LOGINNamutla si Marilyn. Napaatras siya nang kaunti, tila biglang nawala ang lakas sa kanyang katawan."Ngayon, tapos na ang lahat," dagdag ni Sylvie. "It's time to end this."Wala nang naisagot si Marilyn. Hindi niya kayang salubungin ang mga mata ni Sylvie, kaya napayuko na lamang siya at mahigpit na h
"Ikaw..." Halos hindi lumabas ang boses niya. Tumingala siya kay Sylvie, kitang-kita ang takot sa kanyang mga mata. "Saan mo nakuha ang mga ito?"Bahagyang kumurba ang labi ni Sylvie, ngunit walang saya sa kanyang ekspresyon. Puro malamig na pangungutya lamang."Akala mo ba hindi ko malalaman?"Hind
Walang pakialam si Sylvie sa mga ekspresyong makikita sa mukha nina Marlon at Marilyn. Sa halip na magpaliwanag, dire-diretso siyang naglakad patungo sa mga baitang ng hagdan, hindi man lamang lumilingon sa dalawa. Sa bawat hakbang niya, lalong tumitibay ang kanyang pasya. Nang marating niya ang pin
Tamad lamang na sinulyapan ni Caelan ang mag-asawa. Walang anumang interes sa kanyang mga mata. Sa halip, malamig na pagwawalang-bahala at bahagyang panghahamak lamang ang makikita roon. Sa tingin niya, ang dalawang taong nasa harapan niya ay hindi naman naiiba sa karaniwang mga taong handang gawin
“What a coincidence.” Bahagya siyang ngumiti bago idinagdag, “Naninigarilyo rin ako at nakikipag-away. So, I guess I’m pretty useless too.”Napatigil si Cynthia.Samantala, lalong lumalim ang ngiti sa labi ni Caelan habang tinitingnan si Sylvie. Ang lambing sa kanyang mga mata ay malinaw na hindi ni
Lumapit si Sylvie kay Cynthia, sadyang hindi pinansin ang halos hindi na nito maitatagong pagkagulat. Sa halip, bahagya lamang siyang ngumiti, tila ba alam na alam niya kung gaano kabigat sa loob ni Cynthia ang susunod niyang sasabihin.“Cynthia, kung gusto mong manatili kay Vince, mas mabuti siguro
Tumango si Avi, medyo alanganin ang tingin, tila natatakot na baka magalit si Kerstyn. “May iba pang bagay na halo-halo na ro’n. Mahaba pa ang kwento…”Hindi agad nakasagot si Kerstyn. Hinaplos niya ang sentido, pilit inaayos ang gulo ng impormasyon sa isip niya. Ngunit bago pa siya makapagsalita, u
Halata namang hindi kumbinsido si Kian. Bahagya siyang napakunot-noo, ang boses ay mababa ngunit may diin. “Saan mo naman narinig ang mga tsismis na ’yan?”Ngunit sa halip na sagutin nang diretso, nagpakita si Kerstyn ng isang inosente at tila takot na ekspresyon. Tinaas niya ang kamay at inakbayan
“Then you may leave.” “Opo, Miss Kerstyn.” Nang tuluyang magsara ang pinto ng opisina, ilang segundo ang lumipas bago biglang umalingawngaw ang mababang tawa ni Kerstyn, walang pagtatago, puno ng panunuya. Isang tawang nagsasabing: Talaga bang iniisip n’yo na hindi ko alam ang laro n’yo? Matapos
Makalipas ang ilang oras, muling humarap si Kerstyn sa lapida ng kanyang ina, ngunit sa pagkakataong ito, may kasama na siya.Iniabot ni Kian ang itim na payong sa kanya upang salagin ang ulan. Lumapit siya sa lapida, inilapag ang mga puting krisantemong inihanda niya, at inayos ang ilang matatamis







