked toward the cashier, my mind racing. Pagdating ko roon, agad kong kinausap ang staff.

“Excuse me. Saan po galing yung payment para sa bill ng kapatid ko?” Tiningnan ng babae ang record sa computer. “Sino po ang nagbayad?”

“May nagbayad po ng fully paid kasi hindi po sinabi nung lalaki yung pangalan niya.”

Nanlamig ako alam kong hindi si Sebastian yun. “Lalaki?”

“Opo.”

“May description po kayo?”

Nag-isip siya. “Matangkad po. Naka-black coat. He looked like someone from a business company.”

My stomach tightened. “May iniwan po ba siya?” Tumango ang cashier. “Actually, meron po.”Binuksan niya ang drawer at kumuha ng isang puting envelope. “Ibigay ko lang daw po ito sa kapatid ng pasyente.”

Dahan-dahan niya iyong iniabot sa akin.

Hindi ko agad kinuha. There was something about that envelope that made every instinct in my body scream.

“Sigurado po kayong para sa akin 'yan?”

“Opo.”

Finally, kinuha ko iyon. Walang pangalan o address. Walang kahit anong marka kung sino ang nagpadala.

I opened it with trembling hands. Isang maliit na papel ang nasa loob. Binasa ko.

At sa unang linya pa lang, parang biglang nawala ang hangin sa paligid ko.

'Ang pagkamatay ng mga magulang ni Lucas ay hindi isang aksidente.'

Nanigas ako. Binasa ito muli dahil baka mali lang ang pagkakabasa ko.

Pero hindi. Binasa ko ang kasunod na pangungusap.

'Lahat ng malapit kay Sebastian ay napapahamak.'

Humigpit ang pagkakahawak ko sa papel.

At bago pa ako makahinga nang maayos, nabasa ko ang huling linya.

'Kaya mag-ingat ka, Althea.'

Nanginginig ang mga kamay ko habang napatingin ako sa paligid. People were walking past me. Mga doktor, nurses, pasyente, mga bisita.

Pero bigla kong naramdaman na parang may nakatingin sa akin. I slowly turned around. Walang namang tao.

Napalingon ako sa kabilang hallway. Wala pa rin.

My heart began pounding. Sino ang nagpadala nito? At bakit alam niya ang tungkol kina Lucas?

Mas nakakatakot ang isang bagay. Paano niya nalaman kung nasaan ang kapatid ko?

Hindi ko pa man nasasagot ang tanong na iyon nang biglang tumunog ang cellphone ko.

Unknown number.

Tinitigan ko lang ito habang nagaalinlangan kung sasagutin to o hindi.

Dahan-dahan kong sinagot.

“Hello?” Walang sumasagot.

“Hello?” Ibababa ko na sana ng may marinig na hininga ng isang lalaki sa kabilang linya.

My blood ran cold. “Who is this?”

A low voice finally spoke. “Kung gusto mong manatiling buhay ang pamilya mo…”

Nanlaki ang mga mata ko. “…lumayo ka kay Sebastian Monteverde.”

Nawala ang linya.

“Hello?” Tinitigan ko ang cellphone ko. 

Disconnected.

At bago pa ako makapag-isip, may napansin akong lalaki sa dulo ng hallway. Swak siya sa deskripsyon ng nasa cashier.

Nakatingin siya ng diretso sa akin. Hindi siya gumagalaw o umalis sa kaniyang kinatatayuan.

Nang magtama ang mga mata namin, bigla siyang tumalikod na parang hinihintay niya lang akong mapansin siya.

Mabilis akong tumakbo papunta sa kaniya pero pagliko ko sa hallway... Wala na siya.

Napatigil ako. Muli kong tiningnan ang papel na hawak ko.

At sa unang pagkakataon, hindi na lang ako natatakot para kay Sebastian.

Natakot ako para sa sarili ko. Dahil kung totoo ang laman ng sulat...

Baka hindi aksidente ang pagpasok ko sa buhay ni Sebastian Monteverde.