My Hot Ninong Daks (SPG)

MARIPOSA RIVERA

"TANG1NA NAMAN! Ano ito? Tuyo na naman ang ulam natin?!" sigaw ni papa nang makita ang ulam namin ngayong gabi.

Napalunok ng laway si mama sa malakas na sigaw ni papa. Sa totoo lang hirap na hirap na rin kami sa buhay. Tatlo kaming magkakapatid at ako ang panganay. Sa totoo lang, hindi naman sana magiging ganito kahirap ang buhay namin kung nagtatrabaho lang ng maayos si papa. At kung hindi siya nagsusugal at nagbibisyo. Masyado siyang malakas uminom at mas malakas pa siyang gumastos sa alak kaysa sa amin na pamilya niya.

“Rodel, wala ka namang binigay na pera sa akin. Ano ang ipang bibili ko ng ulam kung wala ka namang binibigay? Mas inuuna mo pang bumili ng alak at libre ang mga kainuman mo kaysa sa amin ng pamilya mo,” mahinahong saad ni mama.

Matalim siyang tiningnan ni papa na para bang sasaktan niya ito ano mang oras.

“Anong sinabi mo? Bakit? At ano bang pakialam mo kung gumastos ako sa mga tropa ko? Anong pakialam mo kung pumasok ako ng malaki sa alak? Ikaw nga, wala kang silbi! Naghihintay ka lang ng ibibigay kong pera sa iyo! Ano ba ang kaya mong gawin ha? Ang maglaba? Tapos kakarampot lang din ang kikitain? Eh di maglaba ka o kung ano pa ang gusto mong gawin! Wala naman akong pakialam. Para hindi ka hingi nang hingin sa akin!”

Hindi ko na kinaya pa ang sinabi ni papa kaya naman lumapit na ako sa kanila.

“Papa grabe ka naman kung makapagsalita kay mama. Hindi mo alam kung ano ang hirap na dinadanas ni mama sa pag-aalaga sa amin. At isa pa…hindi ba dapat na talaga ang nagbibigay ka ng pera kay mama dahil mga anak mo kami?”

“At talagang sumasagot ka pa? Eh isa ka rin namang walang kwenta? Dapat kasi hindi ka na nag-enroll! Bakit kasi nag-enroll ka pa ng putanginang senior highschool na iyan? Ano ba ang akala mo sa sarili mo makakapagtapos ka ng pag-aaral? Akala mo ba kapag nakapagtapos ka ng pag-aaral magkakaroon ka ng magandang trabaho? Bobo! Walang ganoon dahil maraming nakapagtapos ng pag-aaral na hindi naman maganda ang trabaho at maliit pa ang sahod! Kaya dapat ang ginawa mo na lang ay nagtrabaho ka na lang kaysa nag-enroll ka pa ngayong taon! Tapos sisisihin mo pa ako kung bakit kayo nagugutuman? Eh ‘di gumawa ka ng paraan para magkaroon ka ng baon! Pati na ang mga kapatid mo! Sawang-sawa na ako sa inyong lahat dahil inasa niyo na lang sa akin ang lahat!”

Matapos niyang sabihin iyon ay lumabas na siya ng bahay. Sigurado akong pupunta na naman siya sa kanyang barkada at doon magpapalipas ng ilang oras. Madalas siyang umuuwi ng madaling araw na. Bihirang-bihira na siyang umuwi ng gabi. Isang taon na rin ang lumipas simula ng magbago si papa. At iyon ay dahil sa napabarkada siya sa ngayong mga tao.

“Anak…”

Napatingin ako kay mama na umaagos ang luha sa mga mata. Kahit ang mga kapatid ko ay naiiyak na. Tumingala ako upang pigilan ang luha ko. Kung may magagawa nga lang sana ako, matagal ko nang ginawa pero…ang balak ko talaga kasi ay makapagtapos man lang na kahit senior highschool. Para naman maganda-ganda ang trabaho ang makukuha ko.

KINABUKASAN, abala ako sa paglilinis ng bahay nang mapatingin ako sa labas ng bahay. Huminto ang isang mamahaling sasakyan sa tapat ng bahay namin. At pagkatapos, bumusina ito.

“Putcha! Nandiyan na yata ang kumpare kong mayaman!” bulalas ni papa nang lumabas siya ng kuwarto nila ni mama.

Napatayo si mama na nakaupo sa sala bago tumingin sa akin. Sumilip ako mula sa bintana at nakita ko ang isang guwapong lalaki. Sa suot pa lang niya, halatang mayaman siya. Lumapit sa akin si mama at saka sumilip din mula sa bintana.

“Mama…sino po ang lalaking iyon? Narinig ko na kumpare daw ni papa,” tanong ko.

“Si ninong Daxton Romanov mo.”

Namilog ang mga mata ko.

“Ninong?”

“Oo…sa pagkakatanda ko, magkaklase sila simula college hanggang highschool. Sa totoo lang, may kaya naman ang pamilya ng papa mo. Pasaway lang kasi talaga siya kaya hindi na siya sinuportahan ng mga magulang niya. At ako pa nga ang sinisisi niya kaya siya minamalas.”

“Mama, huwag mong sabihin iyan. Hanggang ngayon naman, pasaway pa rin siya eh. At saka hindi ko nga kinakaya ang mga sinasabi niya. Napakasakit niya kung magsalita! Siya na nga itong may kasalanan sa atin!” inis kong sambit.

Ilang sandali pa, pumasok na ang sinasabi ni mama na ninong ko. Nagulat ako dahil ang daming dalang box ni papa at sa tingin ko, marami itong lamang pagkain.

“Oh siya! Dumating na ang kumpare kong mayaman!” proud na sabi ni papa.

Napailing ito at saka natawa ng mahina. At nang mapatingin siya sa akin, napalunok siya ng laway. Pinasadahan niya ako ng tingin mula ulo hanggang paa bago lumunok ng laway.

“Daxton, ito na nga pala ang inaanak mong si Mariposa,” saad ni papa sabay ngiti.

Alanganin akong ngumiti.

“He-Hello po,” halos mautal kong sabi.

Nagkatitigan kami ng ilang segundo bago siya muling napalunok ng laway. Hanggang sa mapansin kong dumako ang tingin niya sa hinaharap ko. Kung saan napagtanto kong nabasa pala ang damit ko, kaya bumakat ang suot kong bra.

“Dalaga na pala ang inaanak ko. Magandang araw sa iyo, Mariposa.”

Naglahad siya ng kamay. Ilang segundo ko siyang tiningnan bago tinanggap iyon. At nanlaki ang mga mata ko dahil tila may kuryenteng dumaloy sa katawan ko mula sa palad niya. Bahagya niyang pinisil ang kamay ko. Habang ako naman ay mabilis na binawi iyon.

“Isabelle! Asikasuhin mo na ang mga bigay ni kumpare! Ayusin mo ito nang may silbi ka naman!”

Mabilis na kumilos si mama. Tumulong na rin ako pati na ang mga kapatid ko. Naiwan sa sala si papa at si ninong Daxton. At nang mapatingin ako sa kinaroroonan niya, nagtamang muli ang mga mata namin. At sa pagkakataong iyon, nangilabot ako sa paraan ng titig niya sa akin.

Ewan ko ba pero parang ang lagkit ng titig niya. Na para bang hinuhubáran ako.