Kabanata 0002

Pagdating niya ng kanilang bahay. Nagkalat na ang kanyang mga gamit sa labas.

"Marcus, anong ibig sabihin nito?" tanong niya na nagtataka.

"Tanga ka ba o sadyang boba ka!! Pinapalayas na kita sa bahay." asik nito.

"Wait, bahay 'to ng Papa ko. Bakit ako ang papalayasin mo???"

"Aba! Sumasagot ka pa talaga. Halika dito makikita mo ang hinahanap mo." singhal nito sa kanya. Kasabay ng paghila ni Marcus ng kanyang buhok.

"Aray! Nasasaktan ako kuya Marcus." nagmamakaawa niyang sambit at baka sakaling tablan ito ng awa ngunit sagad sa buto ang kasamaan ng kanyang step-brother.

Tinulak siya nito at natumba siya. Pinagsarhan siya nito ng pintuan. Wala siyang nagawa kundi pulutin isa-isa ang kanyang gamit. Habang pinupulot niya ito bigla namang bumuhos ang malakas na ulan. Kaya basang basa siya ng ulan.

Halos mabasa na rin ang kanyang mga gamit. Miski ang kanyang mga libro. Sobrang sama ng loob niya ngayon. Napalayas siya mismo sa sarili niyang pamamahay.

Lamig na lamig na siya kaya naman sumilong muna siya. Mula sa kanyang bulsa na pantalon. Kinuha niya ang kanyang cellphone at cheneck kung nabasa. Mabuti na lang maayos pa ito at kinailangan na niyang umalis ng tumigil ang ulan. Hindi niya alam kung saan siya pupunta pero sapat na sa kanya na makawala sa mga taong ni minsan ay hindi siya pinahalagahan man lang at itinuring na kapamilya.

Nagtungo siya sa UDM at doon muna nagpalipas ng gabi. Bukas na lang niya haharapin ang malaking problema niya sa ngayon kailangan niya munang magpahinga. Humiga siya sa janitress room dahil alam niya wala namang natao roon kundi ang sweepers nila pero nauwi naman ito ng bahay.

Nagpalit muna siya ng damit dahil basang basa siya. Bago matulog ng mahimbing.

Kinabukasan nagising siya sa malakas na tili ng sweepers. Si ate Tess mabait ito at kilala siya.

"Vanessa? Anong ginagawa mong jusko kang bata ka?" tanong nito sa kanya.

"Magpapaliwanag ako ate Tess. Pinalayas kasi ako ng kuya Marcus ko. Kaya dito na muna ako nagpunta. Sorry kung hindi ko napaalam sayo." paliwanag ni Vanessa rito. At mukha naman naniniwala ito sa mga sinasabi niya dahil iyon naman ang totoong nangyari.

"Ganon ba. Teka kumain ka na ba? Kumain ka muna at may klase ka pa." nag-aalalang wika nito.

"Salamat mo pero mamaya na lang dahil malelate na ako sa klase." aniya.

Nagmamadali na si Vanessa kaya hindi niya napansin ang sasakyan na papalapit sa kanya at muntik na siyang masagasaan.

"Mag-ingat ka naman." aniya. Pero hindi siya narinig ng nasa loob. Naglakad na lang siya at hinayaan dahil hindi naman mahalaga pa iyon. Ang tanging mahalaga sa kanya ay ang kanyang pag-aaral.

Samantalang nasa loob naman si Sebastian at kitang kita niya ang mukha ng maamong dalagita. Na sa tantya niya ay mahigit sampung taon ang diperensya nilang dalawa sa isa't-isa.

"Boss, where to?" tanong ni Calvin ang kanyang katiwala.

"At construction site." simpleng sagot nito at agad naman pinasibat ni Calvin papalayo ang sasakyan. Hinatid lang naman niya ang anak na si Evan sa UDM campus. Isa siyang business tycoon. Isang engineer. Palagi niyang suot ang kanyang construction suite kapag dumadaan ng sites.

Nakapasok na sa classroom si Vanessa. Tahimik lang siya at nakikinig sa professor niya. Walang nakaka alam ng dinadala niyang problema kahit na ang matalik niyang kaibigan. Ayaw niya ng alalahanin pa siya ng iba gusto niyang magsikap para sa kanyang sarili ng sa gayon dumating ang araw na hindi na siya ikakatwa ng iba. Higit niyang mapatunayan kay Marcus ang masamang ginawa nito sa kanya. Alam niya may hangganan naman ang lahat ng paghihirap niya.

Naunang umuwi si Carlene dahil nagdahilan siya na may gagawin pa pero ang totoo niyan ayaw niyang magpakita rito na sa janitress room siya natuloy dahil kapag nalaman ito ni Carlene malamang makakadagdag pa siya sa kaibigan at abala pa.

Pag alis ng lahat mabilis ang naging kilos niya dumiretso siya sa janitress room at doon natulog.

Naging ganun ang daily routine niya at hindi niya namamalayan na nakasanayan na rin niya ang ganoong sitwasyon.

Dumating ang araw ng kanilang clean up drive. Kasama siya at ang iba pa niyang classmates. Hindi sumama si Carlene dahil para rito ay madudumihan lang ang kanyang kamay kung gagawin niya iyon.

Nagsimula na ang clean up drive. May mga iba't-ibang grupo ang kinabibilangan. Siya naman ay nakasama sa grupo ng mga maarte. Hindi niya alam kung bakit sumama pa ang mga ito gayong alam naman ni Vanessa na walang gagawing matino ang mga ito. Mang-iinis lang talaga ito at hindi naman maglilinis pero wala siyang magagawa kung ito ang inassign na makakasama niya. Hindi siya pwedeng mamili o mag inarte man lang dahil kailangan niyang makisama sa mga ito.

Nauna na siyang kumuha ng walis at dustpan pero ang mga kasama niya walang tigil sa pagpapacute sa camera dahil nagbi video ito at pakitang tao lang naman. Pagkatapos nitong mag video inabot nito sa kanya ang walis.

"Oh! Ikaw na ang maglinis ng lahat ng yan. Tutal bagay naman sayo maging sweepers. Hahahha." tawanan nilang apat.

Natahimik lang siya ng maka alis na mga impakta. Sinimulan na niyang linisin ang labas ng gymnasium dahil nagkalat ang mga dahon roon. Marami pang ibang lilinisin pero ito muna ang naisip niyang linisin.

Habang naglilinis siya sa labas ng gymnasium ng elementary department. Napansin niya ang isang bata na sa tantya niya ay magwawalong taong gulang. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman dahil parang may kakaiba sa batang lalaki na iyon na hindi niya mawari. Binitiwan niya ang hawak na walis at lumapit rito.

"Hello, what are you doing here?" tanong niya sa bata.

Pero dedma ang bata. Tila nanantya pa kung kakausapin siya.

"Hmmmm!" hikbi ng bata.

Napansin niya na umiiyak ito. Kaya naman nahabag siya rito. Naupo siya sa tabi nito at kinausap niya ang bata.

"What is your name? What is your problem?" tanong niya baka sakaling mag salita.

Humarap ito sa kanya. "I'm Evan and my Mommy mad at me." sagot nito.

"Hello, Evan. I'm Vanessa. Maybe you should talked to your Mom." wika niya.

"I don't think so." sagot ng bata.

Maya maya lamang may pumarang sasakyan.

Tumayo si Evan at tila nakilala nito ang may-ari ng kotse na dumaan. Hindi ito basta bastang kotse man lang.

Lumabas dito ang isang may edad na lalaki. Lumapit si Evan at yumakap. Pinag masdan ni Vanessa ang mukha ng lalaki. Nakasuot ito ng construction sites uniform. Siguro ito na ang papa ni Evan." ani niya.

Natigil ang kanyang pag-iisip ng magsalita si Evan.

"Bye ate Vanessa." paalam nito sa kanya.

Kumaway lang siya at nagpaalam na rin kay Evan.

Pinagpatuloy niya ang kanyang mga ginagawa.