MasukPagod na pagod na siya.Halos buong araw siyang walang maayos na pahinga, at nadagdagan pa iyon ng kaguluhang nangyari sa restaurant. Ngayong ligtas na siya at nakapag-relax na kahit kaunti, saka tuluyang bumigay ang katawan niya sa pagod. Mabigat ang kanyang mga mata at parang gusto na lamang niyan
“Kung nagtatrabaho ka sa lugar na gaya noon, dapat handa kang makatagpo ng mga taong ganoon.”Mababa at seryoso ang kanyang tinig, ngunit sa likod ng malamig na tono ay may bahid ng pag-aalala na hindi niya direktang ipinakita. At sa pagkakataong iyon, mas lalo lamang naramdaman ni Fierra na ang lal
Hindi niya kailanman naisip na darating ang araw na tatakbo ang lalaking iyon sa isang maliit na restaurant para lamang sa kanya.Hindi niya inakalang makikita niyang handa itong makipagsuntukan para protektahan siya. At higit sa lahat, hindi niya inasahang maririnig mula sa malamig at malayong si J
Nasa mga bisig ni Jaelan si Fierra, at sa bawat hakbang ng lalaki ay mas lalo niyang naamoy ang presko at malamig na amoy ng pine na kumakapit sa katawan nito. May kakaibang init na gumapang sa kanyang mukha, hanggang sa hindi niya namalayang namumula na pala ang kanyang mga pisngi. Dahil ayaw niyan
Matalim ang mga mata niyang nakatutok dito.“Ngayon, aalis ba kayo nang maayos, o tatawag ako ng pulis at hayaan ko silang kayo ang kausapin sa presinto?”Walang sinuman ang agad nakapagsalita.Nananatiling mabigat ang katahimikan sa buong restaurant. At sa mismong sandaling iyon, bumukas ang pintua
Medyo nagtagal pa ang sasakyan sa tapat ng restaurant kung saan nagtatrabaho si Fierra bago tuluyang umandar patungo sa hotel na pagdarausan ng dinner ni Jaelan nang gabing iyon.Ang dinner na iyon ay simpleng thanksgiving gathering lamang para sa kabilang partido. Wala namang mahalagang pag-uusapan
Sa mesa nina Bryan at Mika, tahimik silang kumakain ng truffle pasta habang pinapanood ang bride at groom, hindi basta tumutulong mag-ayos ng dessert plates, kundi magkasamang umiikot sa mga bisita, personal na kinakausap ang bawat table. Kahit may staff at coordinator, halatang gusto nilang sila mi
Tumingin siya kay Kienna, galit at poot ang nasa mga mata. “Kahit kailan, hindi mo siya makakalimutan, don’t you?”“No, Irish. Kahit ikasal man si Kienna, wala na sa akin ‘yon. Dahil I am not like you! You’re crazy, you can’t move on! Kaya itigil mo na ito.” giit ni Bryan. “Hinding-hindi kita kayang
“So ginagamit mo si Kian?”“Mmm.”Dumulas nang marahan ang daliri ni Kerstyn sa malamig na salamin, nag-iiwan ng guhit. “Why not? He can use me… so I can use him too.”Sa kabilang linya, natahimik si Avi nang ilang segundo bago bumuntong-hininga. “Kerstyn… that’s Kian. Five years older lang siya sa
“Three… two…”Pagbagsak ng huling bilang, bumukas ang pinto.Hindi biglaan pero malamig, mabigat, at nakakahilo ang presensiya. Parang biglang lumiit ang paligid.“Kian….”Agad namutla ang lahat ng nandoon kanina pang nagmamagaling. Parang sabay-sabay silang naupos, nanginginig na parang mga dahong







