MasukMatapos ang ilang ulit na pag-ikot, tuluyan nang nakumpirma ni Fierra ang kaniyang hinala. Hindi lamang nagkataon ang pagkikita nila sa iba't ibang lugar. Talagang may mga taong sumusunod sa kaniya.‘Ngunit sino? At ano ang dahilan?’Wala siyang maisip na taong maaari niyang naging kaaway kamakailan
Ang gusto lamang niya ay tulungang maging panatag si Fierra habang kumakain. Ngunit habang ipinagpapatuloy niya ang kaniyang paliwanag, napagtanto niyang lalo lamang niyang naipapaalala sa kaibigan ang mga bagay na malamang ay nais na nitong kalimutan. Kaya hindi na niya itinuloy ang sasabihin.“Pos
Natigilan si Fierra nang makita ang halagang ipinadala sa kaniya. Noong una, sinabi lamang niya ang isang daang libong pesos upang takutin ang customer at mapaatras ito sa pag-order. Hindi niya inaasahang sa halip na umatras, talagang ipinadala nito ang buong halaga.‘Grabe, ganoon ba kalaki ang bao
“Sure!” masayang sagot ni Fierra. “Mamaya, ipapadala ko sa iyo ang link ng platform na ginagamit ko. Kung kailangan niya, puwede siyang umorder diretso roon.”Pagkababa ng tawag, agad na binuksan ni Fierra ang boosting platform na ginagamit niya. Gumawa siya ng link para sa serbisyong may abot-kayan
Ilang segundo siyang natulala bago pilit na ngumiti. “Pasensya na po, President. Hindi ko rin talaga alam.”Lalong kumunot ang noo ni Jaelan. “Hindi ba kayo, mga designer, ang laging nasa unahan pagdating sa mga bagong uso?”Napangiti si Wren nang alanganin. “Sa mundo lang po ng fashion design, Pres
Kinabukasan ng umaga, nasa opisina ng direktor ng Morning and Dusk Line, isang kilalang haute couture brand, si Wren upang iulat kay Jaelan ang naging progreso ng kanilang trabaho noong nakaraang linggo. Hawak niya ang isang tablet habang maingat na inilalahad ang mga detalye ng kanilang mga bagong
Iba na siya sa lalaking nasa alaala ni Kerstyn, ang batang may hawak na basketball sa isang kamay, puno ng sigla at init ng kabataan. Ngayon, bagama’t may bahagya pang kabataan sa mukha nito, mas malinaw ang pagiging kalmado at matatag. Diretso ang tindig habang pumapasok sa gusaling pang-negosyo, a
“Masaya,” sagot niya nang walang pag-aalinlangan.“Kung masaya ka, masaya na rin ako.”Sanay si Kerstyn sa ganitong maliliit na laro, mga salitang may lambing, mga titig na may pang-akit, na para bang ang lahat ng emosyon niya ay nasa kamay ni Kian.At tulad niya, tinatamasa rin iyon ni Kian. Hinigp
“Kahit marami?”Ngumiti si Kian, halatang nabasa ang iniisip niya. Bahagya siyang yumuko at dahan-dahang ngumiti. “Sa’yo ang card ko. Unlimited. Swipe mo lang.”Sa kanya, sapat na ang secondary card.Nagpalitan sila ng card, isang munting laro, isang tahimik na kasunduan, at isang uri ng lambing na
Tumango si Kian. “Stay at the villa. Hihintayin niyo ang pagdating ko.”“Opo, Mr. Villareal.”Pagkaalis ng doktor, tahimik na nakatitig si Kerstyn sa screen, may luha pa rin sa mga mata. Diretso siyang tumingin kay Kian, ang mga matang tila naghahanap ng sandigan. “Natakot talaga ako kanina. Ikinulo







