MasukLalong kumunot ang noo ni Sylvie."May ginamit kang pekeng credentials para makapasok sa ospital. Kung hindi ka pinoprotektahan ni Director Bernabe, sa tingin mo ba makakalusot ka nang ganoon kadali?" patuloy ni Cynthia, lalo pang lumakas ang kumpiyansa. "Hindi ka sana nakapagtrabaho roon nang matag
Nanlaki ang mga mata ni Vince habang nakatitig sa lalaking nagsasalita sa entablado."Uncle?"Hindi niya namalayang malakas pala ang pagkakasabi niya nito.Napalingon si Cynthia sa kanya, halatang naguguluhan. "Vince, sino ang tinatawag mo?"Hindi agad nakasagot si Vince. Patuloy lamang niyang pinag
Ilang sandali pa, isang host ang umakyat sa entablado at buong siglang humarap sa mga panauhin. Matapos maghintay na tuluyang tumahimik ang bulwagan, ngumiti siya at nagsalita sa malinaw na tinig."Maraming salamat sa inyong lahat sa pagdalo sa succession event ng bagong presidente ng ES Group. Sa w
Nagkunwari siyang nag-aalala at maingat na nagpatuloy, "Vince, sa tingin mo ba alam din ni Director Bernabe na gumamit si Ate ng pekeng credentials para makapasok sa ospital? Kasi kung alam niya, baka iyon ang dahilan kung bakit hanggang ngayon ay walang nakakahalata."Agad napalingon si Vince sa ka
Walang pakialam si Sylvie sa mga matang nakasunod sa kanya. Diretso lamang siyang naglakad kasama si Adrian hanggang makita nila si Director Bernabe."Director Bernabe."Napalingon si Jaime. Nang makita niya si Sylvie, sandali siyang natigilan bago napangiti nang malaki. Hindi niya napigilang purihi
Maagang-maaga pa noong Sabado nang dumating ang gown na ilang araw nang naka-book online ni Sylvie. Pagkabukas niya ng kahon, agad niyang nakita ang sapphire blue na strapless gown na pinili niya. May mataas na slit sa isang bahagi ng palda nito, sapat para maipakita ang mahaba at maayos na hubog ng
Hindi nangahas si Noah na magpakita ng kahit anong kakaiba sa harap ni Kian. Pinilit niyang ngumiti. “Siyempre, wala akong tutol.”Kaya’t sabay-sabay silang lumipat patungo sa opisina ni Noah. Maayos at elegante ang interior, eksakto sa imahe niyang palaging ipinapakita.Naglibot ang tingin ni Kian.
“Balita ko,” sabi ni Kerstyn na parang walang interes habang nilalaro ang cellphone, “may alitan kayo ni Miss Wendy.”“Minor disagreement lang ‘yon,” mabilis niyang sagot. “Sibling rivalry.”“Oh.” Wala sa tonong seryoso ang sagot ni Kerstyn. Pagkatapos, parang nagkukuwento lang, idinagdag niya, “The
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp







